Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Όχι άλλο Νταλάρα

Κατά το μύθο, ο βασιλιάς της Αθήνας Αιγέας βούτηξε στα νερά του Σουνίου όταν αντίκρισε τα μαύρα πανιά του πλοίου του γιου του Θησέα, δίνοντας με τρόπο τραγικό το όνομά του στην μεγάλη θάλασσα των αρχαίων Ελλήνων. Ήταν μία μοιραία παρεξήγηση. Ο Θησέας ξέχασε να αντικαταστήσει τα μαύρα πανιά με λευκά, όταν έφυγε από την Κρήτη αφού είχε εξοντώσει τον Μινώταυρο, παίρνοντας μαζί του την μινωίτισσα πριγκίπισσα Αριάδνη, την οποία στη συνέχεια εγκατέλειψε, στην Νάξο. Σε ένα μύθο όπου οι αρχαίοι Αθηναίοι αφηγούνταν πως γλύτωσαν από τους φοβερούς φόρους του θαλασσοκράτορα Μίνωα.

Στο υπόβαθρο των μύθων πάντα αναζητούμε την ιστορική αλήθεια. Έτσι και το πέλαγος όταν έπαψε να είναι μινωικό, με την καταστροφή του προϊστορικού μινωικού πολιτισμού και την κάθοδο των Ελλήνων μυκηναίων εισβολέων στο νησί, έπρεπε να μετατραπεί σε ελληνικό με τρόπο μεγαλοπρεπή, να κατοχυρωθεί με μία θυσία βασιλική, αυτή του βασιλιά Αιγέα.

Οι σύγχρονοι νεοέλληνες, ως γιαλαντζί κληρονόμοι μίας τεράστιας πολιτισμικής παράδοσης, στα πλαίσια εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων, χαζοχαρούμενων ζεμπεκιών, πετυχημένων κουμπαριών και καλής συμπεριφοράς απέναντι στους νατοϊκούς αφέντες, παρακολουθούν την εφδεκαεξάρα ημισέληνο να κάνει παιχνίδι στο αρχιπέλαγος, αμφισβητώντας και προκαλώντας.

Και ο κυρίαρχος λαός, παρατηρεί αμήχανα την υπερήφανη εξωτερική πολιτική της ισχυρής Ελλάδας, να πίνει φραπέδες στο Μαράθι αφού προηγουμένως ξεκοκάλισε τα ψάρια στην ταβέρνα, παρέα με επίτιμο και Μαρίκα, και να δίνει υποσχέσεις για απάντηση στις προκλήσεις των γειτόνων, με ντεμέκ διαβήματα και παραστάσεις, απλά για να 'χαμε να λέγαμε.

Τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε όμως από την πολιτική ηγεσία μίας κοινωνίας που νοσεί βαθιά, με τα βατοπαίδια, τις μίζες και τους κουμπάρους, που ο κάθε πολίτης καιροφυλακτεί για να βολευτεί με το εμβόλιο κατά της γρίπης πριν από το γείτονα, το συγγενή, το φίλο, απαντώντας στο σκηνικό που τον θέλει φοβισμένο και ηττοπαθή. Υποταγμένο στις τράπεζες και στους τοκογλύφους. Μία κοινωνία σε διαρκή κατάθλιψη, όπως τη συντηρούν οι μεταξωτοί γκαιμπελίσκοι, αυτιάδες τραγκοπρετεντέρηδες και οι βερύκοκοι ειδήμονες στρατιωτικοί ρεπόρτερ. Αυτή η κοινωνία δε χρειάζεται εμβόλια για τη γρίπη, αγαπητοί φίλοι. Προζάκ με το δελτίο θέλει, μπας και αρχίσει να χαμογελάει το χειλάκι της λιγάκι.

ΥΓ Την ίδια στιγμή, η τιμή του έθνους σώζεται από την εβρίτισσα κομάντο Μαρίκα , την αγελάδα της φωτογραφίας του ποστ, που εισέβαλε στο τουρκικό έδαφος διακινδυνεύοντας να γίνει μπιφτέκια και αμφισβήτησε έμπρακτα τη μαγκιά των γειτόνων στη θάλασσα του παππού Αιγέα...

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Που οι κουφάλες τη μισούνε

Δεν είναι οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος που οι κουφάλες τη μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει
...
τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στη Ρεζέρβα που κυκλοφόρησε το 1979, στο τραγούδι για την Κύπρο που περιέχει τον μοναδικά επίκαιρο στίχο το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει.

Ένα μικρό σημείωμα σε αυτό το ποστ, με όχημα τους διαχρονικούς στίχους του Διονύση, για όλους όσους, προσκυνώντας τα φυλακισμένα μνήματα, στάθηκαν μπροστά στην αγχόνη, σιγοτραγούδησαν τον εθνικό ύμνο, νοιώθοντας την καρδιά τους να ματώνει.

Για τις παιδικές μνήμες που με στοιχειώνουν τριάντα πέντε χρόνια τώρα, κάθε 20 του Ιούλη, σ' αυτό το σχήμα που ξεβάφει αίμα και δάκρυ.

Γιατί τελικά αυτό το άδειο πρόσωπο, φωτίζει το μέγεθος της προδοσίας, που είναι αντιστρόφως ανάλογο με την όποια τιμωρία του εγκλήματος.

Από το Ιάσιο μέχρι την Κερύνεια....


Ο Βορράς είναι εκεί στη Λευκωσία,
στον Χρυσόστομο πλάι στην πράσινη γραμμή ...
.

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009

Στους γκρεμούς του Κερκετέα

Η πυρίκαυστη Ελλάς των σαράντα υπό σκιά συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις για τα πεπραγμένα μίας συμμορίας επαρχιωτών κακοποιών, φυλακόβιων, τοκογλύφων, νταβατζήδων, φονιάδων και εργολάβων δημοσίων έργων, σε μία ακτινογραφία της ελληνικής επιχειρηματικότητας, που ακροβατεί στα όρια της νομιμότητας, με νονούς της νύχτας και "επιχειρηματίες" που κάνουν αλλαξοκωλιές με "επιταγές ευκολίας", χρησιμοποιώντας τα πλαφόν μίας εικονικής τραπεζοπιστωτικής πραγματικότητας της νταβατζόπληκτης - τέως ισχυρής, νυν ετοιμοθάνατης - οικονομίας.

Στην πατρίδα της λαμογιάς, με τις ευλογίες του τραπεζικού συστήματος της νόμιμης τοκογλυφίας, οι "αποκαλύψεις" των ημερών, αποτελούν χρόνια τώρα κοινό μυστικό, στους ανθρώπους της λεγόμενης "πραγματικής" οικονομίας, ότι δηλαδή η αγορά στην περιφέρεια στενάζει από την έλλειψη ρευστότητας, τοποθετώντας τους τοκογλύφους ως υπερδύναμη της πιστοληπτικής ικανότητας.

Και όταν στον παραπάνω εσμό των καθαρμάτων, προστεθεί η πολιτική εμπλοκή, τότε ο ζόφος επεκτείνεται μέχρι το κοινοβούλιο όπου δίνει ρεσιτάλ ο Καρατζαφύρερ ρυθμιστής του σύγχρονου κοινοβουλευτισμού, ως τιμητής των πάντων. Η τραγική αλήθεια ότι η ελληνική επαρχία αποτελεί ένα ελ ντοράντο παρανομίας με ξαφνικές κορυφώσεις, που σερβίρονται στο πόπολο ως γλαφυρές ειδήσεις, του στυλ των Ζωνιανών παλαιότερα ή της συμμορίας των απαγωγέων σήμερα, με πρωταγωνιστές γνωστούς τοπικούς αστέρες, που κυκλοφορούν με αστραφτερά καγιέν και X5. Το απλούστατο δεδομένο ότι όλα αυτά δεν επιβιώνουν δίχως την πολιτική στήριξη των εντόπιων κομματικών φεουδαρχών, πάντα αναφέρεται με απαλό τρόπο στην ειδησεογραφία των σκανδάλων, σαν να αποτελεί έκπληξη μεγατόνων, παρά το γεγονός ότι η αλήθεια σιγοψιθυρίζεται στις τοπικές κοινωνίες, με λεπτομέρειες που σοκάρουν.

"Όταν το κράτος θέλει, μπορεί να εξαφανίσει αυτήν την παραβατική συμπεριφορά. Και τώρα θέλει", δήλωσε σε ένα δείγμα υψηλής πολιτικής ειλικρίνειας ο υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος τον Νοέμβριο του 2007, λέγοντας τα πράγματα με τ' όνομα τους, για την υπόθεση των Ζωνιανών.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι ένα θέμα για το οποίο η κυβέρνηση προφανώς προσδοκούσε να αποκομίσει τα αντίστοιχα πολιτικά οφέλη, σε καιρούς δύσκολους, ως απάντηση στις απανωτές γκάφες των διωκτικών αρχών, γυρίζει μπούμερανγκ φέρνοντας στο προσκήνιο ένα συμπίλημα από κυβερνητικούς κομματάρχες, πολιτευτές και βουλευτές να συναγελάζονται με τα αποβράσματα και να τους παρέχουν πολιτική στήριξη, σε ένα ανεξέλεγκτο περιβάλλον ασυδοσίας.

Σε ένα κράτος κουρελού που οι φυλακισμένοι κάνουν παιχνίδι μέσα από τις φυλακές, εμπλέκοντας από κρατικούς λειτουργούς μέχρι τη γυναίκα του υπουργού δημόσιας τάξης. Και όλα αυτά από μία δεξιά κυβέρνηση που δε μπορεί να ελέγξει τις διαρροές εγγράφων και cd από τις μυστικές υπηρεσίες που έκαναν τις παρακολουθήσεις, που συνολικά εκθέτουν το πολιτικό της προφίλ, καταρρακώνοντας την παραδοσιακή αξία του αστυνομικού κράτους της δεξιάς, των μηχανισμών δηλαδή, που χειρίστηκαν με εξαιρετική επιτυχία για τους εντολείς τους, τον εμφύλιο, τη χούντα και την καραμανλοκρατία του '60, αποδεικνύοντας πράγματι την σκληρή εικόνα μίας εξουσίας που όταν θελήσει, συντρίβει τους αντιπάλους της, καθολικά και ανελέητα.

Η κατρακύλα του πολιτικού κόσμου της σήψης, της λαμογιάς, της μίζας και της αρπαχτής στους γκρεμούς του Κερκετέα είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο. Μόνο που τα μπάζα δε θα τα μαζέψει η συνώνυμη του όρους, ανώνυμη εταιρεία του χωματουργού - τραπεζίτη της συμμορίας των απαγωγέων, αλλά θα παραμείνουν εκεί, στο ιερό βουνό του Πυθαγόρα, στο όρος της μάγισσας Κίρκης, περιμένοντας τα επόμενα των επόμενων. Γιατί αυτό το κράτος είναι τόσο βουτηγμένο στη λάσπη, που δε φαίνεται ικανό να αποφασίζει σύντομα εάν θέλει...

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

Από το τσαγκάρικο της Βέρμαχτ

Κι ενώ τα μπάνια του λαού απειλούνται εξαιτίας των εκ Βαυαρίας προερχόμενων Χριστοφοράκειων αναταράξεων του πολιτικού συστήματος, οι επαρχίες της γηραιάς ηπείρου - όσοι δηλαδή πήγαν να ψηφίσουν - έδωσαν το στίγμα τους στην ευρωκάλπη με την καθολική ενίσχυση των ξενοφοβικών ακροδεξιών κομμάτων σε μία ευρύτατη γκάμα επιλογών, από αμετανόητους ναζιστές μέχρι φαιδρούς επαρχιώτες θυρωρούς πολιτικών πολυκατοικιών, που αν έλειπε ο Κώστας Μητσοτάκης θα κουβαλούσαν χαρούπια για ζωοτροφές στην αρβανιτιά του Μωριά.

Αυτή λοιπόν η διευρυμένη των είκοσι πέντε, Ευρώπη των πρώην κουτόφραγκων, εμπλουτισμένη πλέον με τους τέως κομμουνιστές Σλάβους, ένα χρόνο μετά το βροντερό "όχι" των Ιρλανδών, προεδρεύεται διαδεχόμενη τους απίθανους Τσέχους, από την Σουηδία των πάλαι ποτέ Βίκινγκ κουρσάρων, που τροφοδοτεί εσχάτως τις παραλίες της ημεδαπής αφασίας, με τους εκπροσώπους του ξανθού γένους του σκαυδιναυικού Βορρά, ανεβάζοντας τη λίμπιντο δεκαετίες τώρα στα χαρμανιασμένα καμάκια του ρέιμπαν και του φραπέ, στις παραλίες του κρητικού πελέγους, εκεί ακριβώς δηλαδή που κατηφορίζουν κι αυτό το καλοκαίρι οι βοσκοί, μαζί με τα πρόβατα και τα αστραφτερά 4Χ4, αφού πολέμησαν με απαράμιλλο σθένος τον περασμένο χειμώνα, τις φυσούνες και τα ΜΑΤ του συντοπίτη τους Μαρκόγιαννη, για τα δίκαια του αδικημένου πρωταθλητή των επιδοτήσεων, κρητικού αγρότη.

Καμάκι κάθετο, Ελλάδα αραχτή, έγραφε είκοσι πέντε χρόνια πριν ο Κώστας Ζουράρις, εκθειάζοντας την πολεμική αρετή των κρητικών στις παραλίες της μεγαλονήσου απέναντι στους υπερβόρειους παραθεριστές, πολύ πριν ζωστεί τα φισεκλίκια και πάρει τα βουνά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ως γνήσιος επαρχιώτης, αυτός μαζί με τον Παπαθεμελή, για την απελευθέρωση της κατεχόμενης Μακεδονίας από το ψευδοκράτος των Αθηνών, συναγωνιζόμενος τον προαναφερθέντα Αρκάδα θυρωρό της δεξιάς πολυκατοικίας.

Εφόσον ο χερ Χριστοφοράκος δίνει τον δικό του αγώνα στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, μονοπωλώντας το ενδιαφέρον καλοκαιριάτικα, εκβιάζοντας με αποκαλύψεις τα εγχώρια λαμόγια της πολιτικής, ας επεκτείνουμε την κουβέντα από τους δικούς μας πολιτικούς του επαρχιωτισμού, στους βοσκούς των βαυαρικών Άλπεων με τα τσόχινα σακάκια και καπελάκια, αλλά και με τα πρησμένα από τη μπύρα και τα κότσια στομάχια. Είναι άλλης ποιότητας ο βαυαρός γιδοβοσκός δε λέω, αλλά έχει κι αυτός τα ωραία του.

Ο μπλόγκερ αγαπητοί φίλοι κατάντησε τις τελευταίες εβδομάδες να ασχολείται με φυσιοθεραπείες, αθλητικές επιγονατίδες και κατάλληλα αθλητικά παπούτσια, και νομίζω ότι αξίζει να αναφερθούμε σε μία δόξα της βαυαρικής επαρχίας, με ευκαιρία την επέτειο από την ίδρυση της εταιρείας αθλητικών παπουτσιών των αδελφών Dassler στο Herzogenaurach της Βαυαρίας, το καλοκαίρι του 1924.

Η Ολλανδή δημοσιογράφος Barbara Smit στο βιβλίο της "Sneaker Wars" περιγράφει πως ακριβώς ογδόντα πέντε χρόνια πριν, στη μικρή κωμόπολη της Βαυαρίας, που βρίσκεται κοντά στην Νυρεμβέργη, ο Αδόλφος και ο Ρούντολφ Ντάσλερ (Άντυ και Ρούντυ για το περιβάλλον τους) ξεκίνησαν να φτιάχνουν αθλητικά παπούτσια. Το 1928 παρέδωσαν αθλητικά παπούτσια σε διάφορους αθλητές στην Ολυμπιάδα του Άμστερνταμ, ενώ η εταιρική μυθολογία αναφέρει ότι ο θρυλικός μαύρος αμερικανός αθλητής Τζέσσε Όουενς φορούσε τα παπούτσια που του έφτιαξε ο Άντυ Ντάσλερ, όταν κέρδισε τα τέσσερα χρυσά μετάλλια στο Βερολίνο, στους αγώνες που διοργάνωσε η χιτλερική Γερμανία το 1936, κάνοντας τον Χίτλερ να φύγει οργισμένος από το ολυμπιακό στάδιο, επειδή ο έγχρωμος αμερικανός σμπαράλιασε τους Άρειους αντιπάλους του.

Αμέσως μετά από την Ολυμπιάδα του Βερολίνου, οι δουλειές των Ντάσλερ φούντωσαν για τα καλά, και πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο τα αδέλφια πωλούσαν διακόσιες χιλιάδες ζευγάρια αθλητικά παπούτσια, υποχρεώνοντας όλους τους μεγάλους αθλητές της εποχής να περάσουν από την μικρή βαυαρική κωμόπολη, που είχαν την έδρα τους οι γκουρού του αθλητικού παπουτσιού. Λέγεται ότι ο ίδιος ο Φύρερ, γνωστός λάτρης των σπορ, είχε εκφράσει τον θαυμασμό του για την αθλητική υποδηματοποιία των Ντάσλερ.

Ωστόσο το ξέσπασμα του πολέμου βρίσκει τους Ντάσλερ να είναι μέλη του ναζιστικού κόμματος και να προμηθεύουν με παπούτσια την Βέρμαχτ, υπηρετώντας το μεγαλείο του Ράιχ. Ο Ρούντυ μάλιστα πολέμησε στο ανατολικό μέτωπο ενώ με το τέλος του Πολέμου κατηγορήθηκε από τους Αμερικανούς για συμμετοχή στα Ες Ες. Οι κακές γλώσσες στη μικρή βαυαρική κωμόπολη λένε ότι τον "έδωσε" ο αδελφός του Άντυ, αναδεικνύοντας έτσι το ζήτημα ότι ο Ρούντυ ήταν περισσότερο φασίστας από τον μικρότερο αδελφό του. Ο Ρούντυ από τη μεριά του, κατηγόρησε τον μικρό Άντυ που δεν πολέμησε αλλά έμεινε να ελέγχει την παραγωγή για τις μπότες της Βέρμαχτ, ως μεγάλο συνεργάτη των ναζιστών!

Μοιραία λοιπόν το 1948, το τσαγκάρικο της Βέρμαχτ διαλύθηκε και τα αδέλφια χώρισαν τα τσανάκια τους με πρωτοβουλία του Ρούντυ, και προτροπή της συζύγου του. Ο Ρούντυ έφυγε και έστησε το δικό του μαγαζί κατασκευής αθλητικών παπουτσιών στην άλλη μεριά της κωμόπολης που χωρίζει ο ποταμός Αurach, παίρνοντας μαζί του και ένα μέρος του προσωπικού που τον πίστευε ως επιχειρηματία. Τα δύο αδέλφια ονόμασαν τις δύο νέες εταιρείες που δημιούργησαν χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό των πρώτων γραμμάτων από τα υποκοριστικά ονόματά τους και του επιθέτου Ντάσλερ. Έτσι Ο Άντυ ονόμασε την εταιρεία του Adidas και ο Ρούντυ τη δικιά του Ruda, που μετονόμασε αργότερα σε Puma.

Έτσι οι Ντάσλερ που δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ μετά το χωρισμό τους, έστησαν δύο από τους μεγαλύτερους κολοσσούς αθλητικών ειδών στον κόσμο, ενώ η μικρή κοινωνία του Herzogenaurach διχάστηκε βαθιά εξαιτίας της ύπαρξης των δύο εργοστασίων και όσοι δούλευαν για τη μία επιχείρηση, δεν επικοινωνούσαν με αυτούς που εργάζονταν για την άλλη. Ο χασάπης της Puma για παράδειγμα δεν πωλούσε κρέας στους εργαζόμενους στην Adidas...

Οι παγκόσμιοι κολοσσοί συνεχίζουν σήμερα να έχουν τα κεντρικά τους γραφεία στην βαυαρική κωμόπολη των 24.000 κατοίκων, παρά το γεγονός ότι τα προιόντα τους κατασκευάζονται μαζικά στις χώρες μικρού εργατικού κόστους και οι δύο οικογένειες έχουν χάσει πλέον τον έλεγχο των εταιρειών. Όμως οι δύο επιχειρήσεις διατηρούν μικρές μονάδες παραγωγής χειροποίητων παπουτσιών στην κοιτίδα τους, για την κατασκευή εκλεκτών υποδημάτων πανάκριβων ποδιών, όπως τα Adidas του Ντέιβιντ Μπέκαμ για παράδειγμα. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο γιος του Ρούντυ ίδρυσε την Arena, με εξειδίκευση στα αθλητικά είδη κολύμβησης, διευρύνοντας τον μύθο των Ντάσλερ στον αθλητισμό.

Οι ιδρυτές αδελφοί Ντάσλερ, το επιχειρηματικό ταλέντο των οποίων επηρέασε το παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο της μικρής κωμόπολης, όσο μακρύτερα ήταν δυνατό ο ένας από τον άλλο.

Ο ανταγωνισμός των δύο εταιρειών δεν σταμάτησε ποτέ και επεκτάθηκε στην παγκόσμια αρένα, όπου το μίσος των δύο επιχειρήσεων άφησε παραδείγματα απείρου κάλους, με χαρακτηριστικό αυτό που καταγράφηκε στους Ολυμπιακούς του 1968, όταν η Adidas λάδωσε τους μεξικάνους τελωνιακούς για να κατάσχουν τα φορτία με τα προιόντα της Puma και να συλλάβουν τον αντιπρόσωπο της εταιρείας στο Μεξικό.

Μοναδική παραφωνία παραμένει η επιλογή του "προδότη" Φράνκ Ντάσλερ, εγγονού του Ρούντυ, που μετά από χρόνια προσφοράς στην "οικογενειακή" Puma αποδέχτηκε την πρόταση της Adidas, αναλαμβάνοντας διευθυντική θέση στο μισητό ανταγωνιστή της οικογένειας του, γεφυρώνοντας κατά τη γνώμη του ένα χάσμα οκτώ δεκαετιών, που όμως εξόργισε τους οπαδούς του παππού του, με αποτέλεσμα να του κοπεί η καλημέρα, από τους συγγενείς του.

Έτσι, η επιλογή των ποδοσφαιρικών εμφανίσεων των "αιωνίων" θηρίων του ποδοσφαιρικού κέντρου στην Ελλάδα, ευθυγραμμισμένη πλήρως με την επιχειρηματική κόντρα των κολοσσών των αθλητικών ειδών της βαυαρέζικης επαρχίας και απογόνων των τσαγκάρηδων της Βέρμαχτ, εντάσσεται στον προγραμματισμό της εγχώριας ποδοσφαιρικής μπουρτζοβλαχιάς των χρυσών μεταγραφών, που μεγαλοπιάνεται και αναζητά κάθε ευκαιρία να τονίσει το διαχρονικό της μεγαλείο, σε μία νέα ανεπανάληπτη ποδοσφαιρική χρονιά, στην Ελλάδα της Ευρώπης, της Παράγκας και του Χριστοφοράκου.