Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2007

Για τον Άμλετ που Κρύβεται Μέσα μας

Σάββατο σήμερα και το 48ο φεστιβάλ κινηματογράφου οδηγείται προς τη λήξη του. Δεν είμαι κριτικός, δημοσιογράφος ούτε καν του σιναφιού. Περιφέρομαι απλώς και βλέπω ταινίες. Αυτό ξέρω, αυτό καταλαβαίνω, σε αυτό αναφέρομαι. Λίγο ή πολύ, αυτό είναι. Με τη ματιά του θεατή λοιπόν και τίποτα παραπάνω. Τη γνώμη μου ποστάρω.
Ήταν μία περίεργη και αντιφατική χρονιά φέτος για το ελληνικό σινεμά. Βγήκε στις αίθουσες η μεγαλύτερη ελληνική παραγωγή που έγινε ποτέ. Ο Ελ Γκρέκο του Γιάννη Σμαραγδή. Μία υπερπαραγωγή. Την ίδια χρονιά το Κέντρο Κινηματογράφου διέθεσε τέσσερα εκατομμύρια ευρώ για το σύνολο της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Το μισό μπάτζετ του Ελ Γκρέκο. Απίστευτα πράγματα δηλαδή. Παρόλα αυτά είδαμε ενδιαφέρουσες ταινίες από έλληνες νέους δημιουργούς που συμμετείχαν στο διεθνές διαγωνιστικό. Θα αναφερθώ σ' αυτά που είδα μέχρι τώρα. Δηλαδή στο "valse sentimentale" της Κ. Βούλγαρη, τη "διόρθωση" του Θάνου Αναστόπουλου, την "Ελλη" του Θανάση Καρανικόλα. Ο τελευταίος ζει και εργάζεται στη Γερμανία και χρηματοδοτήθηκε από το Γερμανικό Κέντρο Κινηματογράφου για να δημιουργήσει μία γερμανική ταινία για ένα ελληνικό θέμα!!! Την ιστορία μίας ελληνίδας μετανάστριας του Βούπερταλ. Η ταινία κλείνει με την πρωταγωνίστρια - που δεν είναι ηθοποιός - να χορεύει ζειμπέκικο, σπονδή στη χαμοζωή που δεν αντέχει πια. Με έστειλε πραγματικά. Πολύ καλή δουλειά. Η ταινία της Βούλγαρη αφορά στο δύσκολο θέμα της σχέσης ενός περιθωριακού ζευγαριού των Εξαρχείων ενώ αυτή του Αναστόπουλου στην ιστορία ενός πρώην Χρυσαυγίτη - φονιά ενός νεαρού Αλβανού. Μου άρεσε η κινηματογραφική ματιά και των τριών δημιουργών. Καθαρή. Από τις παραπάνω ταινίες μόνο αυτή της Βούλγαρη επιχορηγήθηκε από το Κέντρο Κινηματογράφου. Το μόνο που με ενοχλεί είναι ότι συμφωνώ με τον Δανίκα ο οποίος έγραψε ύμνους. Αλήθεια. Υπερβολές του Δανίκα βέβαια, αλλά όταν το συνειδητοποίησα πήγα για ξεμάτιασμα. Ωστόσο, μπορεί η κριτική επιτροπή του φεστιβάλ να τις αγνοήσει, μπορεί ακόμα να τις θάψουν οι κριτικοί. Μπορεί, μπορεί.... Όπως μπορεί να μην κερδίσει το βραβείο σκηνοθεσίας στα κρατικά βραβεία ο Γιάννης Σμαραγδής. Είναι όμως η ελπίδα. Το νέο ελληνικό σινεμά. Από νέους ανθρώπους. Που μιλούν για αυτά που υπάρχουν γύρω τους. Μπράβο στα παιδιά αυτά. Στην όρεξη που δείχνουν για να κάνουν πραγματικό κινηματογράφο σε τέτοιες συνθήκες. Μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα αισιόδοξα. Δεν μπορώ τη γκρίνια και τη μιζέρια. Λέω λοιπόν ότι ήταν μία ενδιαφέρουσα χρονιά. Βέβαια η κατάσταση αυτή είναι αποτέλεσμα της απουσίας κεντρικής πολιτικής για τον κινηματογράφο. Το σινεμά δεν περιλαμβάνεται στην κουλτούρα κανενός σύγχρονου πολιτικού. Δεν έχουν ιδέα. Το αγνοούν. Γι αυτό υπάρχει αυτό το μπάχαλο. Τρέχουν στην πρεμιέρα του Ελ Γκρέκο ποζάροντας ευτυχισμένοι και αγνοούν όλα τα υπόλοιπα. Ο ελληνικός κινηματογράφος θα κάνει σπουδαία πράγματα αν πέσουν χρήματα. Είναι εμφανές πλέον.
Χθες Παρασκευή ήταν το μαστερκλας του σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη που οργάνωσε η εταιρεία ελλήνων σκηνοθετών. Ο δημιουργός των ταινιών "Το δέντρο που πληγώναμε" και "Η εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων". Μιλώντας για τις ταινίες του ο Αβδελιώδης αναφέρθηκε στο βούρκο της παγκόσμιας πνευματικής παραγωγής. Για τη μασημένη τροφή που αναπαράγεται καθημερινά από τους μηχανισμούς και τις εξουσίες σπρώχνοντας τον σύγχρονο άνθρωπο στο εύκολο, στην πλήρη απαξίωση και στην απομάκρυνση από κάθε μορφή τέχνης. "Είμαι αισιόδοξος", είπε. Ο καθένας μας κρύβει έναν Άμλετ μέσα του. Που ακούει τελικά τη φωνή της συνείδησης του και αντιστέκεται αντί να ακολουθήσει τον ήσυχο δρόμο του βολέματος. Ο Άμλετ προορισμένος για βασιλιάς, αφού ταλαντεύτηκε ακολούθησε το δρόμο του χρέους. Αυτή τη φράση του Αβδελιώδη διάλεξα για τίτλο του ποστ. Ειπωμένη από έναν αυθεντικό δημιουργό. Από έναν ωραίο και σεμνό άνθρωπο. Αργότερα στο καφενείο του Θόδωρου στο καθιερωμένο πλέον τραπέζι που οργανώνουν ο Κώστας και η Αγγελική με καταπληκτικά εδέσματα, το τσίπουρο βοήθησε και για άλλα ωραία πράγματα. Παρέα σκηνοθέτες, καταξιωμένοι άνθρωποι του σινεμά. Ο Λευτέρης, ο Γιώργος ,ο Κώστας, ο Χάρης. Μαζί η Αγγελική και ο Λάζαρος. Συζήτηση για ταινίες, ντοκιμαντέρ,εικόνες, χρώματα, κινηματογραφικές εμπειρίες και περιπέτειες. Για την Χίο, την Κέα, τη Μάνη, την Κρήτη, τα Τζουμέρκα. Για το Πολυτεχνείο. Είχε νυχτώσει όταν ο Δήμος Αβδελιώδης μας αποχαιρέτησε προσκαλώντας μας στην Πάτρα όπου ανεβάζει το έργο του "ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι" με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Μερακλωμένος και πλήρης εικόνων από τα έργα τέχνης της γκαλερί της Αγγελικής και των πινάκων του Λάζαρου, του το υποσχέθηκα: Θα πάμε. Για τον Άμλετ που κρύβεται μέσα μας λοιπόν...

29 σχόλια:

Τη 24 Νοεμβρίου 2007 - 3:38 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Vassia είπε...

Η τανία του Αβδελιώτη "Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων" μου άρεσε πολύ.
Δεν τον έχω παρακολουθήσει, αλλά από αυτά που γράφεις, μάλλον είναι άξιος προσοχής.
Ο ελληνικός κινηματογράφος, ταπεινή μου άποψη, χρειάζεται ακόμη δουλειά για να γίνει ευρωπαϊκός.
Υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί που μπορούν να το επιτύχουν, αρκεί να βοηθηθούν και από την πολιτεία - όσο είναι δυνατό, και χωρίς επεμβάσεις.
Ευτυχώς που δεν μίλησε ο Αγγελόπουλος, που μάλλον είμαι η μόνη που δεν τον θεωρεί τόσο καλό.
Επί τη ευκαιρία, Ο ΑΜΛΕΤ είναι από τα πιο δυνατά και de profundis κείμενα του Σαίξπηρ, κατά την άποψή μου.
:-)

 
Τη 24 Νοεμβρίου 2007 - 4:37 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Suspect είπε...

κατα καιρους εχουν βγει διαμαντια οπως το ονειρο του σκυλου, η εαρινη συναξη, τα ροδινα ακρογιαλια, το υψωμα 33 αλλα στη χωρα μας δεν υπαρχει ενας σοβαρος φορεας να αργανωσει αυτον τον χωρο.

 
Τη 24 Νοεμβρίου 2007 - 5:32 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

Ο Αβδελιώδης μού αρέσει πολύ. Κρίμα που γύρισε μόνο αυτές τις ταινίες. Όπως όμως είπε κι ο Λαζόπουλος στον Φυντανίδη, όποιος δεν αγγελοπουλίζει σ'αυτή τη χώρα δεν θεωρείται ποιοτικός και δεν επιχορηγείται! Όχι πως ο Αγγελόπουλος θα έπαιρνε έστω και μια δεκάρα αν δεν τον είχαν προσέξει οι Γάλλοι!
Χτες πήγα σε μια συζήτηση για την κριτική κινηματογράφου στα blogs. Εκεί, ο Ronald Bergan, σινεκριτικός στην Guardian, αποκάλεσε με το απαξιωτικό ύφος του κλασικού Άγγλου "monumentally bad" την ταινία του Σμαραγδή! Φραγκούλης και Μήτσης χασκογελάσανε! Γιατί, ρε παιδιά; Είχε επιμέρους ελαττώματα, αλλά και... μνημειωδώς κακή; Μόλις μιλήσει ένας ξένος, κλάνουμε μέντες!
Αν και δεν έχω φέρει μαζί τον φορητό μου και βασανίζομαι με ξένα πληκτρολόγια, έγραψα ένα ακόμα κείμενο. Πέρνα να τα πούμε! Παρεμπιπτόντως, είστε πάντα βασιλιάδες της γεύσης και κυρίως λογικοί στις τιμές! Πού είναι ο Πανίκας οέο;

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 7:55 π.μ. , Ο χρήστης Blogger LocusPublicus είπε...

Για αυτούς που βρίσκονται μακριά, το κείμενό σου Βασικέ είναι σπουδαία ανταπόκριση και ευαίσθητη αναφορά στον ανερχόμενο έλληνικό κινηματογράφο. Χαίρομαι ειλικρινά να βλέπω σπουδαία έργα να παράγονται.

Ως προς το θέμα της χρηματοδότησης, εχω μερικούς ενδοιασμούς. Το ιστορικό χρηματοδότησης της τέχνης στην Ελλάδα είναι λίγο κλικατζίδικο. Νομίζω πως οι πιο πολλοί δημιουργοί το έχουν πλέον καταλάβει και ψάχνουν πόρους αλλού.

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 9:57 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ vassia

Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει στιγμές πολύ υψηλού επιπέδου. Με ταινίες σπουδαίες. Αγγελόπουλος, Κακογιάννης, Κούνδουρος. Το πρόβλημα είναι η διάρκεια. Τα τελευταία χρόνια είδαμε ταινίες μεγάλων προδιαγραφών και στόχων. Πολίτικη Κουζίνα του Μπουλμέτη, Νύφες του Βούλγαρη. Ελ Γκρέκο τώρα. Και θα υπάρξει συνέχεια. Και πρέπει να υπάρξει. Για να γίνει όμως αυτό μεθοδικά απαιτείται πολιτική για το σινεμά. Απλά πράγματα. Τόσο απλά που δεν είναι εύκολο να γίνουν.
Το εάν σου αρέσει ή όχι ο Αγγελόπουλος είναι ανεξάρτητο της μεγάλης κλάσης του.

@ suspect

Συμφωνώ απολύτως. Το κέντρο κινηματογράφου που θα μπορούσε να παίξει αυτό το ρόλο που λες δυστυχώς είναι πολύ κατώτερο των περιστάσεων.

@ Λωτοφάγος

Καλά σε ακούω. Κινηθήκαμε σε διαφορετικούς "δρόμους" ταινιών τελικά. Αυτό είναι καλό γιατί "μεταφέρουμε" πληροφορίες.
Τι να σου πω για το σχόλιο του Εγγλέζου. Αφού δεν του απάντησε κανείς θα αισθάνεται και μάγκας που τα έχωσε!
Σχόλιο Λαζόπουλου: Κακό και υστερόβουλο. Δεν κατάλαβα αμφιβάλει κανείς ότι ο Αγγελόπουλος είναι δημιουργός παγκόσμιας εμβέλειας? Ο "Θίασος" Λωτοφάγε είναι έργο του παγκόσμιου κινηματογράφου. Στις σχολές κινηματογράφου διδάσκεται η τεχνική του Αγγελόπουλου πλάι στους μεγάλους δημιουργούς. Λίγο είναι αυτό? Τα πρόσφατα "πυρά" του Λαζόπουλου αλλά και άλλων είναι στοχευμένα. Αυτό που επιχειρούν είναι τρέλα. Η υποβάθμιση και η "ακύρωση" του έργου του Αγγελόπουλου για να αναδείξουμε κάποιον άλλον που παίξαμε και στην ταινία του είναι παραλογισμός! Αντί να χαίρονται με τις επιτυχίες του ελληνικού σινεμά προσπαθούν να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου, επηρεάζοντας και την κοινή γνώμη με την εξουσία που διαθέτουν λόγω τηλεθέασης. Δυστυχώς έτσι είναι Λωτοφάγε. Από αυτές τις μικρότητες υποφέρει το σινεμά στην Ελλάδα.

ΥΓ Ο Αγγελόπουλος κάνει γυρίσματα της νέας του ταινίας στη Ρωσσία.

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 10:02 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Locus Publicus

Σινεμά χωρίς χρήματα είναι ματαιοπονία. Η Γαλλία που κατέχει τα σκήπτρα του ευρωπαικού σινεμά διαθέτει 600 εκατομμύρια ευρώ από τον κρατικό προυπολογισμό. Στην Ελλάδα τα μεγέθη μας πρέπει να είναι ανάλογα με το προφίλ μίας ευρωπαικής χώρας όπως το Βέλγιο, η Σουηδία κλπ. Τα 4 εκατομμύρια που δίνονται στο κέντρο κινηματογράφου είναι τίποτα. Ακούω ότι 7 εκατομμύρια είναι ο προυπολογισμός του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης...Για τα πανηγύρια δηλαδή.

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 5:31 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger syneas είπε...

Σ'ευχαριστούμε για τις πληροφορίες που μας έδωσες με τόσο γλαφυρό τρόπο.
Με τη δήλωσή σου ότι δεν είσαι δημοσιογράφος ούτε κριτικός μούφυγε ένα βάρος,σε κάποα στιγμή είπα:ρε δεν θες να είναι ο Δανίκας και με τις κριτκές που του ασκούνται ταλευταία να διόρθωσε το ύφος του;
Βέβαια,για να σοβαρολογήσουμε και λίγο,ο Δανίκας δεν είναι και για πέταμα,απλά ένα κόλλημα έχει με την επανάσταση.
Νομίζω θα έρθει στα ίσα του αν του πει κάποιος ότι η Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει πια!

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 6:08 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Λωτοφάγος

Το γεγονός ότι ο Ronald Bergan είναι ακαδημαικός δεν αλλάζει απολύτως τίποτα σε ότι έγραψα...

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 6:10 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ syneas

Δηλαδή πίστεψες ότι είμαι ο Δανίκας καμουφλαρισμένος? Πάω στον ψυχίατρο τη Δευτέρα. Δεν τη γλυτώνω...

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 6:45 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Vassia είπε...

Vasike, και πάντα κατά την προσωπική μας άποψη, ναι έχουν υπάρξει ταινίες υψηλού επιπέδου,
"Νύφες", "Πολίτικη Κουζίνα" η τριλογία που μου άρεσε πολύ "Εκάβη" Τρωάδες" κλπ. "Μάθε παιδί μου γράμματα" "Ένας κι ένας " του Ζαπατίνα και κάποιες ακόμα.
Για τον Αγγελόπουλο - πάντα με καλή πρόθεση- πλην του "Ταξίδι στα Κύθηρα" , άλλη δεν μου άρεσε.
Δεν κρίνω την αξία του ή των ... πάντα προσωπικές εκτιμήσεις εκφέρω.
:-)

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 9:39 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger LocusPublicus είπε...

Ο "Θίασος" του Αγγελόπουλου, είναι για μένα το μεγαλύτερο αριστούργημα του ελληνικού κινηματογράφου. Τουλάχιστον στην δική μου ψυχοσύνθεση, ο συμβολισμός της ταινίας επέδρασε έντονα. Χαίρομαι που ο Βασικός συμφωνεί μαζί μου.

Και το ψάχνω αυτό το έργο παιδιά, να το αγοράσω σε dvd, χωρίς επιτυχία. Οποιος γνωρίζει που μπορώ να το βρώ, σας παρακαλώ πείτε μου.

 
Τη 25 Νοεμβρίου 2007 - 10:57 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous tristan είπε...

Βασικέ, συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο σου για τον Λαζόπουλο. Κήνσορες τέτοιου τύπου, κάτοχοι της μοναδικής και αδιαπραγμάτευτης αλήθειας μου προκαλούν εμετό.
Ας αφήσει τον Αγγελόπουλο ήσυχο.Δεν είναι στα μέτρα του. Τα νούμερα με τα οποία ασχολείται του πάνε καλύτερα.

 
Τη 26 Νοεμβρίου 2007 - 1:53 π.μ. , Ο χρήστης Blogger αθεόφοβος είπε...

Σαν φανατικός κινηματογραφόφιλος έχω δεί όλες τις αξιόλογες ελληνικές ταινίες και όλες του Αγγελόπουλου .
Στην Ελλάδα έχουμε καλούς σκηνοθέτες εκεί που πάσχουμε είναι από σεναριογράφους οπότε οι περισσότεροι αναγκάζονται εκτός από την σκηνοθεσία να γράφουν και τα σενάρια και εκεί δυστυχώς χάνουν το παιχνίδι.
Ο Αγγελόπουλος είναι ο σημαντικότερος σήμερα έλληνας σκηνοθέτης και αυτό φάνηκε από την πρώτη του ταινία την Αναπαράσταση.
Το σφάλμα του κατά την γνώμη μου είναι ότι μερικές φορές μαγεύεται από την ομορφιά της εικόνας που έχει πάρει και δεν του είναι εύκολο να την κόψει στο μοντάζ.
Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές στον Μεγαλέξανδρο που σαφώς θα μπορούσε να είναι μικρότερης διάρκειας.

 
Τη 26 Νοεμβρίου 2007 - 10:25 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger fpboy είπε...

Ναι, είναι πολύ σημαντικός ο αγγελόπουλος. Όπως είναι οι metallica και οι rolling stones!!!
Εδω (στην ευρώπη δηλαδή!)υπάρχει ο Τικβε και ο Χακίμ. Ο Κουστουρίτσα και ο Τριέρ (πολύ πιο σύνχρονοι απο τον αγγελόπουλο) είναι ήδη ξεπερασμένοι! Ο Αγγελόπουλος έχει τον σεβασμό μου, αλλά ανήκει 1 γενιά πίσω . Φιλικά και με σεβασμό στην αντίθετη άποψη !

 
Τη 27 Νοεμβρίου 2007 - 12:26 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

Βασικέ Μέτοχε, με παρεξήγησες. Αγαπώ τις ταινίες του Αγγελόπουλου (όχι όλες!) και θαυμάζω το πάθος που δείχνει κυνηγώντας τα κεφάλαια για να τις γυρίσει! Αλλά, όπως συμβαίνει και με κάθε άλλη τέχνη, για να αναγνωριστείς σε αυτή τη χώρα πρέπει πρώτα να σε αναγνωρίσουν οι ξένοι (βλ. Takis, Chrysa, Καρνέζης κ.ά.). Μόλις γίνει αυτό, τότε οι ομότεχνοι στην πατρίδα παραμερίζονται, για να εμφανιστούν οι διάφοροι παρατρεχάμενοι βασιλικότεροι του βασιλέως! Γιατί να φερόμαστε τόσο σουσουδίστικα;
locuspublicus, δεν νομίζω να κυκλοφορούν στο εμπόριο τα παλιότερα έργα του Αγγελόπουλου σε dvd! Το "Λιβάδι που δακρύζει" υπάρχει! Εγώ ψάχνω τη θαυμάσια σπονδυλωτή ταινία του Βούλγαρη "Όλα είναι δρόμος", που γυρίστηκε πριν από τις Νύφες, αλλά δεν τη βρίσκω! Πολύ παλιά υπήρχε η "Βιντεολέσχη" της Σύγχρονης Εποχής στην Ακαδημίας, όπου μπορούσες να βρεις σε βιντεοκασέτες και όσες ταινίες δεν ήταν μπλογκμπάστερ! Δυστυχώς έχει κλείσει από τη δεκαετία του '90.

 
Τη 27 Νοεμβρίου 2007 - 2:00 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ locuspublicus

O "Θίασος" βγήκε σε dvd στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2006. Τότε τον απόκτησα και εγώ. Από όσο καταλαβαίνω εξαντλήθηκε. Θα προσπαθήσω να μάθω όσα μπορώ περισσότερα και θα σου γράψω.

@ FP Boy

Φυσικά και αποδέχομαι την διαφορετική γνώμη και μου αρέσει ο τρόπος που το θέτεις. Χωρίς τους Rolling sones μπορεί να μην υπήρχαν οι U2 για παράδειγμα. Πάντως πρέπει να παρατηρήσω ότι δεν ανέβασα ποστ για τον Αγγελόπουλο.

@ Λωτοφάγος

Δεν σε παρεξήγησα καθόλου. Δεν υπάρχουν παρατρεχάμενοι όπως λες. Απλά πιστεύω ότι ο Αγγελόπουλος πήγε το ελληνικό σινεμά χιλιόμετρα μπροστά. Το "όλα είναι δρόμος" το έχω από εφημερίδα...

 
Τη 27 Νοεμβρίου 2007 - 2:03 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ all

Τα βραβεία του φεστιβάλ χθες κυριακή αλλά και τα κρατικά ποιότητας που απονεμήθηκαν απόψε το βράδυ επιβεβαίωσαν πλήρως όσα έγραψα στο ποστ αυτό...

 
Τη 27 Νοεμβρίου 2007 - 8:46 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Leonidas είπε...

Τα βραβεία αποδεικνύουν την δυναμική του κινηματογράφου των νέων σκηνοθετών που αναφέρεις. Ωστόσο το ελληνικό κέντρο κινηματογράφου ήταν απών. Η βράβευση του Θάνου Αναστόπουλου από τον πρόεδρο του κέντρου ήταν η μέγιστη ειρωνεία. Τον βράβευσε αυτός που τον "έκοψε". Καταπληκτικό!!!

 
Τη 27 Νοεμβρίου 2007 - 8:58 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ leonidas

Έχεις απόλυτο δίκιο. Η δυναμική των νέων κινηματογραφιστών είναι γεγονός παρήγορο. Εγώ θα σταθώ και στα φετινά εισιτήρια. Το 33% των εισιτηρίων στις αίθουσες αφορούν σε ελληνικές παραγωγές. Ο "Ελ Γκρέκο" του Σμαραγδή θα κάνει ρεκόρ εισιτηρίων με πάνω από ένα εκατομμύριο, το "πρώτη φορά νονός" της Μαλέα έχει κάνει 500.000, η "Uranya" του Καπάκα και το "μία μέλιοσσα τον Αύγουστο" του Αθερίδη 200.000. Πολύ πράμα...

 
Τη 28 Νοεμβρίου 2007 - 12:28 π.μ. , Ο χρήστης Blogger squarelogic είπε...

Γλυκύτατος ο Αβδελιωδης,ειδικα στο 'Δεντρο που πληγωναμε"!
Συμφωνω κι εγω οτι συχνοτατα οι Ελληνικες ταινιες πασχουν στο σενάριο,στην αληθοφάνεια των ηθοποιων(ειδικα αυτών με ευρεια τηλεοπτικη εκθεση,οπότε συνηθως αναπαράγουν τη μανιέρα τους),και τελος,στην ηχοληψία,τοσο,που συχνά χανεις τους διαλογους στην μητρικη σου γλωσσα!

Ιδέες υπάρχουν,"εικόνες" επισης,και κανεις δε μπορει να αγγιξει τις ευαισιθητες χορδές μας σαν τον "δικον μας"ανθρωπο,τον δημιουργό με κοινες εμπειριες και αναφορές.Ομως εκτος απο (κρατικά) λεφτά,χρειαζεται και σοβαρή δουλεια σ'ολα τα επίπεδα.
Ο Sayles που αναφερθηκε καποια στιγμη κερδιζει τα χρηματα για τις ταινιες του ως αναμορφωτης σεναρίων(script doctor) που εχουν γραφεί απο ήδη επαγγελματίες σεναριογραφους!Φαντασθείτε κοσκίνισμα που πεφτει...

 
Τη 28 Νοεμβρίου 2007 - 7:29 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger mickey είπε...

Θα σταθώ κι εγώ στο θέμα της (υπο)χρηματοδότησης, που έχει "ποσοτικό" χαρακτήρα, μια και η "ποιοτική" καλλιτεχνική πλευρά έχει πάντα τον... υποκειμενισμό της ;)

Νομίζω πως ο κρατισμός βλάπτει τον Κινηματογράφο (και την Τέχνη γενικότερα) σε χώρες όπως η δική μας. Μην κάνουμε συγκρίσεις με κράτη που έχουν λύσει άλλα βασικά προβλήματα, έχουν το περιθώριο να δώσουν κάποια προτεραιότητα και στη "σύγχρονη" παραγωγή πολιτισμού και διαθέτουν κάποιο προσωπικό με την ανάλογη παιδεία για τη διαχείριση των σχετικών κονδυλίων.

(όταν βεβαίως έχει να κάνει με την "προβολή" της χώρας, όπως έγινε π.χ. στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες, εκεί το χρήμα ρέει άφθονο και οι σχετικοί έλεγχοι για "σπατάλες" είναι άκρως... χαλαροί :))

Πιστεύω κι εγώ πως οι Έλληνες παραγωγοί θα πρέπει να στραφούν σε άλλες πηγές χρηματοδότησης, πέραν του κρατικού κορβανά. Κυρίως εύρωστες οικονομικά επιχειρήσεις (όπως τράπεζες π.χ.) που και μπόλικο χρήμα διαθέτουν και διασυνδέονται με κορυφαίες εταιρείες διαφήμισης, προώθησης και προβολής και θα βρουν κι έναν τρόπο να εκμεταλλευτούν για το δικό τους όφελος και "δόξα" την ενδεχόμενη απήχηση του έργου τους (ενώ και σε περίπτωση αποτυχίας έχουν τα μέσα να διαχειριστούν το κόστος και τη ζημιά).

Άλλωστε η (υψηλή) Τέχνη χρειαζόταν πάντα τους "Μαικήνες" της για να ανθίσει. Αρκεί οι "ενδιαφερόμενοι" καλλιτέχνες να τους... έπειθαν ;)

Δε νομίζω πως μπορεί (ή πρέπει) να αλλάξει αυτή η σχέση...


Υ.Γ. Επίσης θα πρέπει να λάβουμε υπόψη και τα μεγέθη της αγοράς. Μην ξεκινήσουμε για... χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, όταν στην καλύτερη δυνατή περίπτωση το έργο θα το δει επταψήφιο πλήθος θεατών ;)

 
Τη 28 Νοεμβρίου 2007 - 8:59 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Mickey

Καλώς ήρθες!!!!

Στον νέο νόμο για τον κινηματογράφο θα δοθούν κίνητρα στους χορηγούς όπως φοροαπαλλαγές.

 
Τη 28 Νοεμβρίου 2007 - 10:49 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Univers είπε...

Συμφωνώ με Mickey. Να αποφευκτεί η στήριξη της τέχνης στην κρατική χρηματοσότηση. Κίνδυνος να παράγονται προϊόντα αδιάφορα, από ανθρώπους της τέχνης με πλάτες στην εκάστοτε κυβέρνηση ή το κονκλάβιο των αποφασιζόντων την διανομή των κρατικών επιδοτήσεων. Οι επιδοτήσεις σκοτώνουν τα πάντα: από το βαμβάκι μέχρι την τέχνη.

 
Τη 28 Νοεμβρίου 2007 - 10:52 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Univers είπε...

Αλήθεια, τι πληγή και αυτή με την ηχοληψία! Να παρακολουθείς ελληνική ταινία (ή μίνι σειρά στην τηλεόραση) και να θέλεις υποτιτλισμό! Πες τα square.

 
Τη 29 Νοεμβρίου 2007 - 9:11 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ squarelogic

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα οι σκηνοθέτες είναι και σεναριογράφοι. Η έννοια του καθαρού σεναριογράφου δεν υφίσταται. Δεν αναφέρομαι βέβαια στην διασκευή λογοτεχνικών ή άλλων συγραφικών έργων γιατί εκεί δεν μιλάμε για κινηματογραφικό σενάριο. Μάλιστα η μεταφορά αυτή στο σινεμά είναι ένα ζήτημα γιατί όπως έχουμε διαπιστώσει το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα καλό. Με εξαίρεση ίσως τα "αστυνομικά" μυθιστορήματα. Τα παραδείγματα πολλά. Η μόνη μεταφορά που νομίζω ότι ήταν εφάμιλλη του βιβλίου που διάβασα ήταν το "Η γυναίκα του Γάλλου Ανθυπολοχαγού" του Τζων Φόουλς. Και δεν αναφέρομαι σε πιστότητα μεταφοράς αλλά σε αξία έργων λογοτεχνικού-κινηματογραφικού. Η μεγαλύτερη απογοήτευση ήταν "τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα".

Όσο αφορά την ηχοληψία οι φετινές ελληνικές παραγωγές που είδα ήταν καλές στον τομέα αυτό σε σύγκριση με προηγούμενα χρόνια.

 
Τη 29 Νοεμβρίου 2007 - 9:44 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Univers

Είναι ένα μεγάλο θέμα τι σινεμά θέλουμε. Το ζήτημα της χρηματοδότησης δεν είναι ιδεολογικό. Δεν είναι θέμα "κρατισμού". Ανέφερα παραπάνω το παράδειγμα της Γαλλίας που είναι το πλέον ακραίο βεβαίως γιατί το σινεμά για τους Γάλλους είναι "εθνικό" θέμα. Οι Γάλλοι παράγουν πενήντα ταινίες τον χρόνο οι οποίες -εν γνώση τους- θα μείνουν στα κουτιά. Δεν συζητώ γι αυτο. Ο ελληνικός κινηματογράφος είναι μία μικρή βιοτεχνία και όχι βιομηχανία. Όπως έγραψα και στον Mickey ο νέος νόμος για τον κινηματογράφο σύμφωνα με τις προχθεσινές εξαγγελίες του υπουργού στο μέγαρο μουσικής Θεσσσαλονίκης θα θεσμοθετεί την έννοια του χορηγού που θα συνοδεύεται με φοροαπαλλαγές. Όταν μιλάμε για επιδοτήσεις να ξέρουμε και τα νούμερα. Δίνω μερικά παραδείγματα. Οι "Νύφες" του Βούλγαρη, και ο "Ελ Γκρέκο" του Σμαραγδή πήραν από 350.000 από το κέντρο κινηματογράφου όταν η παραγωγή του Σμαραγδή έφτασε τα επτά εκατομύρια. Φυσικά και είχαν και άλλους πόρους για την παραγωγή. Οι ελληνικές ταινίες χρηματοδοτούνται εκτός από το κέντρο κινηματογράφου, από την ΕΡΤ, από τα ιδιωτικά κανάλια (Νόβα), από διανομείς (Οντεόν), από χορηγούς και ανεξάρτητους παραγωγούς. Όταν αναφέρομαι σε αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης μιλώ για αύξηση των τεσσάρων εκατομυρίων που διαθέτει το κέντρο κινηματογράφου όταν το φεστιβάλ κοστίζει επτά εκατομύρια!!!
Επίσης πρέπει επιτέλους να εφαρμοστεί ο νόμος του 1991 που υποχρεώνει και τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια να επενδύουν το 1,5% του ετήσιου τζίρου τους σε κινηματογραφικές παραγωγές. Μόνο η ΕΡΤ το εφαρμόζει. Όλοι οι άλλοι κάνουν είτε το κορόιδο, είτε κόλπα με τις παραγωγές τηλεταινιών που δεν προβάλονται ποτέ στις αίθουσες αλλά μόνο στα κανάλια τους!! Το 1,5% για το σινεμά κατάντησε σαν το 15% για την παιδεία...
Οι δυνατότητες του ελληνικού σινεμά είναι μεγάλες. Ένα σπρώξιμο χρειάζεται. Να είναι όμως δυνατό. Λείπει όμως η κουλτούρα στους πολιτικούς. Δεν γνωρίζουν τον κινηματογράφο. Τον αγνοούν. Η Μελίνα πχ που ήταν του σιναφιού και ήξερε τι σημαίνει σινεμά σε όλα τα επίπεδα έκανε πολλά πράγματα. Το σινεμά χρειάζεται γνώση η οποία απουσιάζει από τη σύγχρονη πολιτική σκηνή. Και μην ξεχνάς ότι η εξέλιξη τα τελευταία χρόνια είναι ραγδαία λόγω των εξελιγμένων τεχνολογικών εφαρμογών.

 
Τη 29 Νοεμβρίου 2007 - 10:46 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Αθεόφοβος

Σε άφησα τελευταίο. Όσο αφορά τους σεναριογράφους τα έγραψα στην απάντηση στον squarelogic.
Τα μεγάλα πλάνα του Αγγελόπουλου είναι μαγικά. Τα "ξεχασμένα" που λες στον "Μεγα Αλέξανδρο" ίσως.. Πρέπει να την ξαναδώ...Μου άρεσε πολύ πάντως. Και έχω επισκεφθεί το Δοτσικό στα Γρεβενά, στην Πίνδο που γυρίστηκε η ταινία πολύ πριν γίνει γνωστό σαν προορισμός.

 
Τη 29 Νοεμβρίου 2007 - 4:20 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger fpboy είπε...

Γεια σου βασικέ μέτοχε με την παρέα σου !
Όντως τι σινεμά θέλουμε ?
Πολύ καλή η ερώτηση σου, βασικέ μέτοχε ! Ας δούμε πρώτα τι σινεμά έχουμε . Έχουμε, κατα την γνώμη μου , ένα εθνικό σινεμά που χρηματοδοτεί ταινίες που ανεβάζουν το εθνικό φρόνημα ''Πολίτικη κουζίνα'' και ''Ελ Γκρέκο'' χωρίς εθνικιστικές υπερβολές και ταινίες που μοιάζουν με τηλεοπτικά σήριαλ όπως το ''μια μέλισσα τον Αύγουστο'' κ.τ.λ .
Αυτό δεν είναι κακό .
Ευρωπαικό σινεμά ΔΕΝ έχουμε και δεν θέλουμε κιόλας !
Είχαμε την ευκαιρία μας με τον Κωσταντίνο Γιάνναρη και την χάσαμε.
Και σαν κράτος (που δεν τον στήριξε) ,αλλά και σαν κοινό (που έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια την τελευταία του ταινία ).
Το πουλάκι πέταξε ...

υ.γ -Και εμένα πάντως μου ''έκανες '' για δημοσιογράφος .

 
Τη 29 Νοεμβρίου 2007 - 4:48 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ fp boy

Ο Γιάνναρης είναι μεγάλη ελπίδα του σύγχρονου σινεμά. Δυνατή ματιά. Το "πέρα από την πόλη" είναι σπουδαία ταινία. "Ο όμηρος" παρά τις διαμαρτυρίες ήταν πολύ καλή δουλειά. Κανείς άλλος δεν έπιασε το θέμα "μετανάστες" όπως ο Γιάνναρης. Η ταινία του Θάνου Αναστόπουλου "Διόρθωση" (βραβείο σεναρίου στο διεθνές διαγωνιστικό του φεστιβάλ και στα κρατικά, και δεύτερη καλλίτερη ταινία της χρονιάς στα κρατικά βραβεία ποιότητας) έχει κάτι από Γιάνναρη. Γι αυτό μου άρεσε.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα