Το ιστορικό λάθος

Το παγωμένο πτώμα του αντάρτη που βρίσκουν οι αστοί κυνηγοί της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1977, στα βουνά της Πίνδου, δεν μπορεί να αποτελεί παρά «ένα ιστορικό λάθος», αφού «τελειώσαμε μ’ αυτούς τον Αύγουστο του ‘49» όπως μονολογεί ένας από την παρέα των κυνηγών…

Είναι το ίδιο ιστορικό λάθος που αισθάνονται να βιώνουν εφιαλτικά τον Μάιο του 2012, οι αργυρώνυτοι υπάλληλοι των μέσων μαζικής αποχαύνωσης, όταν επιτίθενται καθημερινά και ξετσίπωτα στο «κόμμα της δραχμής», στους κομμουνιστές που επέστρεψαν με τα κονσερβοκούτια, στους ξυπόλυτους που θα μας πάρουν τα σπίτια, στους αλήτες που θα απαγάγουν τις παρθένες κόρες, στους επικίνδυνους τύπους που θα δημεύσουν τις καταθέσεις του λαού. Όλα τα σφυριά, εγχώρια και ξένα, είναι ενορχηστρωμένα και θα χτυπούν στο ίδιο καρφί, για τον επόμενο μήνα μέχρι την 17η Ιουνίου…

Όμως τα παγωμένα πτώματα είναι πλέον εδώ. Σε μία κατεψυγμένη χώρα, ξαπλωμένα στον πάγκο του χασάπη δύο χρόνια τώρα. Χωρίς τρύπιες χλαίνες, γένια και μακριά μαλλιά. Είναι ήδη μεταμορφωμένα σε ενάμιση εκατομμύριο ανέργους, σε χρεοκοπημένους νεόπτωχους, σε εξαθλιωμένους συνταξιούχους, σε εξεγερμένους νεοέλληνες που δε φαίνεται να τρομάζουν από τις φωνές του ψεύτη βοσκού που προειδοποιεί για μία ακόμα φορά : «λύκος στα πρόβατα». Για να πάρουμε την επόμενη δόση. Για να «σωθεί» η χώρα.

Αλλά αυτός ο λαός απέδειξε ότι ξέρει. Γιατί αυτή η πατρίδα δε φτιάχτηκε από ορθολογιστές, ξεπουλημένους στις κάθε λογής μεγάλες δυνάμεις. Χτίστηκε με ολοκαυτώματα, με αυταπάρνηση, από κάτι περίεργους κοντοπόδαρους τύπους με ξυρισμένους κροτάφους που κρατούσαν  καριοφύλια ψηλότερα από το μπόι τους και καλούσαν για «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Γιατί Ελλάδα είναι το Κούγκι, το Αρκάδι, το Μεσολόγγι, το Ζάλογγο.

Αυτός ο κόσμος, ο μέχρι χτες βολεμένος, κατάφερε το απίστευτο: Σ’ αυτές τις εκλογές δεν θα υπάρχει στο κάδρο ούτε ένα φιλομνημονιακό κόμμα. Οι μέχρι την Κυριακή της 6ης Μαίου, μνημονιακοί σωτήρες του έθνους, υπόσχονται πλέον στην πρώην πελατεία τους, απεγκλωβισμό από τα τρισκατάρατα μνημόνια, ανάπτυξη, επαναδιαπραγμάτευση, εθνική κυριαρχία, ευημερία, προκοπή.

Αφού είναι έτσι, γιατί αξιότιμοι και εντιμότατοι πατέρες του έθνους φτάσαμε μέχρι εδώ; Γιατί έπρεπε να παραιτηθεί ο γιος της Μάργκαρετ, να ακυρωθούν οι στρατιωτικές παρελάσεις την 28η Οκτωβρίου, να βγει ο λαός στους δρόμους και να αυτοκτονήσει ο Δημήτρης Χριστούλας έξω από το κοινοβούλιο;

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα εάν αυτοί που κάθονταν στα έδρανα των βουλευτών ψήφιζαν ως όφειλαν και όχι ως κομματικά υποκείμενα. Για φανταστείτε πόσο απλούστερα θα ήταν όλα εάν βροντοφώναζαν ΟΧΙ στην αρχή της τραγωδίας, καταψηφίζοντας τα μνημόνια, αποτρέποντας την καταστροφή της κοινωνίας και δεν κατηγορούσαν όσους προφητικά περιέγραφαν την επερχόμενη βαρβαρότητα και την εξαθλίωση της πατρίδας, ως γραφικούς, μιάσματα και εθνοπροδότες. Είναι άλλωστε νωπές οι εικόνες των άθλιων εθνοσωτήρων, που κουνώντας το δάκτυλο με σοσιαλιστική σπουδή, προειδοποιούσαν για την επικείμενη καταστροφή, εάν δεν περνούσαν τα μνημόνια.

Είναι όλοι αυτοί που απόψε με την ανακοίνωση της υπηρεσιακής κυβέρνησης πάνε σπίτια τους, σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, ατιμασμένοι από τη λαϊκή ετυμηγορία, καταδικασμένοι στην ανυποληψία, σαπισμένα πολιτικά πτώματα μίας κομματικής καμαρίλας που ξεφορτώθηκε ο τόπος, που αύριο θα εκλιπαρούν για την παραγραφή της προδοσίας, αναζητώντας κάθε είδους πολιτική ασυλία για τα εγκλήματά τους σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Και ο δρόμος είναι χωρίς επιστροφή γιατί το τελευταίο χαρτί τους, να κάνουν δηλαδή κυβέρνηση-τραβεστί από το παράθυρο, παραμένοντας γαντζωμένοι στην εξουσία, το έκαψε ο Φώτης Κουβέλης, που αφού ζύγισε τα πράγματα, παρέμεινε συνεπής στην εντολή των ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Αριστεράς, αγνοώντας τις πιέσεις που του ασκήθηκαν, αναγκάζοντας τον Βενιζέλο να τον κατηγορήσει ανοιχτά ότι έκανε πίσω. Το σωσίβιο τύπου Τσιριμώκου, αποδείχτηκε ότι ήταν τρύπιο…

Αλλά κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία ώρα το παιχνίδι παρέμεινε κυνικά αναλλοίωτο. Αυτοί που έκοψαν τις επικουρικές συντάξεις για τριακόσια εκατομμύρια, πλήρωσαν χτες, το «ακούρευτο» ομόλογο των τετρακοσίων τριάντα πέντε εκατομμυρίων, βολεύοντας την κάστα του «τεχνοκράτη» πρωθυπουργού, στην τελευταία ημέρα της θητείας του. Ένα ομόλογο που είχαν συμφωνήσει με την τρόικα να μείνει απλήρωτο. Είναι αυτοί οι ίδιοι που ταράζονται ξετσίπωτα, υπερασπιζόμενοι τάχατες τα ευρώ των νεοελλήνων, όταν ακούνε τον Μανώλη Γλέζο να εκφράζει την προσωπική του άποψη περί αναγκαστικού δανείου, τη στιγμή που οι ίδιοι αναγκαστικά επέβαλαν στα ασφαλιστικά ταμεία να «επενδύσουν» σε ομόλογα που τα κούρεψαν, ξυρίζοντας ταυτόχρονα τις συντάξεις, όπως αναγκαστικά κούρεψαν και τις οικονομίες όλων των αφελών Ελλήνων μικροεπενδυτών που είχαν επενδύσει τις οικονομίες τους σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Κατά τα άλλα για τον Πρετεντέρη και τον Σκάι φταίει ο Σύριζα που πάμε σε εκλογές.

Και τι εκλογές. Πίσω στη δεκαετία του πενήντα. Σε μία εκλογική μάχη – απάντηση στο ιστορικό λάθος – που θα έχει καταπληκτικές ομοιότητες με τις εκλογές του 1952, που προκλήθηκαν μετά από μία περίοδο θνησιγενών κυβερνήσεων, με σύστημα πλειοψηφικό, με αποτέλεσμα να μείνει η αριστερά χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Σε μία εκλογική αναμέτρηση που το ηττημένο στο Γράμμο ΚΚΕ του Ζαχαριάδη, δήλωνε το περίφημο όλοι οι σκύλοι μία γεννιά, καλώντας το λαό σε αποχή, υπονομεύοντας την ΕΔΑ, με το όπλο παρά πόδα...

Έτσι σήμερα ο Σαμαράς, σε ρόλο εθνάρχη ως άλλος Παπάγος, έχοντας όπως και ο στρατάρχης τη στήριξη του συνόλου του τύπου και του ξένου παράγοντα, καλείται να συσπειρώσει την εθναρχούσα Δεξιά ενάντια στους νεοσυμμορίτες, λεηλατώντας εύκολα τις ψήφους του απίθανου non paper Καμμένου, συμπιέζοντας τα χιτλερικά τέρατα ώστε να μείνουν εκτός βουλής, μαντρώνοντας την Ντόρα, τον Μάνο και τον Καρατζαφέρη στη δεξιά πολυκατοικία. Ο πολιτικός λόγος του Αντώνη προβλέπεται να είναι εθνικά εξαιρετικός : Τα τρεις χιλιάδες χρόνια ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας, θα αγωνιστούν ενάντια στην επέλαση των κρυπτομπολσεβίκων της νέας ΕΔΑ, αφήνοντας εκτός του εθνικού στόχου το ΚΚΕ που δηλώνει οπορτουνιστικά υπερήφανο δε σας ενοχλώ, μη με ενοχλείτε, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για την επανάσταση. Γιατί όπως είναι γνωστό, οι επαναστατικές συνθήκες, σαν εξωτικό εποχικό φρούτο, ωριμάζουν από μόνες τους...

Δεν θα αφήσει όμως ο Αντώνης τους αιματοβαμμένους μεταμοντέρνους εαμοβούλγαρους, τους νεοερυθρούς εχθρούς του ευρώ, να ανακόψουν την πορεία του έθνους προς το ξεκοκάλισμα του νέου σχεδίου Μάρσαλ που θα στείλουν οι σύμμαχοι σε πακέτα, στηρίζοντας τις «φιλοευρωπαικές δυνάμεις της προόδου». Γι αυτό αγαπητοί φίλοι μην παραξενευτείτε αν δείτε την Λαγκάρντ στην εξέδρα, αγκαλιά με τον Αντώνη και τον Σόιμπλε να τραγουδάνε τα θούρια των ταγματασφαλιτών του Παπαδόγγονα στον Μελιγαλά, τον άλλο μήνα.

Γιατί είναι το ίδιο ιστορικό λάθος, που στοιχειώνει την γηραιά ήπειρο, καταργώντας τις θεωρίες για το "τέλος της ιστορίας", κάνοντας την Μέρκελ να βλέπει τα φαντάσματα της εφηβείας της στην DDR. Είναι οι μισότρελλοι Έλληνες, τα εφτάψυχα πειραματόζωα του νεοφιλελευθερισμού, που θα τους κάνουν να θυμηθούν ξανά και ξανά, ότι παρά τη γενοκτονία με το λιμό του χειμώνα του 1942, ήταν αυτοί που οργάνωσαν την πρώτη απεργία στην κατοχή, που δημιούργησαν έναν αντάρτικο λαικό απελευθερωτικό στρατό που απελευθέρωσε την πρώτη πόλη στην κατεχόμενη Ευρώπη, και που τώρα απειλούν να τινάξουν στον αέρα το χοιροστάσιο της φρίκης, που με τόσο ζήλο έστησαν για τα γουρουνάκια της ευρωπαικής περιφέρειας.

 Όσο για το Πασόκ υπάρχει λύση για να αποφύγει το διασυρμό. Η ίδια ιστορία μας δείχνει και εδώ το δρόμο. Στις εκλογές του 1952, ο Γεώργιος Παπανδρέου που στις εκλογές του 1950 είχε εκλέξει 35 βουλευτές έχοντας το 11% των ψήφων, βλέποντας ότι θα έμενε εκτός βουλής όπως και το 1951 που πήρε 2,5%, κατέβηκε υποψήφιος με τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου, υποστηρίζοντας στην πράξη το σύνθημα του Ζαχαριάδη Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος. Ο Πρωθυπουργός του Δεκέμβρη του ‘44, ο άνθρωπος των Άγγλων που αιματοκύλισε την Αθήνα, αφού έδεσε την αριστερά χειροπόδαρα στον Λίβανο και στην Καζέρτα, ο μετέπειτα «γέρος της δημοκρατίας», αποφάσισε να επιβιώσει πολιτικά με το κόμμα του στρατάρχη, αφού αποδεδειγμένα ήταν καλλίτερος από τον Πλαστήρα, γιατί συνέτριψε τους κομμουνιστές στον Γράμμο τον Αύγουστο του ‘49. Αλλά που ξέρετε. Ο χοντρός μπορεί να τα καταφέρει και να χωθεί σε εκλόγιμη θέση στο επικρατείας στο ψηφοδέλτιο της εθνικής πανστρατιάς του Αντώνη. Όσο για τον πορφυρογέννητο Τρίτο τον Μακρύτερο αυτός δεν θα έχει πρόβλημα. Θα εκλεγεί σίγουρα ως πρώην πρωθυπουργός, κρατώντας το ρολόι του παππού του, σε μία αχρονική επαναφορά της ιστορίας των παπατζήδων…

Μες του μυαλού σου το μπουρδέλο

Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας , μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας.
Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:
''ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…"

Δεν λέω , μπορεί και να'ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας 'δεν μετανοιώνω', αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.
Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:

Η ζωή είναι μεγάλη
κι αν την κάνεις καρναβάλι
Θα'ρθει η ώρα να χτυπήσεις
το ξερό σου (τ'αδειανό σου;) το κεφάλι

Γιάννης Αγγελάκας

Για την αντιγραφή Βασικός Μέτοχος. Γιατί το υπέροχο κείμενο του Γιάννη έρχεται από παλιά. Αει σιχτίρ επιτέλους...

Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του...

Σκίτσο από τον βρετανικό Independent από το φύλλο του Αγίου Βαλεντίνου 14.02.2012. Στο μέλλον θα περιέχεται στο λεύκωμα με τίτλο "Σελίδες Κατοχής. Πως είδαν οι ξένοι την ελληνική τραγωδία".

Η Φλέγρα στον καιρό του Μάρσαλ

Φλέγρα σημαίνει καμένος τόπος. Γη της φωτιάς. Είναι το αρχαίο όνομα της χερσονήσου της Κασσάνδρας. Το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. "Σαν την Χαλκιδική δεν έχει" μαθαίνει ο κάθε Σαλονικιός, τονίζοντας το λάμδα, μόλις αρχίσει να θυμάται τον εαυτό του στην πόλη. Το όνομα Φλέγρα δόθηκε στον πανέμορφο τόπο που γεννήθηκαν οι μυθικοί Γίγαντες, πριν την επέλαση της "ανάπτυξης" που τη γέμισε με κοσμικά στέκια διάσημων φελλών.

Όταν ο Τιτάνας Κρόνος έκοψε με το δρεπάνι τα αχαμνά του πατέρα του Ουρανού, επειδή κακομεταχειριζόταν τη μαμά του Γαία, τα πέταξε στη θάλασσα ανοιχτά από το ακρωτήριο Δρέπανο στον Κορινθιακό, εκεί όπου οι νεοέλληνες σε ένδειξη τιμής έστησαν το σύγχρονο ιερό, το εργοστάσιο παραγωγής τσιμέντων "Τιτάν".

Από το αίμα που έτρεξε από τον μουνουχισμένο Ουρανό, γονιμοποιήθηκε η Γαία που γέννησε στην Φλέγρα τους ημίθεους Γίγαντες, όντα τρομερά στην όψη, με φίδια για μαλλιά και πόδια που είχαν τη μορφή δράκοντα. Στη φοβερή μάχη των Γιγάντων με τους Ολύμπιους θεούς που ακολούθησε, με την παρότρυνση της γιγαντομάνας Γαίας, για να εκδικηθεί την φυλάκιση των άλλων παιδιών της των Τιτάνων από τον νεφελεγέρτη Δία στα Τάρταρα, η Φλέγρα καίγεται σαν λαμπάδα.

Απέναντι, στον Όλυμπο, εκσφενδονίζονται από τους Γίγαντες, φλεγόμενα βράχια ενώ επιστρέφουν κεραυνοί και αστροπελέκια. Ο Ποσειδώνας κατά μία παραλλαγή του μύθου, θάβει τον Γίγαντα Άθω, κάτω από ένα βουνό, δημιουργώντας το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής, το ιερό Όρος, που η θέαση της κορυφής του από την απέναντι ακτή της Σιθωνίας, κόβει την ανάσα.

Στη σημερινή κοσμική χερσόνησο της Παλλήνης-Κασσάνδρας, εκτός από τα αστέρια της ημεδαπής σοου μπιζ, η εγχώρια λαοθάλασσα του σαββατοκύριακου, συναντά την βαλκάνια, κεντροευρωπαία και κυρίως ρωσική τουριστική πλημμυρίδα, απολαμβάνοντας τις φραπεδιές της στην παραλία, αγνοώντας τα ιερά του Ποσειδώνα στο Ποσείδι στα δυτικά της χερσονήσου και του Άμμωνα Δία στην Καλλιθέα στα ανατολικά, σημάδια της μεγάλης σημασίας του τόπου στην αρχαιότητα, από τον 5ο πχ αιώνα.

Οι σπουδαίες πολιτείες της αρχαίας Σκιώνης και της Μένδης του 8ου πχ αιώνα, έχουν πλέον ξεχαστεί και απλά επιβιώνουν, δανείζοντας τα ονόματά τους σε απίστευτα τουριστικά καταλύματα. Όσο για την άλλοτε κραταιά Ποτίδαια του πελοπονησιακού πολέμου, στην κορυφή της χερσονήσου, η σημασία της για τους νεοέλληνες εκδρομείς, συνδέεται με τη διάρκεια του μποτιλιαρίσματος κατά την κυριακάτικη επιστροφή.

Εκεί, δίπλα στην προελληνική θέση της αρχαίας Ολύνθου, που ο ήλιος καλείται να αποκοιμηθεί μεσα στα ερειπιά της, κατά τον στίχο του ποιητή στην Δημοσθένους Λέξις.

Ίσως, το όνομα της καμένης γης, Φλέγρας , να ταιριάζει γάντι στην φραπεδόπληκτη πατρίδα που "έσωσε" η ευρωπαϊκή οικογένεια την προηγούμενη εβδομάδα. Μπαζωμένη από τους μνημονιακούς ογκόλιθους που σωριάζουν στις πλάτες των ιθαγενών, οι Ευρωπαίοι γίγαντες "συν-έταιροι" του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης, η ψωροκώσταινα πανηγυρίζει. Δικαίως. Γιατί αυτοί οι γίγαντες ανανεώνονται από το αίμα που τρέχει από τους διαθέσιμους νεοελληνικούς κομμένους κώλους, γονιμοποιώντας τόκους και πανωτόκια.

Αλλά στη χώρα της αχρονικής αφασίας, μόνο τα πανηγύρια μένουν. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, ιδιαίτερα εάν συμβεί να είναι καλοκαίρι, η χαρά του συμπατριώτη χαβαλέ πανηγυριτζή δεν κρύβεται. Όσοι βρέθηκαν -νεολαίοι τότε- στα αντίσκηνα του σεισμού τον Ιούνη του '78 στα πάρκα της Θεσσαλονίκης, καταλαβαίνουν καλά τι εννοώ. Ακόμα θυμούνται με νοσταλγία τα εξαιρετικά γαμήσια της περιόδου που αναπολούν σε μπαρ και ταβέρνες, έχοντας ακροατήριο εμάς τους νεώτερους απόντες, παρουσία των σιτεμένων πλέον κυριών, πρώην καυλοπυραισουσών νεανίδων. Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη...

Πως αλλιώς να εξηγείται άραγε ο ενθουσιασμός των νεοελλήνων μετά την αναδιάρθρωση, που την ξόρκιζαν με πάθος οι υπάλληλοι-κυβερνώντες της τρόικας, καταγγέλλοντας περίπου ως εθνοπροδότη, όποιον έλεγε το αυτονόητο και πρότεινε συνολική άρνηση του χρέους. Όταν έλεγε ότι τα νούμερα δε βγαίνουν με τίποτα. "Κάναμε το χρέος βιώσιμο" θριαμβολογεί η καρικατούρα που παριστάνει τον πρωθυπουργό, ενώ μέχρι προχτές μας διαβεβαίωνε για την βιωσιμότητα του χρέους, αρκεί να ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, βλέποντας τα νεράντζια να προσγειώνονται έξω από το προεδρικό μέγαρο στις 15 Ιουνίου.

Όλα έγιναν. Ακριβώς όλα όσα μας διαβεβαίωναν ότι δεν πρόκειται να συμβούν. Η αναδιάρθρωση, το κούρεμα, η χρεοκοπία. Selective για αρχή, αναμένοντας την τραγική συνέχεια της τελικής λύσης, της οριστικής πτώχευσης. Και οι πανέλληνες για να το γιορτάσουν επιστρέφουν τα λεφτά τους στις τράπεζες. Μα τι παίρνουν Θεέ μου..."Γλυκιά χρεοκοπία" διαλαλούν οι αμερικάνικες φυλλάδες. Μάλλον γλυκιά μαστούρα είναι παιδιά. Μη μπερδεύεστε.

Στην έκτακτη σύνοδο κορυφής της περασμένης Πέμπτης, οι Ευρωπαίοι διαπίστωσαν επισήμως την ελληνική χρεοκοπία και έστησαν το μηχανισμό για τη διαχείρισή της, προκειμένου να οικονομήσουν οι τράπεζες και οι σπεκουλαδόροι, λεηλατώντας τον πλούτο της χώρας. Τέτοια είναι η επιτυχία που κατάφερε ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς, που προσπαθεί να πείσει ότι τη διαπραγματεύτηκε κιόλας, κυβερνώντας μία επίσημα χρεοκοπημένη χώρα, ενώ πέτυχε, πράγματι, μία απόφαση αναστολής εκτέλεσης της ποινής, για τα επόμενα σαράντα χρόνια, προσδοκώντας το νέο σχέδιο Μάρσαλ που της υποσχέθηκαν.

Και επειδή ίσως η Φλέγρα ποτέ δε πεθαίνει κι ας παραμένει οριστικά καμένη, ας απαιτήσουμε επιτέλους την οριστική αναδιάρθρωση του χρέους, διεκδικώντας μία βιώσιμη επιμήκυνση, για άλλα τέσσερις χιλιάδες χρόνια, αρνούμενοι την καταβολή του, ακυρώνοντας τις μίζερες λύσεις που προκρίθηκαν στην εσπερία. Γιατί η τιμωρία στα τάρταρα δεν είναι σωτηρία. Και αυτή τη φορά, η Φλέγρα, καθώς είναι τo γραφτό της, θα καεί, αλλά γι άλλο λόγο και αφορμή.

Tου παπουτσή σου η μαχαιριά

Η φαλτσέτα του τσαγκάρη

Το πρωί της Κυριακής 3 Νοέμβρη του 1896, μετά την απόλυση της εκκλησίας, δύο ευυπόληπτοι πατρινοί, ο τραπεζίτης Διονύσιος Φραγκόπουλος και ο σταφιδέμπορος Ανδρέας Κόλλας, συζητούσαν στην γωνία των οδών Ανεξαρτησίας (σημερινή οδός Γεροκωστοπούλου) και Ρήγα Φεραίου στο κέντρο της Πάτρας. Ο Φραγκόπουλος ήταν τιμημένος με το Σταυρό του Σωτήρα, ενώ ο πλούσιος έμπορος Κόλλας διατηρούσε υποκατάστημα στο Λονδίνο.

Ξαφνικά μπροστά τους προβάλλει, ο τσαγκάρης Δημήτρης Μάτσαλης, τον οποίο γνώριζαν και οι δύο. Χωρίς να τους απευθύνει το λόγο ο Μάτσαλης τράβηξε από τη μέση του ένα μαχαίρι και όρμηξε καταπάνω τους. O Φραγκόπουλος δέχτηκε το χτύπημα στην καρδιά και έπεσε νεκρός. Στη συνέχεια ο Μάτσαλης έβγαλε ένα περίστροφο και πυροβόλησε μία φορά τον Κόλλα τον οποίο τραυμάτισε ελαφρά.

Ο δράστης παρέμεινε στη θέση του περικυκλωμένος από το πλήθος που έτρεξε από τον πυροβολισμό και τις φωνές του Κόλλα. Κανείς όμως δεν τολμούσε να πλησιάσει τον τσαγκάρη με το περίστροφο στο χέρι. Ο Δημήτριος Μάτσαλης παραδόθηκε χωρίς την παραμικρή αντίσταση στους χωροφύλακες που έφτασαν μετά από αρκετή ώρα. Μέχρι τότε ήταν περικυκλωμένος από εκατοντάδες περίεργους πολίτες.

Κατά την ανάκριση του στην μοιραρχία δήλωσε ότι, ήταν αναρχικός ιδεολόγος και ότι δεν έχει καμία σχέση με τους σοσιαλιστές της Πάτρας, ενώ ήταν γεμάτος χαρά που κατόρθωσε να εξοντώσει έναν εκπρόσωπο της κεφαλαιοκρατίας: "Είμαι αναρχικός και οι αναρχικοί είναι υπέρ της βίας. Οι σοσιαλισταί είναι καταγέλαστοι και τίποτε με αυτούς δεν με συνδέει. Οι σοσιαλισταί θέλουν να επιβάλλουν τις απόψεις τους με την πειθώ, ενώ εγώ ως αναρχικός είμαι υπέρ της τρομοκρατικής βίας" . (Γιάννης Κορδάτος : Iστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος, σελ.83).

Η ενέργεια του σανδαλοποιού Δημήτρη Μάτσαλη, αποτέλεσε την πρώτη αναρχική πράξη ατομικής βίας στην Ελλάδα. Μέχρι τότε, την δεκαετία του 1890, οι αναρχικοί του μικρού ελλαδικού βασιλείου, ταυτίζονταν με τον αναρχικό κομμουνισμό των Κροπότκιν και Ζαν Γκραβ, και όχι με την τάση της ατομικής τρομοκρατίας, με την οποία άλλωστε οι αναρχικοί κομμουνιστές είχαν πολιτικές διαμάχες σε διεθνές επίπεδο.

Η Πάτρα κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αποτελούσε την πύλη της χώρας στην Ευρώπη, ήταν πολύ μεγάλο εμπορικό κέντρο, με χαρακτηριστικότερο διακινούμενο προϊόν τη σταφίδα. Αποτελούσε έδρα πάμπλουτων εμπόρων και μεγαλοαστών.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της πρώιμης καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Πάτρα αναφέρω το εξής : Εκείνη την εποχή, το 1872, εγκαινιάστηκε το μικρό αντίγραφο της Σκάλας του Μιλάνου, θέατρο "Απόλλων" που κτίστηκε σε σχέδια του Ε. Τσίλερ. Η κατασκευή του έργου χρηματοδοτήθηκε από την αστική κοινωνία της Πάτρας στην οποία ανήκαν πολύ "βαριά" ονόματα της εποχής (Κλάους, Αμβούργερ, Γούναρης, Μάξιμος, Τριάντης). Στο θέατρο φιλοξενούνταν προς τέρψη των μεγαλοαστών χορηγών ευρωπαϊκές παραγωγές παραστάσεων όπερας!

Όμως, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον τον Νοέμβρη του 1896, είναι βαθιά επηρεασμένο από την κρίση της σταφίδας που οδηγεί στην εξαθλίωση ευρύτατα στρώματα πληθυσμού, ενώ το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χ. Τρικούπη έχει ήδη διατυπωθεί τρία χρόνια πριν, οδηγώντας την χρεωκοπημένη Ελλάδα στην εποπτεία του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.
Από τις σοδειές της σταφίδας το κράτος παρακρατεί ποσοστό 15% της παραγωγής για τη λεγόμενη εθνική ποτοποιία χωρίς να αποδίδει στους παραγωγούς το παραμικρό.

Ωστόσο, η επαφή των πιο ανήσυχων πολιτικά Πατρινών με τα σοσιαλιστικά και αναρχικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν εκείνα τα χρόνια στην Ευρώπη, δίνει στην Πάτρα την πρωτοκαθεδρία όσο αφορά την ανάπτυξη συλλόγων με σαφή αριστερή πολιτική τοποθέτηση. Έτσι το 1877 συστήνεται ο Δημοκρατικός Σύλλογος, που αποτέλεσε την πρώτη προσπάθεια σοσιαλιστικής οργάνωσης στη χώρα. Επισημαίνεται ότι ο Σοσιαλιστικός Σύλλογος του θεωρούμενου ως πατέρα του εγχώριου σοσιαλισμού Σταύρου Καλλέργη συγκροτήθηκε στην Αθήνα το 1885. Το 1893 ιδρύθηκε στην Πάτρα η Σοσιαλιστική Αδελφότης. Στις εκλογές του 1895 η αδελφότητα δημοσιοποίησε ένα έντονα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, όταν τα λεγόμενα παλαιά κόμματα (Τρικούπης και Δεληγιάννης) δεν πρόβαλαν απολύτως τίποτα.

Σύμφωνα με τη διακήρυξη της Σοσιαλιστικής Αδελφότητας - από το βιβλίο του Β. Λάζαρη, Πολιτική Ιστορία της Πάτρας, που αποτελεί και τη βασική πηγή αυτού του ποστ - οι σοσιαλιστές θα αγωνίζονταν για την απονομή συντάξεων στους εργάτες, για τη νομοθέτηση ορίου ηλικίας των εργατών, για τη θέσπιση ανώτατου ορίου εργάσιμων ωρών και ελάχιστου ορίου ημερομισθίων, για τον εξαναγκασμό της πολιτείας να δίνει εργασία στους ανέργους, για την αυτονομική ομοσπονδία των δήμων, για την κατάργηση του στρατού και την ίδρυση εθνοφυλακής, για τη φορολογία των μεγάλων εισοδημάτων, για τη δωρεάν εκπαίδευση του λαού και την κατάργηση της προσωπικής κράτησης για χρέη...

Οι αναπόφευκτες συγκρίσεις με τις μοιραίες μνημονιακές επιλογές των σύγχρονων σοσιαλιστών σοκάρουν. Σε μία άλλη αχρονική παρατήρηση από τον μπλόγκερ, επισημαίνεται ότι, τη δράση και τις αρχές της σοσιαλιστικής αδελφότητας προπαγάνδιζε με ζήλο από τις στήλες της, η σημερινή δεξιά εφημερίδα των Πατρών "Πελοπόννησος".

Παράλληλα, στη δεκαετία του 1860, σημαντική θέση στην πόλη της Πάτρας κατείχε η ιταλική παροικία που κατοικούσε στην συνοικία του Αγίου Διονυσίου. H παροικία συγκροτήθηκε στα χρόνια 1848-1850 από δημοκράτες πρόσφυγες της ιταλικής επανάστασης του 1848, οι οποίοι εργάζονταν στα έργα της κατασκευής του σιδηροδρομικού δικτύου. Είναι βεβαιωμένο ότι, το 1896 αρκετά μέλη της ιταλοπατρινής κοινότητας έχουν προσχωρήσει στον αναρχισμό. Η όσμωση όλων αυτών των στοιχείων τοποθετούσαν την Πάτρα ως το κυριότερο αστικό χώρο ανάπτυξης των νέων ιδεολογικών ρευμάτων.

Σε μία σύνδεση με τις ημέρες μας οφείλω να σταθώ στη μνημονιακή απόφαση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης να καταργήσει το σιδηροδρομικό δίκτυο της Πελοποννήσου, που εγκαινιάστηκε το 1884 και χτίστηκε με τη συμμετοχή και των ιταλοπατρινών. Έτσι ο καταγόμενος από την Πάτρα (όπου πρωτοεκλέχτηκε βουλευτής το 1981), πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς, συνεχίζει τη μεγάλη σοσιαλιστική παράδοση της κοιτίδας των Παπανδρέου.

Το 1896 στην Πάτρα, κυκλοφορούν εφημερίδες με σοσιαλιστική ταυτότητα, ενώ η εφημερίδα "Επί τα Πρόσω" ανήκει στον γνωστό στις αρχές αναρχικό Μαγκανάρα, που διατηρούσε βεβαιωμένα, επαφές με αναρχικούς της Ευρώπης.

Ο ελληνικός τύπος της εποχής περιγράφει την Πάτρα ως την ακρόπολη της ελληνικής αριστεράς και σαν τροφό μαχητικών αναρχικών στοιχείων. Ο "Νεολόγος" των Πατρών την 9η Νοεμβρίου 1896 γράφει σχετικά "εγράφη (υπό του τύπου) ότι εν Πάτραις ο σοσιαλισμός και ο αναρχισμός έχουν βαθέος ριζοβολήσει , ότι αριθμούσι παμπληθείς οπαδούς, ότι οι αρχαί της μεταμφυτεύσεως αυτών εις το ημέτερον έδαφος ενάγονται εις εποχήν παλαιάν και ότι απειλείται υπό τούτων ο τόπος".

Η φόνος του Φραγκόπουλου αποτελεί όμως θέμα και για τις εφημερίδες της Βιέννης και του Παρισιού που παρουσιάζουν το γεγονός με σοβαρά πολιτικά άρθρα και αναλύσεις. Ο παρισινός "Χρόνος" τονίζει ιδιαίτερα τη δράση των σοσιαλιστών στην Πάτρα, παρά την εκλογική τους αποτυχία στις εκλογές του 1895.

Με την προτροπή των εφημερίδων των Αθηνών η αστυνομία ξεκίνησε άγριο κυνηγητό με σκοπό των εντοπισμό των συνεργών του Μάτσαλη. Για τις αρχές της εποχής στην Πάτρα, οι σοσιαλιστές, οι αναρχικοί, οι ιδιόρρυθμοι πατρινοί χριστιανοσοσιαλιστές, ακόμα και κάτι μισότρελοι στην Πάτρα που προπαγανδίζουν το τέλος της ξενόφερτης βασιλείας του Γεωργίου Γλυξμπουργκ του Α’, είναι όλοι το ίδιο πράγμα και απόλυτα επικίνδυνοι για τη δημόσια τάξη και ηθική.

Σαν αποτέλεσμα πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες συλλήψεις μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας, με το πρόσχημα του εντοπισμού των συνεργών του Μάτσαλη, ενώ έκλεισε η εφημερίδα "Επί τα Πρόσω" και κατασχέθηκε το αρχείο του ιδιοκτήτη της, που φυλακίσθηκε από τις αρχές. Από τις έρευνες δεν προέκυψε το παραμικρό.

Την 7η Νοεμβρίου ο Μάτσαλης μεταφέρθηκε στην απομόνωση της φυλακής του κάστρου των Πατρών. Αποχαιρετώντας τους συγκρατούμενούς του στον θάλαμο "τέσσερα" του κάστρου, τους μοίρασε τα καθαρά ρούχα που είχε μαζί του. Σύμφωνα με τις πηγές φέρεται να τους είπε "σε λίγο όλοι θ' ακούσετε".

Καθώς περπατούσε προς την απομόνωση, άναψε τσιγάρο. Σε λίγα λεπτά ένας φοβερός κρότος συντάραξε τη φυλακή του κάστρου. Οι φύλακες βρήκαν τον Μάτσαλη σωριασμένο στο κελί του μέσα σε μία λίμνη αίματος. Το σώμα ήταν ακέφαλο. Ο Μάτσαλης είχε ένα φυσίγγιο δυναμίτιδας στο στόμα και χρησιμοποίησε το τσιγάρο για φιτίλι…

Έτσι γράφτηκε ο επίλογος της πρώτης αυτής αναρχικής δολοφονίας. Όμως, η ιστορία της φαλτσέτας του τσαγκάρη συνεχίστηκε, στις απίστευτης βαρβαρότητας συγκρούσεις ανάμεσα στις οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς. Αρκετές είναι οι πολιτικές δολοφονίες που αφορούν περιστατικά ατομικής τρομοκρατίας και συνδέονται με τους τσαγκάρηδες, που χρησιμοποιούσαν τη φαλτσέτα με επιδεξιότητα, ως εργαλείο της τέχνης τους.

Ιδιαίτερα ανάμεσα στους τροτσκιστές "αρχειομαρξιστές" που θεωρούσαν τους σταλινικούς οπορτουνιστές, οι τσαγκάρηδες κατείχαν εξέχουσα θέση. Οι Παπαχελάς-Τέλλογλου στο βιβλίο τους «Φάκελος 17 Νοέμβρη», σε αναφορά στον αρχειομαρξιστή πατέρα του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου γράφουν :"Οι οπαδοί του Μήτσου Γιωτόπουλου απέκτησαν το χαρακτηρισμό "φαλτσέτες", επειδή τις χρησιμοποιούσαν συχνά στις συγκρούσεις τους με τους τσαγκάρηδες-μέλη του Κ.Κ.Ε".

Η τροτσκιστική εφημερίδα, "Σπάρτακος" το 1930, αναφέρει ως χαρακτηριστικό επεισόδιο των αρχειομαρξιστών εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων ότι, κατά την έναρξη των εργασιών του Ενωτικού Εργατικού Συνεδρίου, όπου μετείχαν αντιπρόσωποι εργατικών κομμουνιστικών σωματείων, προκλήθηκαν βίαια επεισόδια κατά τα οποία "οι Αρχειομαρξιστές με τα περίστροφα και τις φαλτσέτες εθέριζον τους αντιπάλους των". Υπήρξαν συνολικά 23 τραυματίες, ενώ η εφημερίδα ανέφερε μεταξύ άλλων ότι "οι αρχειομαρξιστές έχουν διαπράξει πλείστους φόνους εργατών συντηρητικών καθώς και κομμουνιστών, τόσον εις τας Αθήνας, όσο και εις την Θεσσαλονίκην, και Αγρίνιον, Καβάλαν κλπ." Στην αντίπερα όχθη, η δολοφονία του επικεφαλής των αρχειομαρξιστών του Αγρινίου, τσαγκάρη Πάνου Αναστασίου, από τους κομματικούς στο Καρπενήσι το 1945, και του τσαγκάρη Χ. Λαδά, στην Αθήνα, που είχε την ίδια τύχη το 1928, μαρτυρά την αποτελεσματικότητα της φαλτσέτας από όλες τις μπάντες...

Συνολικά, οι φαλτσέτες αποδείχτηκαν ανίκανες να αλλάξουν την πολιτική ιστορία αυτού του τόπου, σημειώνοντας ότι στην κατηγορία των τσαγκάρηδων δεν εμπίπτουν, οι βοσκοί συνταγματάρχες με τα τάνκς και οι γελοίοι παππούδες-κυνηγοί της φούστας- των σημερινών αντιπροέδρων. Από την εποχή του πρώτου περιστατικού της φαλτσέτας, αυτό του Νοεμβρίου του 1896, πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο από ότι επιδίωκαν. Μετά την πράξη του Μάτσαλη η τρομοκρατία των αρχών στην Πάτρα, περιόρισε για σημαντικό χρονικό διάστημα τη δράση των σοσιαλιστικών ομάδων.

Η άοπλη πολιτική διαμαρτυρία αποδεικνύεται αναμφίβολα πιο αποτελεσματική με αποκορύφωμα την Τετάρτη 15 Ιουνίου, που η βροντερή φωνή της πλατείας, "καλλίτερα νεκροί παρά ταπεινωμένοι", κατάργησε στην ουσία την κυβέρνηση, και ένα καταγέλαστο ομοίωμα πρωθυπουργού, προκαλώντας μία χωρίς προηγούμενο γελοιοποίηση του πολιτικού συστημικού κατεστημένου, σπέρνοντας τον πανικό στους πολιορκημένους ενοίκους των παλαιών ανακτόρων και το πλατύ χαμόγελο στους οργισμένους εραστές της πατρίδας, κάνοντας πράξη την από χρόνια απειλή του "ένα γέλιο θα σας θάψει". Και από κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μας προέκυψε κυβέρνηση πασοκικής ενότητας, με τον Χοντρό πρόθυμο να βγάλει το κάρο από τη λάσπη, παίζοντας το τελευταίο του πολιτικό χαρτί, πριν τιμωρηθούν όλοι μαζί στην ανυπαρξία, σε αντίθεση βέβαια με κάτι πρώην μάγκες σοφούς εκσυγχρονιστές, που φοβήθηκαν μη γίνουν υπουργοί και παραιτήθηκαν από βουλευτές αξημέρωτα. Από κοντά και οι ξένοι νταβατζήδες τοκογλύφοι, να πλειοδοτούν ποιος θα πρωτοβάλει πλάτη για να μη κάνει το μπαμ η ψωροκώσταινα και γίνει η Ευρώπη, με τις αγορές και το ευρώ τους, καπνός στο κρεματόριο που έστησαν για τα γουρουνάκια της περιφέρειας.

Βεβαίως οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Έτσι πρόσφατα γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της αποτελεσματικότητας της φαλτσέτας του πιο διάσημου σημερινού τσαγκάρη, του υπουργού Παπουτσή, που όπλισε με την πολιτική στάση του, τα χέρια των φονιάδων στο κέντρο της Αθήνας.

H αφορμή για το ποστ ήταν ένα σχόλιο του καλού συμπλόγκερ Squarelogic

Για τη συναίνεση

Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω, με μισθοφόρους και πραιτοριανούς έγραψε ο Μάνος Ελευθερίου. Ερώτημα καίριο σήμερα που η πατρίδα για μία ακόμα φορά στην σύγχρονη ιστορία της, θα προσφερθεί κουρμπάνι, στοιχειωμένη λες από την κατάρα του ατρείδη Αγαμέμνονα, να επαναλαμβάνει διαρκώς τη θυσία της Ιφιγένειας.

Και ήταν πρώτη η θυσία του ελληνισμού της μάνας Ιωνίας το 1922, για να σωθεί το έθνος, ακολούθησε η γενιά του '20 που ξεκληρίστηκε στην κατοχή και στον εμφύλιο, με αντάλλαγμα το σχέδιο Μάρσαλ, για να σωθεί η χώρα από τον κομμουνισμό, και πιο πρόσφατα το προδοτικό χτύπημα στην Κύπρο, όταν θυσιάστηκε η κόρη για να σωθεί η μάνα. Όλες οι σωτηρίες διεκπεραιώθηκαν στα πλαίσια ενός πατριωτικού δωσιλογισμού, από τους πρόθυμους, που λειτούργησαν με γνώμονα το κατ' αυτούς συμφέρον της πατρίδας.

Σήμερα, μία ακόμα φορά, η σύγχρονη ηγεσία των προθύμων, προχωρά ξετσίπωτα στο ξεπούλημα της χώρας, παραβιάζοντας το σύνταγμα ψηφίζοντας πενταετείς μεσοπρόθεσμους προυπολογισμούς, δολοφονώντας τη δημοκρατία, οδηγώντας τους Έλληνες στην πενία, προσφέροντας τζάμπα τον εθνικό πλούτο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΤΤ, την τρίτη σε κεφαλαιακή επάρκεια τράπεζα στην Ευρώπη, καλλωπίζοντας το έγκλημα με θεατρινισμούς, σαν αυτά τα χαριτωμένα που είπε στην Βουλή ο πρόεδρος της δωσιλογικής διεθνούς των προθύμων:"Αν μου πείτε "άντε φτύσ' τους", θα το κάνω. Κι εγώ πολλές φορές λέω: "Αϊ στο καλό μ' αυτούς που έχουμε πάνω από τα κεφάλια μας". Θα ήταν εύκολο να κάνω τον ήρωα και να αισθανθώ εθνική ανάταση. Αλλά την επόμενη ημέρα δεν θα είχαμε να πληρώσουμε τους συνταξιούχους".

Κι έλεγα και εγώ. Τι ήταν αυτό που σε εμπόδιζε πρόεδρε από την εκδήλωση του πασίδηλου πατριωτισμού σου.
Και αφού αργότερα έκανες έκκληση για προτάσεις που θα δεχτείς να εφαρμόσεις, με σκοπό τη συναίνεση, ας τσιμπήσω και ας σου καταθέσω μία στο opengov για ξεκάρφωμα, αφού πρώτα μου εξηγήσεις γιατί άραγε δεν θα είχαμε να πληρώσουμε τους συνταξιούχους σύντροφε πρόεδρε, όταν κατά τα πρόσφατα λεγόμενά σου, με τα ήδη ληφθέντα μέτρα, η χώρα το 2012 θα καταγράψει πρωτογενές πλεόνασμα?
Γιατί δε λες επιτέλους την αλήθεια και ας απαντήσει ο λαός μέσω ενός δημοψηφίσματος, που τόσο πολύ αναφέρεις τελευταία.

Να τους φτύσεις σύντροφε πρόεδρε. Μόνο που πρέπει να επιλέξεις. Τους δανειστές ή το λαό. Εδώ που φτάσαμε το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο: Εάν οι Έλληνες επιθυμούν να συνεχίσουν να βιώνουν ζωή στηριγμένη σε μία εισαγόμενη από τον δυτικό κόσμο κατανάλωση με ipad2024, είναι ήδη καταδικασμένοι σε θάνατο, από στραγγαλισμό. Άφησέ τους να αποφασίσουν οι ίδιοι τι ζωή θέλουν να ζήσουν. Μία επίπλαστη και επισφαλή καταναλωτική ευμάρεια όπως αυτή που τους προτείνεις, με καθημερινό κωλοδάκτυλο για τα επόμενα εκατό χρόνια από τον Ρομπάι, τον Τόμσεν και τη συμμορία τους, παρακαλώντας σαν πρεζόνι για την επόμενη δανειακή δόση, ή μία λιτή αυτάρκεια που δεν θα παράγει νέα χρέη, μία ζωή στα πλαίσια των παραδόσεων του λαού μας και της παραγωγής του τόπου μας.

Όσο για το φοβερό άγχος σου τι θα γίνει με τα λεφτά των δανειστών: να τα πάρουν μέχρι δεκάρας, αφού τους εκχωρήσουμε τις απαιτήσεις μας από τη Ζήμενς, τη Σάικ, την Ντόιτσε Τέλεκομ, την Ντόιτσε Μπάνκ, τους γερμανούς υποβρυχιάδες, και ας μην μας καταβάλουν σύντροφε πρόεδρε, τις πολεμικές αποζημιώσεις. Να τις συμψηφίσουν. Και αυτά που θα βγουν από το λογαριασμό, ότι μας οφείλουν, θα τα κανονίσουμε. Είμαστε λαρτζ τύποι εμείς. Κάνουμε και ευκολίες...

***Η γελοιογραφία του ποστ είναι του Π. Τσιολάκη από το το ποντίκι της 09.06.2011