Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Η παρθένα με τον σατανά

Σαστισμένο παρακολουθεί το πανελλήνιο τις εξελίξεις περί την υπόθεση της μονής Βατοπαιδίου όπως αποκαλύπτονται με τις καταθέσεις των εκ Θεσσαλονίκης μαρτύρων στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής. Ένα μοναδικό συμπίλημα από εργολάβους, δικηγόρους, παπάδες, νταβατζήδες, τοκογλύφους, ανθρώπους της νύχτας, μιζαδόρους, εκβιαστές, παράνομες βιντεοσκοπήσεις, πρώην χορεύτριες και στριπτιζούδες, όλα μαζί καλυμμένα με τη μάσκα του Ζορό που μεταμφιεσμένος σε νομάρχη ονειρεύεται την έλευση ενός Τσε Γκεβάρα για να επιβληθεί η κάθαρση σ' αυτόν τον τόπο...

Μία εικόνα εξωτικής ομορφιάς με επίκεντρο τη νυφούλα του Βορρά, την ερωτική πόλη, τη συμπρωτεύουσα της ελλαδικής αφασικής δημοκρατίας, τη βυζαντινή συμβασιλεύουσα, την πρωτεύουσα της Μακεδονίας και πάει λέγοντας με βαρύγδουπες και μεγαλειώδεις αναφορές στο Τζουράσικ Πάρκ των Βαλκανίων, όπου ενδημούν τα μοναδικής σπανιότητας ανθρωποειδή που ξέφυγαν από τον Δαρβίνο.

Η μπόχα των ημερών πλάι στον Πανάγο και τους κουμπάρους, στον τέως γραμματέα πολιτισμού - αποτυχημένο, πλην φιλόδοξο, σπάιντερμαν των ακάλυπτων του Κολωνακίου - και στο κακό συναπάντημα, αποδεικνύει περίτρανα ότι η παρακμιακή λοβιτούρα καλά κρατεί στην πόλη που ζούμε και αγαπάμε, μετατρέποντας την σε βασιλεύουσα της λαμογιάς, σε ένα ιδανικό κρησφύγετο απατεώνων.

Σήμερα ληστεύονται τα δημόσια κτήματα της χώρας που προορίζονταν δήθεν για ακτήμονες πολίτες, μέσω μίας ιερής μονής του Αγίου Όρους και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου, με τις ευλογίες της ανώτατης εξουσίας. Η φαντασία αρχίζει πλέον να περισσεύει. Ένας φοβερός εσμός τρωκτικών λυμαίνεται την πόλη χρόνια τώρα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Γιατί η ιστορία έρχεται από πάρα πολύ παλιά. Γιατί η Θεσσαλονίκη είναι μία βαθιά ενοχική πόλη. Μία πόλη που πολλές από τις αστικές περιουσίες της, αποκτήθηκαν πάνω στα καμένα πτώματα των Εβραίων και σε ένα τεράστιο έγκλημα.

Η μνήμη είναι στολίδι πολύ ενοχλητικό για όποιον τη φέρει. Έτσι ο αιρετικός μπλόγκερ θυμήθηκε την ιστορία των εκτοπίσεων των ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης το 1943 που αφορούσε το 1/4 του πληθυσμού της πόλης. Πενήντα χιλιάδες ψυχές. Είναι η εποχή που τα κοράκια εφορμούν και κατασπαράζουν τις περιουσίες των ανυπεράσπιστων πολιτών. Βλέπετε τα θύματα των ναζιστικών κρεματορίων δεν θα επιστρέψουν ποτέ να διεκδικήσουν τις περιουσίες που μετατράπηκαν σε οκταόροφες πολυκατοικίες και κεντρικά καταστήματα προς ικανοποίηση των μεταπολεμικών "εθνικοφρόνων ιδιοκτητών", πιστών στα ιδανικά του έθνους.

Οι πρωταγωνιστές του εγκλήματος παρουσιάζονται τότε με το ίδιο ακριβώς προφίλ όπως τώρα, σε μία μοναδική σύμπτωση που σοκάρει.

Τον Μάρτιο του 1943, δημιουργήθηκε η ΥΔΙΠ (Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλίτικης Περιουσίας) που κατάσχεσε όλα τα περιουσιακά στοιχεία της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης. Από τα ζώντα ζώα ίσαμε τα μαγειρικά σκεύη (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΣΤ). Είχαν ήδη προηγηθεί η συγκέντρωση και ο εξευτελισμός του ανδρικού πληθυσμού της κοινότητας στην πλατεία Ελευθερίας τον Ιούλιο του 1942, όπου επιλέχθηκαν όσοι πλαισίωσαν τα τάγματα εργασίας (το 12% από αυτούς θα χαθεί σε διάστημα δέκα εβδομάδων), η αναγκαστική απαλλοτρίωση και το ξήλωμα του συνόλου, του ηλικίας πέντε αιώνων εβραϊκού νεκροταφείου, τον Δεκέμβριο του 1942, που κάλυπτε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και η εφαρμογή των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης τον Φεβρουάριο του 1943, σύμφωνα με τους οποίους όλοι οι εβραϊκής καταγωγής πολίτες της Θεσσαλονίκης, ανεξαρτήτως θρησκείας, ήταν υποχρεωμένοι να φορέσουν το κίτρινο αστέρι και να σημαδέψουν, μπογιατίζοντας, τα καταστήματα τους.

Οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι κλείσθηκαν σε δύο φρουρούμενα και περιφραγμένα γκέτο. Την ανακατασκευή του γκέτο του συνοικισμού Χιρς, πίσω από τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό, έστησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για την προηγούμενη ταινία του "Το λιβάδι που δακρύζει". Από εκεί, ξεκινώντας την 17η Μαρτίου 1943, μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς, στην Πολωνία, με φορτία των 2.800 ατόμων κατά μέσο όρο. Οι περισσότεροι θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων με την άφιξή τους. Τα τελευταία τους χρήματα ανταλλάχθηκαν, πριν την επιβίβασή τους στα τραίνα στην Θεσσαλονίκη, με πλαστά πολωνικά ζλότι για να τα χρησιμοποιήσουν τάχατες στην "νέα πατρίδα" στην Κρακοβία που τους υποσχέθηκαν. Η ληστεία των μελλοθανάτων ξεπερνά κάθε νοσηρή φαντασία. Σημαντικές για το πογκρόμ της κατοχής είναι οι μαρτυρίες του Μ. Μόλχο στο βιβλίο του με τίτλο "In memoriam".


Το τελευταίο, δέκατο ένατο στη σειρά, "φορτίο" στις 7 Αυγούστου του 1943 αποτελείται από τους 1.200 εργάτες που είχαν δοθεί σε Έλληνα εργολάβο που εκτελούσε εργασίες για το σιδηροδρομικό δίκτυο στη Βοιωτία που δεχόταν τις δολιοφθορές του ΕΛΑΣ όπως αναφέρει ο Χάγκεν Φλάισερ ,στο δίτομο έργο του "Στέμμα και Σβάστικα". Γιατί τα έργα των Γερμανών, αγαπητοί φίλοι, Έλληνες εργολάβοι τα εκτελούσαν...

Η ΥΔΙΠ μεταφέρει τις περιουσίες σε "μεσεγγυούχους" Έλληνες πολίτες με "επίσημες" διαδικασίες του ελληνικού κράτους, με τον νόμο 205/1943! Οι ιδιοκτησίες σύμφωνα με την επίσημη θέση της κατοχικής δωσίλογης "κυβέρνησης" δημεύτηκαν από το ελληνικό κράτος και θα αποδίδονταν σε άστεγους, πρόσφυγες και άνεργους της Θεσσαλονίκης με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων που προκάλεσαν στην πόλη η πυρκαγιά του 1917, το κύμα προσφύγων του 1922 και η οικονομική κρίση του 1932.

Όμως, οι κύρια ευνοημένοι όπως αναφέρονται από τον Στράτο Δορδανά στο βιβλίο του "Έλληνες εναντίον Ελλήνων", είναι τα μέλη της "Ένωσης Φίλων του Αδόλφου Χίτλερ" όπου συμμετέχουν τοπικοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες, οι Βουλγαρόφρονες αλλά και οι πατενταρισμένοι δωσίλογοι, οι γερμανοντυμένοι, οι επιφανείς ταγματασφαλίτες, τα άθλια υποκείμενα και καθάρματα που όταν μυρίστηκαν την αποχώρηση των Γερμανών τον Οκτώβριο του 1944, πούλησαν τις περιουσίες που καταχράστηκαν με τις ευλογίες των Γερμανών και την κοπάνισαν με τα λύτρα του αίματος, μαζί με την Βέρμαχτ, κάποιοι περνώντας το υπόλοιπο του βίου τους στην κοιτίδα του χιλιόχρονου Ράιχ ως Γερμανοί πολίτες!

Ανάμεσα σ' αυτούς βρέθηκαν με γραφειάρες στο κέντρο της πόλης και τα μέλη της φασιστικής οργάνωσης του 1929, με τίτλο Ελλάς - Εθνική Ένωσις (ΕΕΕ- τα τρία Έψιλον), που πρωτοπαρουσιάζεται στην ιστορία με τον εμπρησμό του εβραϊκού φτωχομαχαλά "Κάμπελ" στην Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 1931. Με την γερμανική εισβολή τα ΕΕΕ μετονομάστηκαν σε "Εθνικό και Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδος" στεγάζοντας μαζί με το άλλο ναζιστικό παράρτημα το "Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Μακεδονίας Θράκης" όλα τα φασιστοειδή της πόλης.

Ωστόσο οι αγοραστές που απόκτησαν τις ιδιοκτησίες από τους παραπάνω με χρυσές λίρες, συμβόλαια και έγκυρες μεταβιβάσεις, μετέγραψαν τα εβραϊκά ακίνητα, με σκοπό να προστατεύσουν τις ιδιοκτησίες από την ενδεχόμενη μεταπολεμική διεκδίκηση. Η επιλογή των προνομιούχων μεσεγγυούχων και οι "μεταβιβάσεις" γινόταν με την επίβλεψη και τις ευλογίες του διαβόητου μακελάρη της Θεσσαλονίκης, του αξιωματικού Μαξ Μέρτεν, διευθυντή Διοίκησης της Βέρμαχτ.

Από τα αρχεία και τα πρακτικά συνεδριάσεων της ΥΔΙΠ διαπιστώθηκε (Mark Mazower, Salonica City of Ghosts) μία απίστευτη ιστορία απληστίας, αυθαιρεσίας και απάτης. Το φθινόπωρο του 1943 (όταν οι φούρνοι στο Άουσβιτς κάπνιζαν δουλεύοντας στο ρελαντί) το όλο ζήτημα "της βρόμικης ιστορίας γύρω από τις εβραϊκές ιδιοκτησίες" όπως την αποκάλεσε ένα στέλεχος της ΥΔΙΠ, ήταν πια κοινό μυστικό μέσα στην πόλη. Μόνο 160 περιουσίες είχαν παραδοθεί σε μεσεγγυούχους που υπέδειξε η ΥΔΙΠ. Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης έβαζε λυτούς και δεμένους για να συμμετέχει στη ληστεία των ιδιοκτησιών με τη συχνή παρέμβαση των Γερμανών. Οι μεσεγγυούχοι πουλούσαν τα εμπορεύματα των καταστημάτων πλιατσικολογώντας με ιδιαίτερη προτίμηση στα κοσμηματοπωλεία, στα εμπορικά και στις αποθήκες.

Μετά τον πόλεμο, σε δίκη στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου ένας δωσίλογος δημόσιος Υπάλληλος θα καταθέσει :"Στην Θεσσαλονίκη ήταν πασίγνωστο ότι πολλοί άνθρωποι σώθηκαν από τον Μέρτεν και τον επαινούσαν, γιατί τους έδωσε Ισραηλίτικες περιουσίες".

Η γενοκτονία των ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης κατά τον Mark Mazaower δεν εξελίχθηκε μόνο με εντολές από το Βερολίνο αλλά και με την επισώρευση τοπικών πρωτοβουλιών, που τις έλαβαν αρχές όπως ο γερμανικός στρατός, οι ιδιώτες εργολάβοι και οι πολιτικά επιτήδειοι αξιωματούχοι. Ο Ηλίας Πετρόπουλος χωρίς περιστροφές υποδεικνύει τους ενόχους για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου: Είναι ο όχλος, ο δήμος και η Μητρόπολη. Με τη βοήθεια και ανοχή τους συντελέστηκε το μεγαλύτερο πογκρόμ στην Ευρώπη. Μόλις το 3,5% (λιγότεροι από 2.000) επιβίωσε από την ισπανόφωνη σεφαραδίτικη κοινότητα των 50.000 ατόμων που πρωτοεγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1492, μετά τους διωγμούς του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας Φερδινάρδου και Ισαβέλλας. Βέβαια και ο απόστολος Παύλος στην εβραϊκή συναγωγή της πόλης δίδαξε πιστοποιώντας την πανάρχαια παρουσία των εβραίων στην Θεσσαλονίκη.

Ιδιαίτερα ο μητροπολίτης της Θεσσαλονίκης από το 1910 Γεννάδιος, αδιαφόρησε επιδεικτικά σε πλήρη αντίθεση με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό που κινήθηκε δυναμικά για τη διάσωση των Εβραίων της Αθήνας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το δάπεδο της βασιλικής του Αγίου Δημητρίου είναι στρωμένο με τις μαρμάρινες ταφόπλακες που ξηλώθηκαν από το εβραϊκό νεκροταφείο (Μπερνάντ Πιερρόν "Εβραίοι και Χριστιανοί στην Νεώτερη Ελλάδα").

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την κατάληψή της από τον ΕΛΑΣ τον Οκτώβριο του 1944 - που κράτησε την πόλη πέντε μήνες μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945, όταν υπογράφτηκε η συμφωνίας της Βάρκιζας - περίπου πενήντα εβραϊκές ιδιοκτησίες αποδόθηκαν στους επιζώντες που επέστρεψαν από την κόλαση του Άουσβιτς. Όμως τον Μάρτιο του 1945, οι δωσίλογοι έχουν ήδη μεταμορφωθεί σε εθνικόφρονες, και σε αυτούς στηρίζεται το μεταπολεμικό κράτος που έστησαν οι Εγγλέζοι, μετά τα Δεκεμβριανά. Έτσι οι ιδιοκτησίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, αποδίδονται με το σταγονόμετρο. Μόλις 37 επιστρέφουν στους νόμιμους κατόχους τους ολόκληρο τον επόμενο χρόνο. Δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται που δικαιώνουν τους μεσεγγυούχους με το σκεπτικό ότι οι ιδιοκτησίες εγκαταλείφθηκαν!

Η έλλειψη μαρτύρων για το θάνατο των περισσότερων θυμάτων στους θαλάμους αερίων έκανε τα πράγματα απίστευτα τραγικά για τους συγγενείς τους. Το καλοκαίρι του 1947 ο τύπος της Θεσσαλονίκης ανέπτυξε εκστρατεία μεγάλης κλίμακας εναντίον των "εβραϊκών απαιτήσεων". Συστήθηκε μάλιστα και ένα "Σωματείον Μεσεγγυούχων". Ένας εισαγγελέας της πόλης αναφώνησε "ο διωγμός που υπέστησαν οι Ισραηλίτες από τους Γερμανούς έχει τώρα μετατραπεί σε διωγμό των Χριστιανών από τους Ισραηλίτες". Η ΥΔΙΠ ωστόσο καταργήθηκε το 1949. Το 1953 είχαν ανακτηθεί οριστικά από την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης 543 σπίτια, 51 καταστήματα, 67 οικόπεδα και 18 παραπήγματα. Αυτή ήταν η περιουσία των πενήντα χιλιάδων συμπολιτών μας που χάθηκαν στο Άουσβιτς...

Μέσα στο κλίμα της απόλυτης ατιμωρησίας ο Μέρτεν ήρθε το 1957 να καταθέσει ως μάρτυρας στη δίκη του πρώην διερμηνέα του! Προς κατάπληξη κυβέρνησης και γερμανικής πρεσβείας η εισαγγελία Αθηνών διέταξε τη σύλληψη του και του απήγγειλε κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου. Στη δίκη ο Μέρτεν αποκάλυψε ότι ανάμεσα στις επαφές του τον καιρό της κατοχής, ήταν μέλη της παρούσας κυβέρνησης της ΕΡΕ και πρόσωπα πολύ κοντά στον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Μετά από ένα ελεεινό αλισβερίσι ο αιμοσταγής Μέρτεν εκδόθηκε στην Γερμανία για να δικαστεί όπου τελικά αφέθηκε ελεύθερος.

Αυτά τα ωραία σου βγάζει η ιστορία στη φόρα όταν τη σκαλίζεις. Τώρα που επαναλαμβάνεται σαν φάρσα μπορεί να της λείπουν τα κρεματόρια της ναζιστικής φρίκης αλλά της περισσεύουν τα λαμόγια και οι απατεώνες. Βλέπετε η Θεσσαλονίκη κουβαλά ένα βαρύ παρελθόν που δικαιολογεί πλήρως και αποκαλυπτικά όσα συμβαίνουν από ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας της, οι μέντορες και οι πολιτικοί πρόγονοι των οποίων αποτελούν τους πρωταγωνιστές αυτού του ποστ. Γιατί σ' αυτή τη πόλη της ιστορικής αμνησίας μπορούν και συμβιώνουν αρμονικά κάνοντας το κορόιδο, πολλά χρόνια τώρα, κατά το στίχο του Θεσσαλονικιού Διονύση Σαββόπουλου "ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη και η παρθένα με το σατανά"...

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Της ζωής τα μαγικά

Ο Νοέμβρης είναι ο μήνας που δίνει πάντα στην Θεσσαλονίκη ένα ιδιαίτερο χρώμα. Οι πρωινές ομίχλες, που θαρρείς ότι ο Βαρδάρης τις κατεβάζει σαν ξεστρατισμένα σύννεφα μέσα από τους καταπράσινους αγρούς της βαλκανικής ενδοχώρας, τα χρυσαφένια χρώματα του φθινοπώρου που καθρεφτίζονται πάνω στον Όλυμπο σε μία θέα φωτεινή από την παραλία, οι μέρες του φεστιβάλ κινηματογράφου, η επέτειος του Πολυτεχνείου που επαναφέρει τις μνήμες της γενιάς που ονειρεύτηκε μία άλλη πόλη, ανοιχτή στην κοινωνία και στις αντιφάσεις της.

Ο Νοέμβρης του σινεμά, της ανήμερης μνήμης, της εξέγερσης των χρωμάτων, του ιστορικού κόστους που δεν εκπληρώθηκε. Με τις φωνές των πιτσιρικάδων να γεμίζουν τον αέρα της παραλίας μπροστά στο άγαλμα του Μεγαλέξανδρου, στριφογυρίζοντας με τις ιπτάμενες σανίδες τους μπροστά και κάτω από τον Βουκεφάλα που σμιλεύτηκε από τον γλύπτη Βαγγέλη Μουστάκα την δεκαετία του εξήντα. Είναι ο δικός μου Νοέμβρης.

Όταν άκουγα πριν χρόνια τους στίχους που έγραψε ο συνομήλικος μου Οδυσσέας Ιωάννου, και τους έντυσε με τη μουσική του ο Θάνος Μικρούτσικος, "θέλω να δω το άσπρο του κόσμου μέσα από τα μάτια ενός πιτσιρικά, να ημερέψω λίγο φως μου, κι όταν θα γεννηθεί ο γιος μου θα μου τα μάθει της ζωής τα μαγικά" δεν φανταζόμουν πόσο θα ταίριαζαν στο φετινό Νοέμβρη.

Σήμερα τα ξημερώματα που η Κυρά μου, έφερε στον κόσμο το τρίτο μας παιδί, το γιο μας, την ημέρα των εγκαινίων του Φεστιβάλ, λίγο πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου, μία ημέρα που η ομίχλη έπαιζε κρυφτό με το λιμάνι και την παραλία.
Μία συγκυρία που με αναγκάζει να αναφωνήσω χωρίς περιστροφές αγαπητοί φίλοι, ότι τούτο τον Νοέμβρη, για πρώτη και μοναδική ίσως φορά, ο αγώνας δικαιώνεται.

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

Ο καθρέφτης και το μαχαίρι

Είναι το χρέος μεγάλο για τον καθένα, να ξεπεράσει τον Κύρη του, έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης. Και είναι αλήθεια, ότι πιο έντονο ακόμα και από την πάλη των τάξεων παραμένει στους αιώνες το χάσμα των γενεών. Ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε στην πολιτική, τότε, το ζήτημα εκφράζεται με τρόπο τραγικό. Φοβερά παραδείγματα αντλούνται από την ιστορία. Από τα μεγαλύτερα, η σχέση του Φίλιππου του Β, με τον γιο του Αλέξανδρο. Η ιστορία της δολοφονίας του Μακεδόνα βασιλιά παραμένει σκοτεινή ιδιαίτερα σε ότι αφορά το ρόλο της μαμάς του Αλέξανδρου, Ολυμπιάδας. Στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της πατρίδας μας, η σύγκρουση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον πατέρα του Γεώργιο, τάραξε τα πολιτικά νερά τη δεκαετία του '60. Ο Ανδρέας, ηγέτης της αριστερής πτέρυγας της ένωσης κέντρου, υπήρξε η μόνη περίπτωση σύγχρονου Έλληνα πολιτικού που ο γιος τη βγήκε στα ίσια στον πατέρα του.

Βέβαια, η ζωή όπως και η ιστορία εκδικείται. Θα θυμάστε ίσως, την εμφάνιση του Γιώργου Παπανδρέου, σημερινού προέδρου της σοσιαλιστικής διεθνούς, στο ελληνικό κοινοβούλιο όταν ανέλαβε πρόεδρος του κόμματος που ίδρυσε ο μπαμπάς του. Μιλούσε στη βουλή και έριχνε κλεφτές ματιές δεξιά και αριστερά, κοιτώντας αμήχανα το ρολόι που το χάρισε ο παππούς του, δίνοντας την εντύπωση ότι ανησυχούσε μήπως βγει το χέρι του Ανδρέα από πουθενά και τον αρχίσει στις φάπες. Είναι ο Φόβος του Κύρη που περιγράφει ο Καζαντζάκης, όταν στην αναφορά στον Γκρέκο εξομολογείται ότι απελευθερώθηκε σαν έμαθε ότι πέθανε ο πατέρας του. Τότε, ο Μεγάλος Κρητικός έγραψε τον Καπετάν Μιχάλη, που αποτελεί φόρο τιμής στον πατέρα του, Μιχαήλ Καζαντζάκη.

Θάνατος στους πάνω από τα τριάντα, αξίωνε ο θρασύς επαναστάτης, γαλλικός Μάης του '68, πυροδοτώντας το σύνθημα που απαιτούσε τη φαντασία στην εξουσία.
Προχτές, ο νεαρός πρόεδρος του συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας διετέλεσε μία πρωτότυπη όσο και τολμηρή πολιτική πατροκτονία, όταν μιλώντας στις Σέρρες απάντησε δημόσια στις παροτρύνσεις των στελεχών της ιστορικής ηγεσίας του κόμματος προκειμένου να συνεργαστεί ο Συνασπισμός με το Πασόκ στις ερχόμενες εκλογές. Ο νεαρός πολιτικός αρχηγός απηύθυνε το ρητορικό ερώτημα στους συντρόφους του γιατί δεν προχώρησαν στην συνεργασία οι ίδιοι, όταν το κόμμα, υπό την καθοδήγησή τους, ήταν στο τρία τα εκατό και κόπτονται για τη συνεργασία τώρα, που οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν στο δεκατρία, που λέει ο λόγος...

Ο Τσίπρας χτύπησε φλέβα μιλώντας τη σκληρή γλώσσα της αλήθειας απευθυνόμενος στην αριστερά της ήττας που εκφράζει ο Λεωνίδας Κύρκος, και στο κόμμα του συμβιβασμού στο 3% με το οποίο ταυτίστηκε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Αφήστε τους νέους ανθρώπους να κάνουν τη δουλειά τους, είπε στην ουσία ο πρόεδρος του Συνασπισμού προκαλώντας την άμεση αντίδραση τόσο του Λεωνίδα Κύρκου όσο και του Νίκου Κωνσταντοπούλου.

Θέλει μεγάλο θάρρος μία τέτοια τοποθέτηση και φαίνεται ότι ο νεαρός πρόεδρος το διαθέτει. Συνεχίζοντας, οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν τι θα έλεγε εάν το Πασόκ, εξασφάλιζε στο κόμμα του, μέσω της συνεργασίας, σαράντα βουλευτές στην επόμενη βουλή. "Μη μου λέτε τέτοια γιατί θα πέσω στις γραμμές του τραίνου" απάντησε, σφυρίζοντας ίσως, στο ρυθμό του between the lines of age του γερόλυκου Neil Young.

Το μεσημέρι, στο καθιερωμένο σαββατιάτικο τσίπουρο σχολιάζοντας στην παρέα το θέμα, παρατήρησα τον πενηνταπεντάρη γαλλοθρεμμένο φίλο μου και αιώνιο εραστή του Μάη, να αυτοσαρκάζεται, κρατώντας στο χέρι του το μαχαίρι και κοιτώντας ταυτόχρονα στον καθρέφτη, να μονολογεί θάνατος στους σκατόγερους...