Σάββατο, 12 Απριλίου 2008

Η Τιμή και η Απάτη

Η εμβληματική φυσιογνωμία του Νίκου Μπελογιάννη, του ανθρώπου με το γαρύφαλλο, κυριαρχεί στην ελληνική αριστερά για περισσότερα από πενήντα χρόνια. Η εκτέλεσή του, Κυριακή ξημερώματα της 30ης του Μάρτη του 1952 είχε σοκάρει την ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη. Ούτε οι Γερμανοί στην κατοχή δεν έκαναν εκτελέσεις Κυριακή.
Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915, πέρασε στη Νομική Αθηνών την οποία δεν τελείωσε γιατί αποβλήθηκε, έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1934, φυλακίσθηκε από το καθεστώς Μεταξά και συμμετείχε στην εθνική αντίσταση ως καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο αφού δραπέτευσε το 1943 από την Ακροναυπλία. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού επιστρέφει από το εξωτερικό, με απόφαση του ίδιου του Ζαχαριάδη, στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1950, όπου θα προσπαθήσει να στήσει τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ.
Συλλαμβάνεται τον Δεκέμβριο του 1950 και καταδικάζεται σε θάνατο από δύο στρατοδικεία που έγιναν τον Οκτώβριο του '51 και τον Φεβρουάριο του '52. Μεταξύ των στρατοδικών του πρώτου στρατοδικείου ήταν ο μετέπειτα εθνοσωτήρας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Παράλληλα στις 14 Νοεμβρίου 1951 βρίσκονται οι παράνομοι ασύρματοι του ΚΚΕ στις περιοχές Καλλιθέας και Φαλήρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται στη δεύτερη δίκη στις 15 Φεβρουαρίου με την βαρύτατη κατηγορία του Ν 375 "περί κατασκοπείας".
Στην ανακοίνωση της απόφασης από τον πρόεδρο του δεύτερου στρατοδικείου Σίμο ξεκινά μία διεθνής εκστρατεία για την αποτροπή της εκτέλεσης. Είναι η εποχή που η κυβέρνηση Πλαστήρα προσπαθεί να επιβάλλει τη λήθη και να εφαρμόσει ένα σχέδιο ειρήνευσης της χώρας. Ο Πλαστήρας μετά την πρώτη δίκη δηλώνει ότι δεν θα εκτελεστεί η απόφαση. Ο Μπελογιάννης παραπέμπεται όμως στη δεύτερη δίκη, με το βαρύτερο κατηγορητήριο της κατασκοπείας για να αποφευχθεί η αμνήστευσή του. Κάποιοι τον θέλουν νεκρό.
Μεταξύ των διαμαρτυρομένων είναι ο ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο που ζωγράφισε το πασίγνωστο σκίτσο του Μπελογιάννη με το γαρύφαλλο, εμπνευσμένο από τη φωτογραφία του Μεγαλοοικονόμου που τραβήχτηκε στο στρατοδικείο, όπου ο τριανταεπτάχρονος Μπελογιάννης αντιμετώπισε με θάρρος τους κατηγόρους του, κρατώντας στο χέρι συνεχώς ένα γαρύφαλλο, υπερασπιζόμενος την τιμή του κόμματός του.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων ομολόγησε σε βουλευτές της ΕΔΑ που τον επισκέφθηκαν, ζητώντας του να παρέμβει στον Βασιλιά για την αποτροπή της εκτέλεσης, ότι η παλικαριά και η πίστη στις ιδέες του, όπως και η αυτοθυσία του Μπελογιάννη αποδείχθηκαν ανώτερες και από αυτές των πρώτων χριστιανών.
Το θέμα των εκτελέσεων προκάλεσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Ο διεθνής τύπος ασχολήθηκε με το θέμα για πολλές ημέρες. Τηλεγραφήματα και εκκλήσεις να ματαιωθούν οι εκτελέσεις στέλνουν στον Βασιλιά Παύλο ο στρατηγός Ντε Γκωλ, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Πωλ Ελυάρ, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Λουί Αραγκόν, ο Ζαν Κοκτώ, ενώ το σκίτσο του Πικάσο κυκλοφορεί σε χιλιάδες αντίγραφα σε όλον τον κόσμο.
Όμως οι δυνάμεις εκείνες που ήθελαν τη διατήρηση του εμφυλιοπολεμικού κλίματος επέβαλαν τελικά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952, αφού του ανακοινώθηκε η απόρριψη της αίτησης χάριτος, στις 4:12 τα χαράματα ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε στο στρατόπεδο Γουδή, μαζί με τους Αργυριάδη, Μπάτση και Καλλούμενο.
Οι εκτελέσεις υπονόμευσαν την πολιτική εθνικής συμφιλίωσης του Πλαστήρα. Στο πρόγραμμά του ήταν η απελευθέρωση των εκτοπισμένων και των πολιτικών κρατουμένων και ενδεχομένως ακόμα και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Επιπλέον η κεντρώα κυβέρνηση φάνηκε ανακόλουθη ως προς τις εξαγγελίες της για ειρήνευση του τόπου. Οι εκτελέσεις δρομολογήθηκαν από το παλάτι και τον σκληρό πυρήνα των αξιωματικών που επιθυμούσαν την ανατροπή της πολιτικής Πλαστήρα.
Ενώ αναμενόταν η απόφαση του συμβουλίου χαρίτων ο Μπελογιάννης έγραψε μία ιδιόχειρη συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Σπύρο Δενδρινό: «...Υποχρεωθήκαμε να παλέψουμε κάτω από απαράδεκτα άνισους όρους. Αλλά, παρ' όλα αυτά, αποδείχτηκε ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα πατριωτικό, με τίτλους εθνικούς, που κανένα άλλο κόμμα δεν έχει να παρουσιάσει.Γιατί, στο βωμό της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, έχει προσφέρει φοβερές εκατόμβες. Κι αν δεν υπήρχαν σήμερα οι έμποροι και οι κάπηλοι του μίσους, η συμβολή του ΚΚΕ στην ειρήνευση του τόπου θα είχε εκτιμηθεί, όχι μόνον από τους φίλους, αλλά και από τους τίμιους και καλόπιστους αντιπάλους μας. Γι αυτό οι σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δε δολοφονούν εμάς. Δολοφονούν την ειρήνευση και την τιμή της Ελλάδος».
Η σύντροφός του και επίσης καταδικασμένη σε θάνατο Έλλη Παππά γέννησε τον γιο του Μπελογιάννη, Νίκο, στην φυλακή λίγο πριν την εκτέλεση του, τον Αύγουστο του 1951. Η γέννηση του παιδιού την έσωσε από το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο μικρός Νίκος θα μείνει τρία χρόνια στη φυλακή και στη συνέχεια θα μεγαλώσει με την θεία του Διδώ Σωτηρίου, αδελφή της Έλλης Παππά. Θα θυμάστε στην ταινία του Νίκου Τζήμα του 1980, "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο" πως αποδίδεται ο συγκλονιστικός αποχαιρετισμός του Νίκου Μπελογιάννη με την Έλλη...Η Έλλη Παππά αποφυλακίσθηκε την πρωτοχρονιά του 1964. Συνελήφθη από την ασφάλεια τον Απρίλιο του 1967, και την έστειλαν στη Γυάρο από όπου απολύθηκε οριστικά το 1968. Συνολικά δεκατρία χρόνια φυλακή και ενάμιση χρόνο εξορία.
Πενήντα έξι χρόνια αργότερα από την εκτέλεση ο Μπελογιάννης αποτελεί μοναδική ηρωική μορφή για την ελληνική αριστερά. Το όνομά του έχει δοθεί σε χωριό Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στην Ουγγαρία, ενώ ο κεντρικός δρόμος της Βουδαπέστης πίσω από το Κοινοβούλιο έφερε επίσης το όνομά του. Ο Νίκος Μπελογιάννης συμβολίζει το δίχως άλλο τον κομμουνιστή που θυσιάστηκε για τις αρχές του, τις ιδέες του, την τιμή και την ιστορία του κόμματος του. Για κάποιους ο Μπελογιάννης θυσιάστηκε για τον Στάλιν και τον Ζαχαριάδη, την ηγεσία του κομμουνισμού δηλαδή. Κάτι που σήμερα, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, θεωρείται αδιανόητο. Η ιστορία όταν γράφεται είναι αμείλικτη. Και η ζωή επίσης. "Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα?" αναρωτιέται, ο γιος του Μπελογιάννη, Νίκος στην Όλγα Μπακομάρου για την Ελευθεροτυπία του Σαββάτου. Ο ίδιος άλλωστε βίωσε την διαγραφή της θείας του, Διδώς Σωτηρίου από τον Ζαχαριάδη: "Ο πατέρας μου, για παράδειγμα, έδωσε τη ζωή του για έναν ορισμένο σκοπό, που τον έκανε σύμβολο, όμως άσχετα με αυτό, κατέληξε να έχει δώσει τη ζωή του για τον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν· γιατί αυτοί καπηλεύτηκαν τη θυσία του. Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ώς τη δεκατετία του '80, "παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις". Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να δώσω τη ζωή μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Η πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα όρια του κωμικού, για την Αλέκα. Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα;"
Η συνέντευξη φέρει τον τραγικό τίτλο "Έδωσαν την ζωή τους για κάτι που αποδείχτηκε απάτη". Ή αλλιώς για ένα πουκάμισο αδειανό...

Peter de Francia - The Execution of Beloyannis, 1953

21 σχόλια:

Τη 13 Απριλίου 2008 - 12:46 π.μ. , Ο χρήστης Blogger doctor είπε...

Τραγική μορφή της Αριστεράς.

Αν και υπάρχει τραγικότερη: ο Πλουμίδης...

doc

 
Τη 13 Απριλίου 2008 - 12:53 π.μ. , Ο χρήστης Blogger doctor είπε...

Από την απολογία του Μπελογιάννη
στην "δίκη" του:

"Αγαπάμε την πατρίδα μας
πιο πολύ από τους κατηγόρους μας.
Το αποδείξαμε όταν στερήθηκε την ελευθερία της,
την ανεξαρτησία της, την εδαφική της ακεραιότητα.
Αγωνιζόμαστε για να έρθουν στην πατρίδα μας
καλύτερες μέρες, χωρίς πόλεμο και χωρίς πείνα.
Γι'αυτό είμαστε έτοιμοι να δώσουμε
και την ζωή μας ακόμα".

Για τον Νίκο Μπελογιάννη,
δήλωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων (συμπληρώνω την αναφορά του οικοδεσπότη στη δήλωση αυτή):

"Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο
του Μπελογιάννη.
Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων Χριστιανών,
γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει
ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή".

doctor

 
Τη 13 Απριλίου 2008 - 5:27 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Suspect είπε...

εξαιρετικα ενδιαφερουσα επισης και η συνεντευξη στην Ελευθεροτυπια

 
Τη 13 Απριλίου 2008 - 10:33 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ doctor

Έχεις απόλυτο δίκαιο doctor. Θα μου επιτρέψεις ένα σχόλιο. Ο Καθοδηγητής παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ Νίκος Πλουμπίδης, μέχρι την άφιξη του Μπελογιάννη τον Ιούνιο του 1950, σε μία προσπάθεια να σωθεί ο Μπελογιάννης στέλνει την γνωστή επιστολή που αναλαμβάνει την ευθύνη του μηχανισμού και προτείνει να παραδοθεί στην ασφάλεια εάν δοθεί χάρη στον Μπελογιάννη. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του ΚΚΕ καταγγέλει την επιστολή ως πλαστή. Το τραγικότερο είναι ότι ο Πλουμπίδης εκτελέστηκε χαρακτηρισμένος από το κόμμα σαν χαφιές.
Σημειώνω ότι ο Μπελογιάννης έφτασε στην Αθήνα σε λιγότερο ένα χρόνο από το τέλος του εμφυλίου τον Αύγουστο του 1949 και ο Πλουμπίδης καθοδηγούσε τον παράνομο κομματικό μηχανισμό σ' αυτές τις συνθήκες.
Είναι προφανές ότι η ηγεσία του κόμματος ήθελε τον Μπελογιάννη νεκρό. Τον ήθελε νεκρό και ήρωα μετά τον διεθνή ξεσηκωμό. Γι αυτό και χαρακτήρισε πλαστή την επιστολή Πλουμπίδη και τον ίδιο ως "χαφιέ".
Με το τέλος του εμφυλίου ο συνιδρυτής του ΕΛΑΣ με τον Άρη καπετάν Περικλής, Γιώργος Χουλιάρας το πραγματικό του όνομα, ανέλαβε να περάσει στην Αλβανία τα υπολείμματα του Δημοκρατικού στρατού από την Ρούμελη. Τα κατάφερε. Τους πέρασε ατουφέκιστους. Στο βιβλίο του "Ο δρόμος είναι άσωτος" που το προτείνω στο προφίλ του μπλογκ ως ένα από τα σπουδαιότερα βιβλία που διάβασα, περιγράφει ότι στην διαδρομή συνάντησαν ομάδες ενόπλων που είχαν εντολή από το κόμμα, να παραμείνουν στην Γκιώνα ως "δυνάμεις προφυλακής" για τον επόμενο γύρο... Φυσικά δεν γλύτωσε κανείς από αυτούς τους δύστυχους. Ο Περικλής κατέληξε σε ένα άθλιο κολχόζ στην Πολωνία για τους "προβληματικούς" συντρόφους. Είχε την ρετσινιά του "Αρειανού" βλέπεις...

 
Τη 13 Απριλίου 2008 - 10:41 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ suspect

Η συνέντευξη του γιου του Νίκου Μπελογιάννη είναι ντοκουμέντο. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές αντιλαμβάνεσαι αυτό που λέει και ο ίδιος τελικά. Στόχος είναι το αύριο. Πως αυτό θα εκφραστεί. Ο ίδιος έχοντας βιώσει τραγικά την ιστορία της ελληνικής αριστεράς αγωνιά και αυτό κυριαρχεί σε αυτή την συνέντευξη. Γιατί το παγκοσμιοποιημένο μέλλον θα είναι μάλλον εφιάλτης, αγαπητέ.

 
Τη 13 Απριλίου 2008 - 11:48 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Ταχυδρόμοοοοοοοοοος ! ! είπε...

Μεγάλη μορφή του σύγχρονου ελληνισμού. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα η αναφορά μας γίνεται μόνο στους αρχαίους και τα κατορθώματά τους περισσότερο από κάθε άλλο. Σε αντίθεση υπάρχουν μορφές όπως του Μπελογιάννη που ο ηρωϊσμός θα μπορούσε να ταυτιστεί μαζί του..Χωρίς ντόπες και αναβολικά αλλά με αγνή αγάπη για την πατρίδα και την ιδεολογία.

 
Τη 13 Απριλίου 2008 - 2:03 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Vassia είπε...

Όταν διάβασα την συνέντευξη, ένιωσα παράξενα.

Μετά τόσα χρόνια θέλω να πιστεύω στον άνθρωπο Μπελογιάννη και όχι σε όσους πήξραν θέση εμπρός από το θανατό του.

Θυμάμαι, το βιβλίο του Κώστα Κοτζιά "Ο ΑΛΥΓΙΣΤΟΣ" που μιλάει για την τραγική μορφή του Νίκου Πλουμπίδη, που ανέφερε και ο doctor.

Και έχει δίκιο ο γιος του Μπελογιάννη για την "σιωπή" του ΚΚΕ στο Σκοπιανό.

Και έχει δίκιο να νιώθει ότι ο θάνατος ενός ανθρώπου για την ιδεολογία του, αντί να εμπνεύσει το κόμμα του, αυτό εξαργύρωσε τον θάνατο του συντρόφου τους.

 
Τη 13 Απριλίου 2008 - 10:21 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger syneas είπε...

Και καλά, ο γιος του Μπελογιάννη λέει (και σωστά το λέει) πως δεν αξίζει να δώσεις τη ζωή σου για τον Στάλιν το Ζαχαριάδη και πολύ περισσότερο δεν θα άξιζε να τη δώσεις για την Αλέκα σήμερα!
Αν έτσι πιστεύει ο γιος του Μπελογιάννη, ας μας πει αν υπάρχει κάτι που αυτός θεωρεί ότι θα άξιζε να δώσει κάποιος τη ζωή του.
Εγώ αυτές τις δηλώσεις τις θεωρώ τουλάχιστον προσβλητικές για τη μνήμη του πατέρα του.
Αλίμονο αν κρίνεις την τότε θυσία του Μπελογιάννη με σημερινά κριτήρια και ξανά αλίμονο αν νομίζεις πως αυτό το έκανε όχι χάρη κάποιας ιδέας αλλά για χάρη κάποιου (οποιουδήποτε) προσώπου.
Θυσίες για πρόσωπα κάνουν μόνο οι υπήκοοι των βασιλιάδων και οι δούλοι των αφεντάδων, όχι οι στρατευμένοι στην ιδεολογία της αριστεράς!

 
Τη 14 Απριλίου 2008 - 5:26 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger fpboy είπε...

Πολύ καλά τα λέει ο γιος του Μπελογιάννη. Άλλο να αγωνιστείς για κάτι και άλλο να χάσεις την ζωή σου.

 
Τη 14 Απριλίου 2008 - 10:58 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger LocusPublicus είπε...

Yπέροχο πόστ. Η συμπαθής μορφή του Νίκου Μπελογιάννη συναντά σήμερα την ίδεολογική αντίδραση του ίδιου του του γιού. Διάβασα τη συνέντευξη. Εξυπνος και πληροφορημένος φαίνεται ο νεότερος Μπελογιάννης, δικαιολογεί τη θέση του άψογα. Περιέχει το πόστ την τραγικότητα της ιδεολογικής διαφοράς, μαζί με την ιστορική αφήγηση. Μην ξεχνάμε βέβαια και τον Ζαχαριάδη. Υποκινητής των πάντων, αμφισβητούμενος σε τιμιότητα, σίγουρα ματαιόδοξος, ξεσήκωσε τους ηττημένους σε άσχημες περιπέτειες. Αν αφήσουμε στην άκρη την ανόητη συμπεριφορά της Δεξιάς στην Ελλάδα (στην ουσία επρόκειτο περι παρακρατικής δικτατορίας), θα δούμε καθαρά, νομίζω, την ουτοπιστική προσπάθεια του ΚΚΕ να επιβάλει τον κομμουνισμό στην Ελλάδα.

 
Τη 14 Απριλίου 2008 - 11:40 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ syneas

Ο γιος Μπελογιάννης έχει κάθε δικαίωμα να είναι ένας θυμωμένος άνθρωπος. Για την ιστορία και τις αντιφάσεις της που του στέρησαν τον πατέρα που δεν γνώρισε και τη μητέρα για δεκατρία χρόνια. Για το κόμμα που τόσο κυνικά διεκπεραίωσε το ζήτημα. Για την αριστερά που μόνο είχε να περιμένει από αυτόν με το όνομα βαρύ σαν ιστορία. Η ιστορία όμως μίλησε στην οικογένειά του και της αποκάλυψε όλες τις πλευρές της. Και το κυριότερο: το ψέμα και την απάτη του "υπαρκτού".
Δεν είναι τυχαίο που ο ίδιος συντάχθηκε με το "εσωτερικό" όπως λέει στην συνέντευξη.
Η θεία του Διδώ Σωτηρίου διαγράφηκε από τον Ζαχαριάδη. Η μάνα του διατράνωσε την φωνή της από την φυλακή ότι ο Πλουμπίδης δεν ήταν χαφιές, κόντρα στην άποψη του "αρχηγού" και της καθοδήγησης.
Όλοι αγαπητέ φίλε, είδαμε την ηγεσία του κόμματος να υποδέχεται τον νεκρό του Νίκου Ζαχαριάδη το 1991. Το ίδιο κόμμα δεν έχει αποκαταστήσει ακόμα τον Νίκο Πλουμπίδη. Αυτά τα βίωσε καλά ο γιος Μπελογιάννης. Τα βίωσαν επίσης όλοι όσοι βρέθηκαν στη θέση να κατανοήσουν αυτή την τραγική πλευρά της αλήθειας.
Το μεγαλείο της θυσίας του Νίκου Μπελογιάννη δεν ακυρώνεται από την συνέντευξη του γιου του. Το αντίθετο. Ο Μπελογιάννης πέθανε σαν ήρωας υπηρετώντας τις ιδέες του. Ο γιος μένει σε αυτή τη θυσία σαν πράξη μοναδική, αγνοώντας και λοιδορώντας την εκμετάλλευση και την καπηλεία που της έγινε.

 
Τη 15 Απριλίου 2008 - 12:16 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ locus publicus

Ο εμφύλιος αποτελεί ένα πολύ μεγάλο σφάλμα της αριστεράς γιατί δεν αντιλήφθηκε την παγίδα που της έστησαν οι Άγγλοι και οι ντόπιοι υποτελείς τους. Το τίμημα ήταν βαρύ. Δύο τουλάχιστον γενιές χάθηκαν άδικα. Ο εμφύλιος τελείωσε το 1974 με την τραγωδία της Κύπρου.
Μία χώρα ακρωτηριασμένη, μία Ελλάδα κατεστραμμένη με τα χωριά της να αδειάζουν από τους φυγάδες για τις μεγαλουπόλεις. Εξορίες, φυλακίσεις, εκτελέσεις. Και πάνω σε αυτά να κυριαρχεί ο τυχοδιωκτισμός του Ζαχαριάδη, η χίμαιρα της "επανάστασης" και αργότερα μετά την ήττα, η προετοιμασία για τον επόμενο γύρο. Τρέλα.
ο νεώτερος Μπελογιάννης τονίζει την πονεμένη πλευρά της ήττας. Το έχουν πει και άλλοι: "Ευτυχώς που χάσαμε, σύντροφοι"...

 
Τη 15 Απριλίου 2008 - 3:10 π.μ. , Ο χρήστης Blogger mtryfo είπε...

τραγικές φιγούρες τα παιδιά των ανθρώπων που διώχτηκαν ή και θανατώθηκαν για τα πολιτικά τους πιστεύω...
κάποτε είχα την τιμή να γνωρίσω την Ελλη Παππά και τη Διδώ Σωτηρίου κι αυτό θα με ακολουθεί σε όλη μου τη ζωή...

 
Τη 15 Απριλίου 2008 - 5:21 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Vassia είπε...

Βασικέ η υπόθεση του εμφυλίου και το πάτημα της "μπανανόφλουδας " των συμμάχων και ιδιαίτερα των Βρετανών από τον Ζαχαριάδη στις εκλογές, είχε αποτυπωθεί, κατά την γνώμη μου, εξαιρετικά στα ντοκιμαντέρ του BBC που παρακολουθήσαμε μετά το κλείσιμο του ελληνικού τομέα, με τις συνεντεύξεις του Δοξιάδη, των πρακτόρων αμφότερων των πλευρών και άλλων πολλών.

Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν χάνει ούτε εκατοστό από αυτό που ήταν, αυτό είναι δεδομένο.
Μαζί του κι άλλοι που πίστεψαν.

 
Τη 15 Απριλίου 2008 - 8:59 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous tristan είπε...

''Ο γιος Μπελογιάννης έχει κάθε δικαίωμα να είναι ένας θυμωμένος άνθρωπος ''. Συμφωνώ απόλυτα βασικέ. Δύσκολα μπορεί κανείς να καταλάβει τη θέση και τα βιώματα αυτού του ανθρώπου, όσο και αν σοκάρεται από αυτές τις δηλώσεις του, όπως σημειώνει και ο syneas.
Η ουτοπία, οι αγαθές προθέσεις, το όνειρο και η εφαρμογή του στην πράξη από ανθρώπους με αδυναμίες και ελαττώματα.

 
Τη 15 Απριλίου 2008 - 9:33 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ mtryfo

Είναι προφανές ότι αποτελεί εμπειρία ζωής.

@ vassia

Ο εμφύλιος είναι δημιούργημα των εγγλέζων και έργο του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος ήταν ο μόνος από την κυβέρνηση της ΕΠΕΚ του Πλαστήρα που επικροτούσε τις εκτελέσεις. Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε.

@ tristan

Οργή και θυμός προς διάφορες κατευθύνσεις φίλε Tristan.

@ fp boy

Η ζωή αποκτά νόημα από τις υπερβάσεις. Και η θυσία του Μπελογιάννη ήταν πράξη υπερβατική.

@ Postman

Το μεγαλείο της ψυχής του Νίκου Μπελογιάννη ήταν αυτό που διατηρεί τη μνήμη του ζωντανή σαν αναμμένο φάρο.

 
Τη 15 Απριλίου 2008 - 9:41 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Οργανώθηκε πολιτική εκδήλωση στην Πάτρα το περασμένο Σαββατοκύριακο από το ΚΚΕ.Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον το δημοσίευμα στον Ριζοσπάστη εδώ.

 
Τη 15 Απριλίου 2008 - 11:46 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger squarelogic είπε...

Πολύ ενδιαφέρον όπως πάντα το ποστ και ευκαιρία υπόμνησης ενός ξεχωριστού ανθρώπου για όσους δεν γνώριζαν την ιστορία και ειδικά τους νεώτερους(αν έχουμε και τέτοιους αναγνώστες Βασικέ...).

Αλλά συνταρακτική και η συνέντευξη του υιού Μπελογιάννη,συνταρακτική για την οπτική του ανθρώπου που γεννήθηκε μέσα στην Ιστορία και πλήρωσε μια ζωή το τίμημα χωρίς να ερωτηθεί.Απομυθοποιητικός ισως,αλλά τον Συνέα θα πρέπει να τον παρηγορεί η τελική αποτίμηση του υιού Μπελογιάννη.

 
Τη 16 Απριλίου 2008 - 2:21 π.μ. , Ο χρήστης Blogger αθεόφοβος είπε...

Η συνέντευξη ήταν συγκλονιστική.
Αυτό που δεν ειπώθηκε είναι ότι υπάρχουν κείμενα του Μπελογιάννη και ένα από αυτά αναφέρεται στο ποστ μου για την Ελληνική Νομαρχία

http://atheofobos.blogspot.com/2007/05/blog-post_20.html

 
Τη 16 Απριλίου 2008 - 5:56 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ squarelogic

Ελπίζω να έχουμε νεώτερους στην παρέα. Τους έχουμε ανάγκη για τη φρεσκάδα και την αμφισβήτηση. Αρχίζουμε και κάνουμε ταμείο και εμείς φίλε. Άσε που τελευταία έχουν αρχίσει να φωνάζουν και την κλάση μας για "άλλες" πολιτείες...

Υ.Γ. Παλαιότερα που είχα χρόνο ψάχνοντας σε παλιές εφημερίδες του '50 πολλές φορές διάβαζα στις "μικρές" ειδήσεις : "γέρος ετών σαράντα"...


@ αθεόφοβος

Πολύ ωραία συνδρομή. Δεν το είχα διαβάσει το ποστ σου αυτό. Το συγγραφικό έργο του Μπελογιάννη είναι μικρό αλλά πολύ ενδιαφέρον. Την έκδοση του έργου του επιμελείται σήμερα ο γιός του Νίκος.

 
Τη 6 Σεπτεμβρίου 2013 - 2:37 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Οι συνεντεύξεις του υιού Μπελογιάννη αναδεικνύουν ένα πράγμα κυρίως: το πόσο καπηλεύεται το όνομα και τη δράση των γονιών του. Για να μην επεκταθούμε πολύ, ας επικεντρωθούμε μόνο σε δύο πράγματα που δηλώνουν ότι δεν κατάλαβε τίποτε, μα τίποτε, σχετικά με τα ιδανικά για τα οποία έδωσε τη ζωή του ο πατέρας του και αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής της η μητέρα του:

"Αναρωτιόμουν τι γυρεύει η Έλλη, που ήξερα ότι ήταν μορφωμένη, με όλους αυτούς τους αγράμματους",
(τρε μπανάλ η εργατική τάξη που προσπαθούσε με χίλες δυο στερήσεις να μάθει ένα δυο πράγματα μέσα στις όλες ταραχώδεις και δύσκολες συνθήκες)

Α. Μπιρμπίλη: "O πατέρας σας ήταν για σας ήρωας, ήταν ο... «Έλληνας Tσε»;"
Ν. Μπελογιάννης: "Για τα ελληνικά δεδομένα ναι. Ότι όμως θα μπορούσε να είχε συμβάλει πιο εποικοδομητικά το πιστεύω. Aν δεν είχε πάει έτσι, ως πρόβατο επί σφαγή... Kαι για την Έλλη, το ίδιο. Aν η Έλλη είχε φύγει στη Γαλλία, με την αρχή του εμφυλίου, το ’46, θα ήταν σήμερα ένα στιλ Aρβελέρ. Σκέφτομαι μήπως έτσι θα είχαν συμβάλει καλύτερα. Για την Έλλη χρειάστηκε να περάσουν τόσα χρόνια πριν δει τα βιβλία της εκδίδονται. Mόλις 2 χρόνια πριν ευτύχησε να τα δει επιτέλους να αναγνωρίζονται και τα μίντια να ασχολούνται μαζί της."

(από τη συνέντευξη του στην Αγγελική Μπιρμπίλη, στην εφημερίδα Athens Voice)

Αυτό ήταν το θέμα του. Πώς θα γίνεις ένα στυλ Αρβελέρ (και για τους τύπους ισχυρίζεσαι πως σε απασχολεί το αν θα είχες συμβάλλει καλύτερα, άγνωστο βέβαια από πού προκύπτει ένας τέτοιος προβληματισμός) και το αν θα ασχολούνται τα μίντια μαζί σου.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα