Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Ότι εγώ δεν έχω


Η πρόσφατη απαγωγή του εφοπλιστή έκανε γνωστό στο πανελλήνιο ότι η ναυτιλία ακόμα και σήμερα που είναι στα κάτω της, έχει χοντρά φράγκα, τόσα, που τριάντα εκατομμύρια ευρώ φαίνονται να δίνονται με κάποια άνεση στους απαγωγείς για να αφήσουν ελεύθερο τον αξιοπρεπέστατο κύριο, που οι εφημερίδες έγραψαν πως ξεκίνησε από το τίποτα για να κατακτήσει τον κόσμο.

Στον αντίποδα, τα μπλόκα των αγροτών μας υπενθυμίζουν ότι ανάμεσα στα φορτία που διακινούν τα καράβια των πλοιοκτητών είναι και τα αγροτικά προϊόντα, βεβαίως όχι απαραίτητα τα ελληνικά, αλλά εκείνα που το διεθνές εμπόριο επιλέγει για να καλύψει τις ανάγκες των καταναλωτών, στα πλαίσια μίας παγκόσμιας αγοράς, με στόχο το κέρδος. Έτσι τα λεμονάκια στα μανάβικα είναι πλέον από την Χιλή, οι ντομάτες από το Ισραήλ και την Ολλανδία ενώ τα πορτοκάλια μας έρχονται από την Νότια Αφρική. Και την ώρα που συμβαίνουν όλα τούτα, μερικοί ακόμα πιστεύουν στις μεγαλοστομίες του παρελθόντος που λέγονταν στα χρόνια του σημιτικού εκσυγχρονισμού, για όλα τα κιλά και όλα τα λεφτά, από εκείνους που ήθελαν να πιάσουν την καρέκλα στη γνωστή θέση του χαλίφη.

Η ναυτοσύνη των Ρωμιών ήταν από πάντα μία πηγή πλούτου. Η θάλασσα περιγράφει ένα ιδιαίτερο επιχειρηματία. Ριψοκίνδυνο και τολμηρό, έναν άνθρωπο του ρίσκου. Όσο γοητεύει η θάλασσα και παρασύρει τη σκέψη των στεργιανών τόσο ο στίχος του Νίκου Καββαδία ομολογεί την αλήθεια του ναυτικού " Tίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει, έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά. Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά. Eμούτζωσε τη θάλασσα και τήνε κατουράει". Κατά πάσα βεβαιότητα ο παραπάνω λάτρης της ασωτίας, ναυτικός του Καββαδία, δεν κινδυνεύει να τον απαγάγουν, γιατί αφού το κάθε λιμάνι έγινε και καημός, η ζωή αποδεικνύει με τρόπο κυνικό ότι φράγκο δε μένει από τα γούστα...

Στα πολλά που γράφτηκαν και γράφονται για τους εφοπλιστές αυτές τις ημέρες, ας κάνουμε, πιστοί στις συνήθειες αυτού του μπλογκ, μία αναφορά στους αρχαιότερους του είδους. Ο Θουκυδίδης γράφει "Mίνως γαρ παλαίτατος, ων ακοή ίσμεν ναυτικόν εκτήσατο και της νυν Eλληνικής θαλάσσης επί πλείστον εκράτησε και των Kυκλάδων νήσων ήρξέ τε και οικιστής πρώτος εγένετο, Kάρας εξελάσας και τους εαυτού παίδας ηγεμόνας εγκαταστήσας. Tο τε ληστικόν, ως εικός, καθήρει εκ της θαλάσσης εφ’ όσον εδύνατο, του τας προσόδους μάλλον ιέναι αυτώ" και όπως το μετέφρασε ο καθηγητής Γιάννης Σακελαράκης "Ο Μίνως είναι ο παλαιότερος κατά την παράδοση που απέκτησε ναυτικό και κατέκτησε αυτήν που ονομάζεται τώρα ελληνική θάλασσα και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος από τα νησιά των Κυκλάδων, τα οποία κυβέρνησε και έγινε ο πρώτος οικιστής τους, αφού εξεδίωξε τους Κάρες και εγκατέστησε τα δικά του παιδιά ηγεμόνες. Όσο μπορούσε καθάρισε ακόμη τη θάλασσα από τους ληστές, για να παίρνει ο ίδιος τις προσόδους".

Ο πρώτος ιστορικός είναι σαφέστατος για τον πρώτο θαλασσοπόρο. Το ίδιο και οι ανασκαφές των αρχαιολόγων που πιστοποιούν με βεβαιότητα πλέον, την κυριαρχία των μινωιτών σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου κατά τη διάρκεια της δεύτερης χιλιετίας προ χριστού.


Στις φωτογραφίες είναι η Μινώα, το μινωικό καράβι που ολοκληρώθηκε στα Χανιά το 2003, μετά από εργασίες ενός έτους, με δαπάνες του ναυτικού μουσείου Κρήτης, σύμφωνα με τις οδηγίες των αρχαιολόγων, με βάση τις γνωστές νωπογραφίες από το ακρωτήρι της Θήρας που φαίνονται στην κορυφή και στο τέλος του ποστ.

Η Μινώα ταξίδεψε στο Αιγαίο μέχρι τον Πειραιά στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την ολυμπιάδα του 2004, με εθελοντές κωπηλάτες. Την 1η Ιουνίου 2004 το πλοίο άφησε το λιμάνι των Χανίων κάνοντας ενδιάμεσες στάσεις στις Μένιες, τα Αντικύθυρα, το Καψάλι, το Διακόφτι, τη Μονεμβάσια, το Κυπαρίσσι, το Λεωνίδιο, το Ναύπλιο, τις Σπέτσες, την Ύδρα, τον Πόρο, την Αίγινα, ενώ στις 18 Ιουνίου κατέπλευσε στον Πειραιά.
Το πλοίο, ως πιστό αντίγραφο του μινωικού εμπορικού, μετέφερε συμβολικά στεφάνι από την αρχαιότερη αγριελιά της Κρήτης για τη στέψη των Ολυμπιονικών αλλά και διάφορα κρητικά προϊόντα μιμούμενο το ταξίδι των πρωτοπόρων προϊστορικών εμπόρων.

Για την εντυπωσιακή κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν κορμοί από κρητικό κυπαρίσσι ενώ οι συνδέσεις του αποτελούνται από ξύλινες καβίλιες και δεσίματα από σχοινί. Οι κορμοί είναι δηλαδή ραμμένοι μεταξύ τους, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την στεγανότητα και αντοχή του πλοίου. Καρφιά δεν υπήρχαν. Το πρωτότυπο πλοίο ναυπηγήθηκε την εποχή του χαλκού όταν το μέταλλο ήταν σπάνιο και πολύτιμο για την κατασκευή των όπλων.

Η καρίνα της Μινώα κατασκευάσθηκε από ένα μονοκόμματο κυπαρίσσι μήκους είκοσι δύο μέτρων. Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. και παρ' ότι είχαν περάσει περίπου δύο χιλιετίες μετά τη Μινωική Εποχή, ο Πλίνιος αναφέρει πως η Κρήτη ήταν η χώρα του κυπαρισσιού, όπως ήταν αντίστοιχα ο Λίβανος του κέδρου. Το κυπαρίσσι ήταν το συνηθέστερο είδος δέντρου στο νησί και γι αυτό η κατασκευή των καραβιών γινόταν αποκλειστικά με αυτό.


Με αυτού του τύπου τα σκαριά οι μινωίτες όργωναν το Αιγαίο μέχρι τη Σαμοθράκη, γεγονός που επιβεβαίωσε η ανασκαφή του Δ. Μάτσα, πήγαιναν στην Αίγυπτο και κυριαρχούσαν σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο. Οι αιγυπτιακές τοιχογραφίες των μινωιτών "Κεφτιού", όπως απέδειξε με το διδακτορικό της για την ενδυμασία των μινωιτών η Έφη Σαπουνά, παρουσιάζουν με σαφήνεια τους κατοίκους του νησιού από την "Μεγάλη Πράσινη", την ονομασία των αρχαίων Αιγυπτίων για την Μεσόγειο, την άγνωστη σε αυτούς θάλασσα που ξανοιγόταν μπροστά τους.

Οι ριψοκίνδυνοι αυτοί έμποροι φόρτωναν το μικρό σκαρί με προϊόντα και το ταξίδι ολοκληρωνόταν όταν ξεπουλούσαν αυτά που έπαιρναν στο ξεκίνημα του ταξιδιού, αλλά και όσα φόρτωναν στους ενδιάμεσους σταθμούς ανταλλάζοντας το αρχικό φορτίο τους, επιστρέφοντας με τα αγαθά που εισήγαγαν, όπως κασσίτερο από το Αφγανιστάν που φόρτωναν στην Ουγκαρίτ και χαλκό από την Κύπρο, ντύνοντας το ταξίδι τους με τη μεταξένια λάμψη του μύθου, που μετέτρεπε τους ατρόμητους προϊστορικούς ναυτικούς σε μυθικούς οικιστές και ήρωες.

Άλλωστε η ικανότητα των Κρητών στη θάλασσα θα συνεχιστεί με τη συμμετοχή του βασιλιά Ιδομενέα, εγγονού του Μίνωα κατά το μύθο, στον Τρωικό Πόλεμο με τα ογδόντα μαύρα πλοία από το Β της Ιλιάδας, αλλά και του Νεάρχου, του ναυάρχου του Μεγαλέξαντρου που θα ιδρύσει σύμφωνα με τον Αρριανό, εξερευνώντας τον Ινδικό Ωκεανό ένα σταθμό με την επωνυμία "Αλεξάνδρου Λιμήν" στη θέση Κορέεστι, στο σημερινό Καράτσι του Πακιστάν...

Έτσι, ο Στάφυλος δεν ήταν ο μοναδικός γιος του Mίνωα που αποίκισε ένα νησί του Aιγαίου. O αδελφός του, σχετικός πάλι στο όνομα με το κρασί, συνδέοντας προφανώς την εξαγωγική δύναμη του κρασιού της Κρήτης, ο Oινοπίων, ήταν κατά τους μύθους αποικιστής της Xίου και είναι γνωστή ακόμη η σχέση της αδελφής τους, της Aριάδνης, με τη Nάξο. Ένας εγγονός του Mίνωα, ο Mίλητος, αποίκισε κατά τον μύθο την μικρασιατική Mίλητο.


Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ονόμασε τις Κυκλάδες "Μινωίδες Νήσους... επεί Μίνως βασίλευσε των νήσων θαλασσοκρατών". Είναι γνωστοί οι οικισμοί με το όνομα Μινώα στην Μεσόγειο, που θεωρούνται μινωικοί εμπορικοί σταθμοί, χωρίς αυτό να αποδεικνύεται πάντα, όπως στην Αμοργό για παράδειγμα, όπου οι ανασκαφές δεν επιβεβαίωσαν την μινωική παρουσία.

Παράκτιοι οικισμοί με το όνομα Μινώα καταγράφονται εκτός από την Αμοργό, στην Σίφνο, στην Πάρο, στην Μονεμβασιά, αλλά και στην Ηράκλεια της Σικελίας όπου κατά το μύθο πέθανε ο Μίνωας ψάχνοντας το φυγάδα Δαίδαλο, αλλά και στην Γάζα της Παλαιστίνης.

Τα μινωικά ευρήματα φτάνουν στην Λήμνο όπως αποδείχτηκε από την έρευνα του Χρ. Μπουλώτη αλλά και στη Μίλητο όπου ήρθαν στο φως πάμπολλα στοιχεία και λείψανα τοιχογραφιών, ακόμη και περόνες με κείμενα της Γραμμικής Α από τις ανασκαφές του W. Niemeier ο οποίος ανασκάπτοντας και στο Tell Gabri του Ισραήλ, αποκάλυψε τοιχογραφημένα δάπεδα, την κατασκευή των οποίων σχετίζει με τους μινωίτες.

Και όλα αυτά τα καταπληκτικά ταξίδια πραγματοποιούνταν, με ένα τύπο καραβιού που δεν είχε αμπάρια, που προφανώς έβαζε νερά, τα οποία έβγαζαν οι κωπηλάτες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Τα ευρήματα των αρχαιολόγων συνεχίζουν να προκαλούν τη φαντασία. Στην Qatna της Συρίας βρέθηκαν από τον R. Pfalzner αποδείξεις της μινωικής παρουσίας. Μία άλλη σπουδαία ανακάλυψη έγινε από τον Αυστριακό Μ. Bietak στο Tell-el-Daba της Αιγύπτου, την αρχαία Άβαρις, όπου ένα αινιγματικό κτίριο της 2ης χιλιετίας π.Χ., βρέθηκε διακοσμημένο με μινωικές τοιχογραφίες που περιλαμβάνουν παράσταση ταυροκαθαψίων με έναν γραμμικό λαβύρινθο στο βάθος, που είχαν κατασκευαστεί από μινωίτες καλλιτέχνες!

Κι αφού όλα αυτά τα θαυμαστά έκαναν οι προϊστορικοί μινωίτες θαλασσοδρόμοι, εκείνοι οι πρωτοπόροι επιχειρηματίες πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια, ας αφήσουμε ως λέει ο ποιητής , σαν γνήσιοι, πλην ιδανικοί και ανάξιοι, εραστές των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων, το δικό μας νου να ταξιδέψει όπως του πρέπει, σε αυτά που επιθυμεί, δραπετεύοντας έστω και για λίγο από τον ψεύτικο κόσμο, φαντασιώνοντας ένα ταξίδι με το καράβι της φυγής που

στην πλώρη γράφει "λεύτερος"
στην πρύμνη "δεν αντέχω"
και έχει στα άλμπουρα ψηλά
ότι εγώ δεν έχω

19 σχόλια:

Τη 29 Ιανουαρίου 2009 - 8:05 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ ωραίο άρθρο.

 
Τη 29 Ιανουαρίου 2009 - 9:21 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger mtryfo είπε...

Μετά το "καράβι της φυγής" ακολούθησα τα βήματα της Νταγάκη και παραπέρα....Τι ωραία έκπληξη, δεν την είχα ξανασυναντήσει...
παίζει και ωραία λύρα...

και για να μη ξεφύγω απ το κείμενο, οταν ξαναγυρνάμε στις ιστορικές αναφορές βρίσκεσαι στο στοιχείο σου, οι αφηγήσεις σου εξαιρετικές..

 
Τη 30 Ιανουαρίου 2009 - 4:28 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger doctor είπε...

Πολύ ταξιδιάρικο και πολύ ενδιαφέρον. Μπράβο Βασικέ.
Και βέβαια τα φορτία που μεταφέρουν τα καράβια είναι τεράστια σε σχέση με τις οδικές συγκοινωνίες. Αν δει κάτι κινέζικα τάνκερ με κοντέινερ θα πάθεις πλάκα. Είδα ένα ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΪ όπου έδειχνε την διαπλάτυνση της διώρυγας του Παναμά διότι σε λίγα χρόνια τα μεγάλα πλοία δεν θα χωράνε!

 
Τη 30 Ιανουαρίου 2009 - 7:37 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Evangelos είπε...

Ένα σχόλιο με αφορμή τον πλοιοκτήτη/αφορμή για το post σου και συγνώμη για την κατάχρηση του φιλόξενου χώρου σου.

Πραγματική κατανόηση για όλα όσα πέρασε και όλα τα σχετικά, αλλά όπως και εσύ γράφεις ένας που [...] έχει χοντρά φράγκα, τόσα, που τριάντα εκατομμύρια ευρώ φαίνονται να δίνονται με κάποια άνεση [...], δεν αντιλαμβάνεται ότι η προστασία του αποτελεί θέμα που ξεπερνά τα όρια της ατομικής του "επιλογής";

Θέλω δηλαδή να τονίσω ένα ζήτημα "ατομικής κοινωνικής ευθύνης" που ο εν λόγω κύριος δεν επέδειξε. Είναι ελάχιστοι εκείνοι που μπορούν να εκταμιεύσουν τόσο πολύ ρευστό σε τόσο λίγο χρόνο - ένα ρευστό που σε οποιαδήποτε περίπτωση σχετίζεται, αν μη τι άλλο, με την "ανοχή" του όποιου ελληνικού κράτους. Και η απαγωγή τους αποτελεί την χειρότερη δυσφήμηση, ειδικά για μια τουριστική χώρα - χώρια την διάσταση της διοχέτευσης ενός τέτοιου ποσού στο χώρο του εγκλήματος.

Καταλαβαίνω, τα μυωπικά (μικροαστικά) χαρακτηριστικά του επιχειρήματός μου, όμως καταλαβαίνω (δυστυχώς) και γιατί τα ΜΜΕ δεν κατήγγειλαν την εξόφθαλμη κοινωνική ανευθυνότητα του εφοπλιστή να μην προστατεύει τον εαυτό του. Στην προκειμένη μάλιστα περίπτωση δεν έκανε το τζάμπα μάγκα, διότι ο λογαριασμός, κοινωνικός και οικονομικός, διαχέεται σε όλους μας.

btw great post!

 
Τη 1 Φεβρουαρίου 2009 - 1:26 π.μ. , Ο χρήστης Blogger αθεόφοβος είπε...

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον ποστ γιατί πριν μερικούς μήνες είχα δεί αυτό το μικρό μουσείο.

 
Τη 1 Φεβρουαρίου 2009 - 6:42 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Σπίθας είπε...

Πολύ καλό Vasike metoxe.
Στα ΧΑΝΙΆ, έχει ένα παλιό ανακαινισμένο
ναυπηγείο. Όλο το δέσιμο είναι με ξύλο!
Καταπληκτικό.

 
Τη 1 Φεβρουαρίου 2009 - 1:24 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

υπέροχη δουλειά.
Και το πλοίο και το πόστ.
(Κοίτα μη σε πάρει χαμπάρι κανας νεφελίμ, και αρχίσουμε να διεκδικούμε και τα καράτσια τώρα)
δ

 
Τη 2 Φεβρουαρίου 2009 - 10:45 π.μ. , Ο χρήστης Blogger fpboy είπε...

Πολύ ωραία δουλειά όντως!

 
Τη 3 Φεβρουαρίου 2009 - 12:44 π.μ. , Ο χρήστης Blogger giant13 είπε...

Όμορφο ποστ όως εξάλλου μας συνηθίζεις συμπολίτη.

Πρέπει πάντως να υπάρχει κάποια κόντρα διεκδίκησης της εντοπιότητας των καλλιτεχνών των τοιχογραφιών, γιατί το 1992 που επισκέφτηκα το ακρωτήρι, μας έλεγαν πως παρόμοιες τοιχογραφίες βρέθηκαν και στην Μινωική Κρήτη, δημιουργίες κατοίκων της Θήρας, που εγκαταστάθηκαν εκεί, εγκαταλείποντες το νησί, λιγο πριν το μεγάλο μπαμ.

 
Τη 3 Φεβρουαρίου 2009 - 12:03 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ giant13

Συμπολίτη Γίγαντα βάζεις ωραίο θέμα! Ο ανασκαφέας του οικισμού στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης Σπύρος Μαρινάτος ήταν μεγάλος οπαδός και λάτρης της "μινωικής θαλασσοκρατορίας" με τα πάμπολλα λιμάνια σταθμούς των μινωιτών θαλασσοπόρων στο προϊστορικό Αιγαίο. Μάλιστα θεωρούσε ότι η Θήρα ήταν η Ατλαντίδα.

Με τον θάνατό του όμως, τον Οκτώβριο του 1974, από ατύχημα μέσα στην ανασκαφή του στο Ακρωτήρι, ο διάδοχος και βοηθός του Μαρινάτου Χρήστος Ντούμας προσπάθησε να ανατρέψει τα πάντα γύρω από το περιβάλλον της ανασκαφής και εισήγαγε το θεώρημα ότι η προϊστορική Θήρα ήταν η πρώτη δημοκρατία του Αιγαίου προωθώντας την άποψή του σε ένα πολιτικό υπόβαθρο που βόλευε η εποχή της μεταπολίτευσης γιατί βλέπεις, η τεράστια ανασκαφή του Μαρινάτου στο Ακρωτήρι απολάμβανε την αμέριστη στήριξη των απριλιανών...

 
Τη 3 Φεβρουαρίου 2009 - 6:49 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Locus Publicus είπε...

Ενα ακόμα υπέροχο κείμενο, θησαυρός πληροφοριών και χρήσιμης ιστορικής αναφοράς.

Η κατασκευή της Μινώα, αποτελεί κατα την γνώμη μου, λαμπρό παράδειγμα Ιστορικής απομίμησης, προιόν συλλογικής αγάπης πολλών ανθρώπων. Χρήσιμο πληροφοριακά, αλλά και εμπορικά, η καλύτερη διαφήμηση για την σχέση μας με τη Θάλασσα.

Η Ναυτιλία μας, ήταν η πρώτη παγκοσμιοποιημένη επιχείρηση. Την έφτιαξαν μεγαλοφυείς έλληνες έμποροι, με τα χρήματα των οποίων,πολλά έχουν γίνει στην Ελλάδα.

Εύγε Βασικέ (σε αναφέρω και στο μπλόγκ μου).

 
Τη 4 Φεβρουαρίου 2009 - 11:31 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

Πολύ ταξιδιάρικο το κείμενό σου, Βασικέ. Αυτή η έκρηξη χρωμάτων και ζωγραφικής, η χαρά της ζωής και η απουσία οποιουδήποτε οχυρωματικού έργου (τι αντίθεση με τους πολεμοχαρείς Μυκηναίους!) με γοήτευαν πάντα στην αρχαία Κρήτη!
Πρέπει να ήταν εξαιρετική αυτή η φυλή! Τι κρίμα που χάθηκε ανεπιστρεπτί μαζί με τη φιλοσοφία της!

 
Τη 5 Φεβρουαρίου 2009 - 3:47 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Μούτρο είπε...

@Βασικός Μέτοχος
Μην ξεχνάς πως ο μακαρίτης ο Μαρινάτος ήταν φανατικός θιασώτης της χούντας...

 
Τη 6 Φεβρουαρίου 2009 - 1:17 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Μούτρο

Δεν το ξεχνώ. Εάν προσέξεις το σχόλιο - απάντηση στον Γίγαντα αυτό ακριβώς υπαινίσσομαι. Καλώς ήρθες!

 
Τη 7 Φεβρουαρίου 2009 - 8:22 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Elias είπε...

Εγώ ξέρω δύο Ελλάδες. Την Ελλάδα που δε φοβήθηκε τη θάλασσα, που μαγνητισμένη από τη γοητεία του αγνώστου ξανοίχτηκε σε ένα μαγικό ταξίδι, και αυτή που ξέμεινε, μίζερη, γκρινιάρα, να φοβάται το ξένο, το διαφορετικό. Και αναρωτιέται κανείς αν είναι παιδιά του Οδυσσέα, του Μίνωα αυτά που τώρα γλύφουν κατουρημένες ποδιές, που ανέχονται το Κωστάκη και το Γιωργάκη για μια θέση στο δημόσιο.

 
Τη 7 Φεβρουαρίου 2009 - 8:07 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ δείμο του πολίτη

Η ομορφιά Δείμε ανήκει στους πρωτοπόρους εκείνους θαλασσοπόρους του μύθου...

@ mtryfo

O Eric Burdon επέλεξε την Γεωργία Νταγάκη για το δίσκο που έγραψε "Athens Traffic Live". Είναι πράγματι πολύ καλή!
Οι αφηγήσεις απαιτούν καλούς φίλους να τις μοιράζεσαι Μαρία. Και εγώ νιώθω πολύ τυχερός για τους φίλους που δεν γνωρίζω από κοντά!

 
Τη 7 Φεβρουαρίου 2009 - 8:12 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ doctor

Με την κρίση στη θάλασσα θα γεμίσουν σε λίγο τα λιμάνια με καράβια στο ντόκο που θα βλέπουμε μόνο λαμαρίνες όταν θα προσπαθούμε να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα!

@ evangelos

Με τόσα φράγκα που έχουν οι πλούσιοι πρέπει να υποχρεωθεί η Πολιτεία να τους προστατεύει για θα να μη γινόμαστε ρεζίλι από τους απαγωγείς...

@ αθεόφοβος

Και μετά φαντάζομαι το συνδύασες με ψάρια παραδίπλα!

 
Τη 7 Φεβρουαρίου 2009 - 8:28 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ locus publicus

Η ναυτιλία πάντα προσέλκυσε τα ανοικτά μυαλά αγαπητέ.
Καλά να σαι.

@ Σπίθας

Πολύ όμορφο το ναυπηγείο που αναφέρεις Σπίθα.

@ demetrat

Είναι βέβαιο ότι θα τους φάμε όλους κατακτώντας ξανά την θολή γραμμή των οριζόντων!

@ fpboy

Με μεγάλο μεράκι φίλε ΦΠ!

 
Τη 7 Φεβρουαρίου 2009 - 8:34 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Λωτοφάγος

Η μινωική απαλότητα που χάθηκε με τους μινωίτες αποτελεί την απόλυτη έκφραση ομορφιάς του παγκόσμιου πολιτισμού αγαπητέ Λωτοφάγε

@ Elias

Πολύ καλά το θέτεις. Προσυπογράφω!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα