Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Πεντακόσια Βήματα

Απρίλης πρόσφατου έτους στην Λευκωσία. Κοντά στην πράσινη γραμμή ο Σωφρόνης, κύπριος επιχειρηματίας και ο Βασίλης, ελλαδίτης ομότεχνος του, κουτσοπίνουν σε ταβέρνα του "ελληνικού". Ο ήλιος γέρνει σχολιάζοντας τις μωβ αποχρώσεις του πάνω από την διχοτομημένη πόλη. Ο Σωφρόνης στα σαράντα πέντε του πλέον, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην "άλλη" πλευρά της πόλης. Δεν έχει επισκεφθεί το πατρικό του από το 1974, όταν έφυγαν αυτός και η οικογένειά του άρον-άρον, αφήνοντας πίσω τους στο σπίτι όλα τα υπάρχοντά τους. Έχει πια νυχτώσει για τα καλά, το κρασί ρέει άφθονο. Ο Βασίλης που επισκέπτεται πρώτη φορά τη Λευκωσία, ρωτά τον Σωφρόνη πόσο μακρυά είναι το σπίτι του. "Περίπου πεντακόσια βήματα από δω", απαντά και τα μάτια του θολώνουν. Ένα δάκρυ κυλά αβασάνιστα. Έχουν πιει πολύ. Ξαφνικά, ο Σωφρόνης σηκώνεται με την αποφασιστικότητα των ορκισμένων εραστών που δεν μπορούν να αποχωριστούν το ταίρι τους. "Πάμε. Απόψε θέλω να δω το σπίτι μου. Θέλω να έρθεις μαζί μου. Σήκω". Ο Βασίλης προσπαθεί να του αλλάξει γνώμη. Μάταια. Η φόρτιση είναι μεγάλη. Χωρίς να το πολυκαταλάβουν είναι μπροστά σε ένα διατηρητέο σπίτι στην κατεχόμενη Λευκωσία. Χτυπούν την πόρτα. Ένας άνδρας ανοίγει. Μελαχρινός, αδύνατος με ελαφριά γενειάδα, γύρω στα τριάντα. Ο Βασίλης προσέχει ότι το παρουσιαστικό του άνδρα δεν ταιριάζει σε ιδιοκτήτη αυτής της όμορφης αρχοντικής οικίας. Ο Σωφρόνης με τρεμάμενη φωνή που με δυσκολία συγκρατεί τον ρυθμό της, μιλώντας ελληνικά στον άγνωστο άνδρα, του εξηγεί ότι αυτός και η οικογένειά του έμεναν σ' αυτό το σπίτι μέχρι τον Ιούλιο του 1974. Ζητώντας συγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας τον ρωτά εάν μπορούν να ανέβουν για λίγο. Ο άνδρας συναινεί μάλλον πρόθυμα.Ο Βασίλης απλά παρατηρεί χωρίς να μπορεί να επέμβει σε τίποτα. Νιώθει ανασφαλής. Η αμηχανία συνδυασμένη με έναν αδικαιολόγητο φόβο τον κυριεύουν. Ανεβαίνουν προσεκτικά την ξύλινη σκάλα. Μπαίνουν στο σαλόνι. Παλιομοδίτικα έπιπλα με ταπετσαρία χρώματος σιέλ και αρκετοί πίνακες κρεμασμένοι στον τοίχο. Ο Βασίλης από την συγκινημένη όψη του Σοφρώνη καταλαβαίνει ότι όλα αυτά τα έπιπλα και τα αντικείμενα ανήκαν στην οικογένεια του. Οι νέοι ένοικοι του σπιτιού δεν άλλαξαν τίποτα. Δεν πρόσθεσαν αλλά ούτε αφαίρεσαν το παραμικρό. Ο Βασίλης νιώθει την ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη από μία αλλόκοτη αύρα. Μέσα στο σαλόνι παίζουν τέσσερα μικρά παιδιά. Μία γυναίκα εμφανίζεται φορώντας μαντίλι στο κεφάλι. Τα μάτια της σπαθίζουν ανήσυχα. Ο Σωφρόνης επικεντρώνει το βλέμμα του σε δύο φωτογραφίες - πορτραίτα δύο ηλικιωμένων προσώπων στην αριστερή πλευρά του σαλονιού. Βουρκώνει. "Ο παππούς και η γιαγιά" ψιθυρίζει. Με φωνή που παραμένει με δυσκολία σταθερή, ζητά από τον άνδρα να του επιτρέψει να ανέβει στο δωμάτιο της σοφίτας. Ο άνδρας με άνεση τους συνοδεύει ευγενικά στη στενή ξύλινη σκάλα. Στη θέα του δωματίου μετά από τριάντα χρόνια ο Σοφρώνης σχεδόν καταρρέει. Γυρνώντας στον άνδρα του λέει ανάμεσα σε αναφιλητά "ξέρεις...σ' αυτό το δωμάτιο... εδώ γεννήθηκα" ο άνδρας του απαντά με ήρεμη και σταθερή φωνή "και εγώ το ίδιο....και τα παιδιά μου...". Ο Σωφρόνιος συνέρχεται, κατεβαίνει αργά την στενή ξύλινη σκάλα μπαίνει στο σαλόνι, ξεκρεμά τις φωτογραφίες του παππού και της γιαγιάς , τις αγκαλιάζει και κρατώντας τες σφιχτά, καληνυχτίζει την οικογένεια, ευχαριστώντας που τους επέτρεψαν να ανέβουν στο σπίτι τέτοια περασμένη ώρα. Κατεβαίνουν την σκάλα προς την είσοδο αργά. Ο ήχος της ξύλινης σκάλας στα βήματα των δύο επισκεπτών αποδίδει στη στιγμή μία αίσθηση μεγαλοπρέπειας. Περπατώντας προς το φυλάκιο της πράσινης γραμμής ο Σωφρόνης κρατώντας τρυφερά τις φωτογραφίες ακούει συνεχώς στα αυτιά του τα λόγια του άνδρα που θαρρείς ότι έχουν στοιχειώσει μέσα του : "και εγώ το ίδιο.....και τα παιδιά μου....".

16 σχόλια:

Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 10:12 π.μ. , Ο χρήστης Blogger LocusPublicus είπε...

Ωραίο πόστ. Στενάχωρο περιεχόμενο. Εμεινα με ενα άβολο συναίσθημα που δεν μπορώ να το περιγράψω. Κάποιο δίλημμα ισως.

 
Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 10:54 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Το συρματόπλεγμα στην Λευκωσία περνά μέσα από τις καρδιές μας locuspublicus. Η ιστορία είναι αληθινή. Μου την εμπιστεύτηκε ο καλός μου φίλος Βασίλης Χ. χθες το απόγευμα στην ψαροταβέρνα "Σμύρνη" της Καλαμαριάς όπου σχολιάζαμε πίνοντας, την προσφυγιά, τον πόνο του αποχωρισμού και το πάθος των προσφύγων να μεταφέρουν την πατρίδα τους στο νέο τόπο κατοικίας τους. Ειπώθηκαν πολλές ιστορίες χθες το απόγευμα, αυτή με συγκλόνισε....

 
Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 12:44 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous alekos είπε...

Ανατρίχιασα...

 
Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 3:19 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous apollon2004 είπε...

Η πράσινη γραμμή είναι μία ανοιχτή πληγή του κορμιού μας. ΤΙ έγραψες....

 
Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 3:28 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous glanmorgan είπε...

Καταπληκτικό! Μου έφτιαξες βέβαια τη μέρα...Ο Βασίλης της ιστορίας σου την μετέφερε?

 
Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 3:31 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Ναι. Μου την εμπιστεύτηκε ο αυτόπτης μάρτυρας και αγαπητός φίλος Βασίλης Χ. Τον ευχαριστώ γι αυτό...

 
Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 7:44 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous tristan είπε...

Συγκλονιστική ιστορία!

«Ο κατά μόνον το γένος και το θρήσκευμα του διαφέρων είναι ένας άγιος, μπρος στον κατά μόνο το «κατεστημένο» του διαφέροντα.»

Γιαννης Σκαρίμπας
Απο το βιβλίο ''Το 1821 και η αλήθεια''

Ή αλλιώς απλοί καθημερινοί άνθρωποι πρωταγωνιστές στην περιδίνηση της τύχης, της ιστορίας και των πολιτικών τυχοδιωκτισμών.

 
Τη 26 Οκτωβρίου 2007 - 11:07 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Σ' ευχαριστώ Tristan για την υπέροχη συνδρομή. Οι μικρές ιστορίες των απλών καθημερινών ανθρώπων γράφουν ιστορία, δημιουργούν την ιστορική μνήμη που δε χωρά στα επίσημα κιτάπια της ιστορίας, ματώνουν καθημερινά για το χατήρι των ισχυρών της γης που τους θεωρούν αριθμό, αμελητέα ποσότητα. Τέτοιες αμελητέες ποσότητες ήταν και οι παπούδες μου.....

 
Τη 28 Οκτωβρίου 2007 - 10:35 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

Τέσσερις γενιές στην οικογένειά μου, και από τα δύο μέρη, είμαστε πρόσφυγες και μετανάστες (κυρίως εξαιτίας πολέμων) από διάφορες χώρες! Ο πατέρας μου ήταν από την Αμμόχωστο. Κι από την Καππαδοκία κατάγομαι! Καταλαβαίνεις τι πληγή έξυσες με αυτό το κείμενο! Αρκεί να τα θυμόμαστε όταν αντικρίζουμε κάτι καραβοτσακισμένους που φτάνουν ικέτες στις ακτές μας!

 
Τη 29 Οκτωβρίου 2007 - 1:49 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Βασίλης Χ. είπε...

Οι ζωές των ανθρώπων είναι μέσα στην ιστορία αλλά και πέρα από αυτήν.Και συχνά χρειάζεται μεγαλείο ψυχής για να αντιμετωπίσεις τέτοιες καταστάσεις όταν βρεθείς στην λάθος πλευρά. Γιατί λήθη δεν υπάρχει.

 
Τη 29 Οκτωβρίου 2007 - 5:38 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Λωτοφάγε,

νομίζω ότι το παραπάνω σχόλιο του Βασίλη της ιστορίας ταιριάζει με το δικό σου σχόλιο που δε σου κρύβω ότι με συγκίνησε.

 
Τη 29 Οκτωβρίου 2007 - 6:25 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous kostas ben. είπε...

Διάβασα ένα εξαιρετικό κείμενο. Όταν είδα στα σχόλια ότι η ιστορία είναι αληθινή συγκλονίστηκα.

 
Τη 29 Οκτωβρίου 2007 - 11:56 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger squarelogic είπε...

Συγκλονιστικη ιστορια-απ'αυτες που αφθονουν εκατερωθεν των ιστορικα μεταβαλλομενων συνορων...

μου θυμισες και μια αντιστοιχη του πατερα μου,που πρεπει καποια στιγμη να κατσω να τη γραψω...

 
Τη 1 Νοεμβρίου 2007 - 4:09 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger αθεόφοβος είπε...

Ιστορία γραμμένη από την ίδια την ζωή αλλά και από δυνατή γραφίδα.

 
Τη 2 Νοεμβρίου 2007 - 8:04 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ squarelogic

Θα "περάσω" να τη δω

 
Τη 2 Νοεμβρίου 2007 - 8:05 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ αθεόφοβος

Μόνο στη ζωή και στο σινεμά.

καλώς ήρθες!!!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα