Κυριακή, 3 Αυγούστου 2008

Εκειά που Κλαψουρίζει ο Δίας

Στους συνοδοιπόρους φίλους μου και στους βοσκούς του Ψηλορείτη


...τι θάμα ήταν αυτό που απλώθηκε μπροστά μου! τι χαρά μεγάλη! Ο ήλιος είχε τώρα προβάλει, η πάχνη σκόρπισε, αλάκερη η Κρήτη, από την μία άκρα ως την άλλη, έλαμπε ολόγυμνη, άσπρη, πράσινη, τριανταφυλλένια, τριγυρισμένη από τέσσερις θάλασσες. Ένα καράβι τρικάταρτο ήταν η Κρήτη, με τις τρεις αψηλές βουνοκορφές της, τα Λευκά Όρη, τον Ψηλορείτη, τη Δίχτη, κι αρμένιζε μέσα στους αφρούς. Ένα θαλάσσιο τέρας ήταν, μία γοργόνα, με πλήθιους μαστούς, ανάσκελα ξαπλωμένη στα κύματα και λιάζουνταν. Έβλεπα καθαρά, μέσα στον πρωινό ήλιο, το πρόσωπό της, τα χέρια, τα πόδια, την ουρά της, τα όρθια στήθη... Μου έλαχαν κάμποσες χαρές στη ζωή μου, παράπονο δεν έχω' μα ετούτη να δω την Κρήτη αλάκερη πάνω στα κύματα, ήταν από τις πιο μεγάλες.

Νίκος Καζαντζάκης από την "Αναφορά στον Γκρέκο"


Κάθε χρόνο οι βοσκοί της ρίζας του Ψηλορείτη συναντώνται στην κορυφή του κρητικότατου βουνού, στα 2457 μέτρα υψόμετρο, όπου υπάρχει η μικρή πέτρινη εκκλησία του Τίμιου Σταυρού. Το περίεργο είναι ότι η ανάβαση δεν γίνεται την ημέρα "του Σταυρού" που γιορτάζει το εκκλησάκι της κορυφής, αλλά στα τέλη Ιουνίου, κοντά στο θερινό ηλιοστάσιο.

Ψάχνοντας τις διαθέσιμες πηγές, δεν κατάφερα να ανακαλύψω κάτι γι αυτή τη σύναξη. Όλες οι αναφορές (παλαιότερες αλλά και σύγχρονες) περιγράφουν την ανάβαση του Σεπτεμβρίου, την ημέρα της γιορτής της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Στις επίμονες ερωτήσεις μου στους βοσκούς της ρίζας, από την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί, γιατί "βγαίνουν" στην κορυφή τον Ιούνιο, απάντηση δεν πήρα άλλη από "και οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας τότε έβγαιναν".

Είναι γνωστό από την μινωική αρχαιολογία ότι στην προϊστορική Κρήτη, σε αντίθεση με τους σύγχρονους της ανατολικούς πολιτισμούς, απουσίαζαν οι ναοί. Η λατρεία γινόταν κυρίως σε σπήλαια και σε ιερά κορυφής. Στα ιερά κορυφής ο μινωικός άνθρωπος αισθανόταν μέσα στην απόλυτη ηρεμία των βουνών την άμεση επαφή με το Θείο.

Ο Ψηλορείτης, φιλοξενεί το ιερότατο μινωικό σπήλαιο, το Ιδαίο Άντρο, την Βηθλεέμ του αρχαίου κόσμου, τη σπηλιάρα που γεννήθηκε και ανατράφηκε ο πατέρας Θεών και ανθρώπων Δίας. Εκεί, στις βόρειες υπώρειες του βουνού, στο οροπέδιο της Νίδας, πάνω από τα Ανώγεια, στα 1500 μέτρα υψόμετρο ο μύθος λέει ότι η Ρέα έκρυψε τον νεογέννητο Δία για να τον γλυτώσει από τον πατέρα του Κρόνο, που κατάπινε τα παιδιά του για να αποφύγει τον χρησμό που όριζε ότι κάποιο από αυτά θα του έπαιρνε τον θεϊκό του θρόνο. Όταν η Ρέα γέννησε τον Δία, ο φοβερός πατέρας είχε ήδη καταπιεί όλα τα άλλα παιδιά του. Η Ρέα με πονηριά, έδωσε στον Κρόνο ένα φασκιωμένο λιθάρι, το οποίο καταβρόχθισε ο Κρόνος νομίζοντας ότι είναι ο νεογέννητος γιος του.


Στη συνέχεια, η Ρέα εμπιστεύτηκε το θεικό βρέφος στους Κουρήτες του Ψηλορείτη, που το προστάτευσαν χτυπώντας τις ασπίδες τους (ή τα τύμπανα τους) χορεύοντας, εμποδίζοντας έτσι τον Κρόνο να ακούσει το κλαψούρισμα του. Οι Κουρήτες του μύθου ήταν γηγενείς κάτοικοι του Ψηλορείτη και θεωρούνται οι πρώτοι που οργάνωσαν την εκτροφή των προβάτων σε κοπάδια. Γεννήθηκαν, λέει ο μύθος, από τα δάκρυα του νήπιου Δία. Η εκπληκτική ασπίδα της φωτογραφίας, που αφιερώθηκε στον Μέγιστο Κούρο ,εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου, ανακαλύφθηκε το 1885 από τον πρωτοπόρο αρχαιολόγο Φρειδερίκο Άλμπερ, πρώτο ανασκαφέα της σπηλιάς της Νίδας, που την ταύτισε με το Ιδαίον Άντρον των αρχαίων πηγών.

Μέχρι τις ημέρες μας η κορυφή απέναντι από το Ιδαίο Άντρο ονομάζεται "Τυμπανάτορας", ξαφνιάζοντας τον ανυποψίαστο επισκέπτη, προκαλώντας την φαντασία. Ταυτόχρονα, ο λεβέντικος χορός γνωστός σαν "ανωγειανός πηδηχτός" που χορεύεται μόνο στα Ανώγεια, μπορεί άνετα να θεωρηθεί ως ο χορός των Κουρητών. Σε ένα ξεχωριστό τόπο που ο θρύλοι, οι Θεοί και οι μύθοι είναι δυναμικά παρόντες.

Η σπηλιά του Ιδαίου Άντρου αποτέλεσε κέντρο αδιάλειπτης λατρείας για τριάντα πέντε αιώνες, όπως απέδειξε η συστηματική αρχαιολογική ανασκαφική έρευνα του καθηγητή Γιάννη Σακελλαράκη. Αποδείχτηκε ότι από τον μινωικό θνήσκοντα βλαστικό Θεό, η λατρεία πέρασε στον Κρηταγενή Δία και συνεχίζεται σήμερα στην εκκλησία του Χριστού, λίγα μόλις μέτρα χαμηλότερα από το Ιδαίο Άντρο, που γιορτάζει την ημέρα της Αναλήψεως με ευθύνη της ανωγειανής οικογένειας των Σταυρακάκηδων. "Σήμερα είναι του Δία" άκουσα να λένε πριν από λίγα χρόνια που βρέθηκα εκεί της Αναλήψεως...

Εδώ, στο Ιδαίο Άντρο ανέβαινε κάθε ένατο χρόνο της βασιλείας του ο μέγας νομοθέτης Μίνωας για να παραλάβει και να διδαχτεί τους ιερούς νόμους από τον πατέρα του Δία. Την εικόνα διασώζει ο Όμηρος στο "Τ" της Οδύσσειας σε μετάφραση του Γιώργη Ψυχουντάκη

Έχει κι ακόμη την Κνωσό, την πόλη τη μεγάλη
χρόνους εννιά που 'χεν εκειά ο Μίνως βασιλεία
οικείος συνομιλητής με τον μεγάλο Δία




Εδώ μυήθηκαν ο Επιμενίδης και ο Πυθαγόρας. "Αγνόν δε βίον τείνομεν εξ ου Διός Ιδαίου μύστης γενόμην" αναφέρει ο Ευριπίδης στην χαμένη τραγωδία του "Κρήτες".

Τα σημάδια της πανάρχαιης λατρείας παραμένουν άφθαρτα στον Ψηλορείτη. "Μα τον Ζα" εύχονται οι βοσκοί τσουγκρίζοντας τα ρακοπότηρά τους, προφέροντας το όνομα του Δία - Ζευ στην δωρική διάλεκτο. "Ζου Λάκκος" είναι το αρχαίο όνομα του διάσημου πλέον στο πανελλήνιο χωριού Ζωνιανά. Ο πανάρχαιος φοβερός όρκος του ύποπτου για ζωοκλοπή δινόταν μπροστά στο εικόνισμα του Αγίου Γεωργίου στην μονή Διοσκουρίου λέγοντας "Νη Ζα φάσκω σου και κάτεχε πως δε σου φταίω...". Νη Ζα. Μα τον Δία...Η μονή Διοσκουρίου αποτελεί προφανώς πρώην αρχαίο ναό των Διόσκουρων Κάστορα και Πολυδεύκη, των αδελφών της ωραίας Ελένης, αλλά και γιών του Δία. Η ονομασία της μονής προέρχεται από το "Διός - Κούροι". Σαν μία παράξενη όσο και άχρονη σημειολογία το πέτρινο ξωκλήσι του Τίμιου Σταυρού της κορυφής του Ψηλορείτη, ανήκει στην Μονή Διοσκουρίου.

Σε αυτόν τον άγριας ομορφιάς τόπο, που η ανάμνηση της λατρείας του Δία παρέμεινε ανέλπιστα ζωντανή στις κοινωνίες των βοσκών, φυλάσσεται μία παράδοση από γενιά σε γενιά. Εδώ γίνεται κάθε χρόνο η ανάβαση στην κορυφή του Τιμίου Σταυρού στις μέρες του θερινού ηλιοστασίου. Η εκκλησία είναι χτισμένη με την τεχνική κατασκευής των "μιτάτων", των πέτρινων κυκλικών κατασκευών των βοσκών του Ψηλορείτη, κατασκευασμένων από πέτρες με εκφορικό τρόπο, όπου η μία πέτρα φέρει την επόμενη χωρίς συνδετικό κονίαμα. Το εντυπωσιακό είναι ότι με τον ίδιο τρόπο κατασκευάζονταν οι προϊστορικοί τάφοι στην Κρήτη πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια.



Η ανάβαση γίνεται για τον εορτασμό των αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ο απόστολος Παύλος σύμφωνα με τις πράξεις των αποστόλων, είναι ο ιδρυτής της εκκλησίας της Κρήτης, όταν το καράβι που τον μετέφερε δέσμιο στην Ρώμη στάθμευσε το 61 μ.χ. στους Καλούς Λιμένες, την αρχαία Λασαία, στο Λυβικό Πέλαγος ( Eν ικαναίς δε ημέραις βραδυπλοούντες υπεπλεύσαμεν την Κρήτην, ήλθομεν εις Καλούς Λιμένας, ώ εγγύς ήν πόλις Λασαία. Πράξεις Αποστόλων κζ 11-12 ). Επίσης κατά την λεγόμενη 4η περιοδεία του ο Παύλος φέρεται ότι επισκέφτηκε το νησί και δίδαξε τον χριστιανισμό. Η νότια Κρήτη από τα Σφακιά μέχρι το ακρωτήριο Λίτινο, είναι γεμάτη από θρύλους που συνδέονται με την επίσκεψη της μέγιστης προσωπικότητας του χριστιανισμού και ιδρυτή της Εκκλησίας. Ο Παύλος όρισε ως πρώτο επίσκοπο Κρήτης τον μαθητή του Άγιο Τίτο, που η ανάγλυφη μορφή του, βρίσκεται πάνω από την είσοδο της εκκλησίας του άγιου Βαρδή, στο δάσος του Φουρφουρά ακριβώς κάτω από την κορυφή του Ψηλορείτη και πάνω σε μία από τις στράτες που οδηγούν στον Τίμιο Σταυρό....

Η παράδοση αναφέρει ότι ο Παύλος εξαφάνισε τα άγρια θηρία και τα δηλητηριώδη φίδια από την Κρήτη όταν τον δάγκωσε ένα φίδι κατά την επίσκεψή του στο νησί. Αυτή η λαϊκή παράδοση αποτελεί ευθεία εξέλιξη του μύθου που αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ότι ο Δίας έστειλε τον γιο του Ηρακλή στην Κρήτη για να καθαρίσει το νησί από τα θηρία. Ο Ηρακλής με το τέλος του αρχαίου κόσμου και την επικράτηση του χριστιανισμού έγινε απόστολος Παύλος, όπως πιθανότατα μετατράπηκε σε ορθόδοξη τελετή, η γιορτή των ποιμένων - απογόνων των Κουρητών στην ιερή κορυφή του Ψηλορείτη, στο τέλος του Ιούνη, αποτελώντας μία πανάρχαια τελετουργία που όπως και τόσες άλλες, παρέμεινε ζωντανή στη λαϊκή μνήμη, διασώθηκε, αφομοιώθηκε και ενσωματώθηκε στην ορθόδοξη παράδοση.

Είναι αρκετά χρόνια τώρα που έχω το προνόμιο να συμμετέχω στην ετήσια αυτή συνάντηση των βοσκών του Ψηλορείτη στα πέτρινα παλάτια του Δία. Μεγάλη χάρη χρωστώ στους κρητικούς φίλους που με εισήγαγαν. Και ιδιαίτερα στον Αριστείδη.


Ανεπιτήδευτες φυσιογνωμίες βοσκών από όλη τη ρίζα του βουνού, ακολουθώντας την ιερή πορεία, συγκεντρώνονται στην κορυφή, μαζί με τον ιερέα που ανηφορίζει κάθε χρόνο για να λειτουργήσει την εκκλησία, φέρνοντας τον Τίμιο Σταυρό του Ψηλορείτη από το Διοσκούρι, που οι αφηγήσεις αναφέρουν ότι βρέθηκε στη θέση που είναι το ξωκλήσι, από μοναχούς της μονής.

Οι εικόνες είναι συνεχείς και ανεπανάληπτες. Στα όρια του μύθου και της λατρείας. Το σούρουπο σε μία τελετή βγαλμένη από το μινωικό παρελθόν των ιερών κορυφής γίνεται ο εσπερινός. Αμέσως μετά, όταν ο ήλιος δύει μέσα σε ένα πύρινο απαύγασμα φωτός, ακριβώς πίσω από το ύψωμα Ζαβίγλι (του Ζα η βίγλα) στην χερσόνησο της Γραμβούσας στα Χανιά, ένα μοναδικό, αλλόκοτο φαινόμενο συμβαίνει.
Το μεταφέρω όπως το αποτύπωσε ο Άγγλος χαρτογράφος του βασιλικού ναυτικού Thomas Spratt που ανέβηκε στην κορυφή του Ψηλορείτη στις 31 Μαΐου 1851, στο βιβλίο του "Ταξίδια και έρευνες στη Κρήτη του 1850", σε μετάφραση της Μαρίας Ψιλάκη:
Ο ήλιος ήταν χαμηλά και εγώ αγνάντευα τον ορίζοντα προς όλες τις κατευνθύσεις. Ξαφνικά φάνηκε στα ανατολικά μία βουνοκορφή ενός νησιού. Διαγραφόταν καθαρά σ' εκείνη την κατεύθυνση αν και ήταν γνωστό ότι δεν υπήρχε νησί σ' εκείνο το σημείο. Το φαινόμενο με προβλημάτισε προς στιγμήν, τόσο με γυμνό μάτι, όσο και μέσα από το θεοδόλιχο έβλεπα στο βάθος ανατολικά ένα ευδιάκριτο κωνικό βουνό που φαινόταν μέσα από από τη σκοτεινή μολυβένια ομίχλη σα να κρέμεται πάνω από τον ορίζοντα.
Μετά από μικρή παύση οδήγησα ξανά το θεοδόλιχο προς την ευδιάκριτη εκείνη κορυφή. Όμως μόλις τοποθέτησα τη γωνία, διαπίστωσα ότι άλλαζε θέση. Ένα κινούμενο βουνό! Το μυστήριο έγινε μεγαλύτερο μέχρι που το έλυσα μετά από λίγη σκέψη. Το βουνό-φάντασμα ήταν στην πραγματικότητα η σκιά του βουνού πάνω στο οποίο στεκόμουν. Ποτέ πριν ή μετά από τότε δεν έχω παρατηρήσει παρόμοιο φαινόμενο.
Καθόμουν και παρατηρούσα με έντονο θαυμασμό και ευχαρίστηση το παιχνίδι των ροζ, λιλά και χρυσαφένιων χρωμάτων που έβαφαν τις βουνοκορφές ή τις πλαγιές καθώς λιγόστευε το φως, μέχρι που η σφαίρα του ήλιου χάθηκε πίσω από το πύρινο παραπέτασμα της στη Δύση, οπότε οι φωτεινές αποχρώσεις εξαφανίστηκαν και όλα έγιναν υποσκότεινα.


Η εικόνα είναι πραγματικά μεγαλειώδης. Μία τεράστια πυραμίδα κυριαρχεί στον ορίζοντα πάνω από τα Λασιθιώτικα βουνά. Την ίδια περιγραφή κάνει και ο λόγιος Παύλος Βλαστός που ανέβηκε στην κορυφή έντεκα χρόνια αργότερα από τον Spratt, το 1862, αναφέροντας ότι εάν είχε γεωδαιτικό όργανο ακριβείας θα μπορούσε να δει τον εαυτό του στο κωνικό είδωλο της κορυφής! Τα χειρόγραφα του Βλαστού δημοσίευσε ο Γιάννης Σακελλαράκης το 1990.

Αμέσως μετά και ενώ το σκοτάδι πέφτει, ένα ιδιόμορφο γλέντι στήνεται κατά παρέες που έχουν σκορπιστεί σε πρόχειρα υπαίθρια, πέτρινα "καταλύματα" για να προφυλαχθούν από το τσουχτερό κρύο ενώ ο έναστρος πεντακάθαρος ουράνιος θόλος φαντάζει τόσο κοντά στους οδοιπόρους της κορυφής προκαλώντας ποικίλα συναισθήματα. Τριγύρω σχηματίζεται το περίγραμμα όλων των βουνών της Κρήτης. Ο Κόφινας των Αστερουσίων, τα Ταλαία Όρη, η Δίχτη, ο σφακιανός Βερέκυνθος των αρχαίων. Παράλληλα μέσα στο σκοτάδι διακρίνονται τα φώτα των νυχτερινών οδοιπόρων που θα είναι στην κορυφή πριν το χάραμα.

Πριν ακόμα ξημερώσει η καμπάνα που τοποθέτησε ο Αριστείδης το 2003, χτυπά για τη Θεία Λειτουργία, διακόπτοντας την απόλυτη σιωπή του βουνού. Συμμετέχει το σύνολο των οδοιπόρων - προσκυνητών. Λίγοι, όσοι χωρούν, στριμώχνονται μέσα στην εκκλησία όπου το λιγοστό φως των κεριών σε συνδυασμό με τον αέρα που σφυρίζει ανάμεσα στις πέτρες δημιουργούν ένα ιδιαίτερο σκηνικό λατρείας. Θαρρείς ότι ο άνεμος μπασάρει τις ψαλμωδίες των βοσκών. Οι περισσότεροι συγκεντρώνονται έξω, γύρω από την μικρή εκκλησία, περιμένοντας τον παπά να βγει για να κοινωνήσουν.


Με την ανατολή του ήλιου πίσω από την νησίδα Ντία, στον κόλπο του Ηρακλείου, το φαινόμενο της πυραμίδας επαναλαμβάνεται στο Λυβικό Πέλαγος αυτή τη φορά, πάνω από τη Γαύδο, καλύπτοντας τον ορίζοντα.
Η πανδαισία των χρωμάτων της ανατολής κόβει την ανάσα, διεγείρει τις αισθήσεις, αποζημιώνει τον κόπο της ανάβασης, την παγωνιά της νύχτας. Ξαφνικά μπροστά μας ξεδιπλώνεται το μεγαλείο της φύσης, η ελευθερία των βουνών και οι ομορφιές της Κρήτης όπως ακριβώς αποτυπώνονται από τον Νίκο Καζαντζάκη στο ξεκίνημα του ποστ. Ο Μεγάλος Κρητικός περιγράφει τη θέα που αντίκρισε την αυγή από την κορυφή του Ψηλορείτη όταν ανέβηκε με την ιρλαντέζα του. Όταν διάβασα την "Αναφορά στον Γκρέκο" είχα ήδη την εικόνα βαθιά μέσα μου. Είναι η ανομολόγητη ίσως αιτία γι αυτή την παράλογη έλξη που νοιώθω για την Κρήτη.


Έμπλεοι συναισθημάτων για μία ακόμα χρονιά, παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής, για τα μιτάτα της νότιας ρίζας, εκεί όπου μας περιμένει κάθε χρόνο η φιλοξενία των βοσκών του Ψηλορείτη. Σε ένα ιδιαίτερο προσκύνημα, εκεί που μπλέκεται για πάνω από πέντε χιλιάδες χρόνια ο μύθος με την πίστη, που η ιστορία διαρκώς συνομιλεί με την λαϊκή μνήμη, οι ποιμένες των κρητικών βουνών με τους χοροπηδηχτές Κουρήτες, οι Διόσκουροι με τον Τίμιο Σταυρό, ο θρύλος με τα σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα, οι αθιβολές του Νίκου Καζαντζάκη με την αρχέγονη λαική πράξη και θυμοσοφία, ο αρχαίος ελληνικός κόσμος με την ορθόδοξη λατρεία, ο Ηρακλής με τον Απόστολο Παύλο, ο Δίας με τον Αφέντη Χριστό, η καμπάνα του Τίμιου Σταυρού με τον κουρήτη Τυμπανάτορα. Στην "Βηθλεέμ" του αρχαίου κόσμου. Εκειά που κλαψουρίζει ο Δίας.


Και μία φωτογραφία για τον συμπλόγκερ Doctor....

40 σχόλια:

Τη 3 Αυγούστου 2008 - 5:42 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger sergios είπε...

Τι φοβερό ποστ! Νιώθω σαν να έχω πάει ήδη διακοπές! Ε, ρε Κρήτη λεβεντομάνα. Έχω να πατήσω τα χώματα της κοντά επτά χρόνια, Απίστευτο!

P.S. Ο τυπάκος στην τελευταία φωτογραφία τι εκπληκτική μορφή είναι! Μοιάζει να βαδίζει πάνω στα βουνά αυτά από τις απαρχές του χρόνου! Μπορεί και έτσι να είναι...

 
Τη 3 Αυγούστου 2008 - 6:56 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger fpboy είπε...

Έχουν γραφτεί χιλιάδες πράγματα για την Κρήτη. Καλά,σωστά,μπούρδες.
Όποτε γράφεις εσύ φίλε Βασικε για την Κρήτη, νιώθω πως διαβάζω κάτι που είναι πολύ κοντά στην ''ουσία της Κρήτης''. Να'σαι καλά να μας χαρίζεις τέτοια κείμενα.
Να'σαι καλά.

 
Τη 4 Αυγούστου 2008 - 1:12 π.μ. , Ο χρήστης Blogger mtryfo είπε...

Πρέπει να το αγαπάς πολύ λοιπόν αυτό το νησί....
Κάθε φορά που γράφεις για την Κρήτη με κάνεις ν αναπολώ τα ταξίδια μου εκεί...παρ όλο που το τελευταίο ήταν το 2004 και θεωρώ ότι πέρασε πολύς καιρός και μου λείπει οπως και οι φιλοι μου εκεί...

Μη σταματάς να μας συνεπαίρνεις...

 
Τη 4 Αυγούστου 2008 - 3:18 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger manosnikol είπε...

Εξαιρετικό post.! Μπράβο και πάλι μπράβο!
(Η ψυχή μου όλη έχει μείνει εκεί, σ' αυτά τα κακοτράχαλα μονοπάτια με τις αστοιβίδες και τσ' αγκουτσάκους, από τα δέκα μου που αναγκάστηκα να φύγω...
Θέ μου πόσο πολύ πονάει αυτή η νοσταλγία...)

 
Τη 4 Αυγούστου 2008 - 9:35 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous tristan είπε...

Μια γερή τζούρα πολιτισμού και μεταφυσικής σαγήνης σε αντίστιξη με μια όλο και πιο όζουσα πραγματικότητα που μας καταδιώκει καθημερινά.
Να προσθέσω και εγώ τις ευχαριστίες μου. Να σαι καλά Βασικέ.

 
Τη 6 Αυγούστου 2008 - 11:37 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ sergios

Ο "τυπάκος της φωτογραφίας" μπήκε στο ποστ γι το λόγο που περιγράφεις. Γιατί οι "απαρχές" είναι ξεκάθαρες. Στα όρια του μύθου και της ιστορίας. Στην παράλογη ελευθερία των βουνών. Στην αδιάλειπτη όσμωση των εννοιών "ελευθερία" και "κουζουλάδα". Εκεί. Στη μήτρα του ελληνισμού. Στις απαρχές του χρόνου των προελλήνων.

@ fpboy

Γράφω για τη "δική μου" Κρήτη φίλε ΦΠ. Αυτή που δεν αντέχει τα κτήνη που την βιάζουν καθημερινά μαγαρίζοντας τον τόπο που πατούνε. Εάν κάτι με ενοχλεί πραγματικά είναι το γεγονός ότι όλοι αυτοί υπάρχουν σε αυτόν τον υπέροχο τόπο. Και με την ευκαιρία θα σου εμπιστευτώ ότι η αιτία της εμπλοκής μου σ' αυτήν την εμπειρία της ανάβασης στον Ψηλορείτη ξεκίνησε από την "γνώστη" μας παρέα του Λέντα το 2000.

@ mtryfo

Πράγματι η Κρήτη είναι Τόπος. Όσα και να γράψω είναι λίγα Μαρία. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις πολύ καλά τι εννοώ...

@ manosnikol

Συγκινητικό το σχόλιό σου. Και εξόχως τιμητικό για τα συναισθήματα που μεταφέρει. Αυτά τα κατσάβραχα περιέχουν φοβερές ποιότητες.

@ tristan

Έχοντας το προνόμιο να έχεις βιωματική σχέση με τη "μεταφυσική σαγήνη" ελπίζω να σε δούμε στα πέτρινα παλάτια του Δία προσεχώς.

 
Τη 7 Αυγούστου 2008 - 9:23 π.μ. , Ο χρήστης Blogger doctor είπε...

Μακράν το καλύτερό σου ποστ και ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει.
Με πηγές (ξέρεις ότι έχω τρέλα με αυτές!), με εκπληκτική περιγραφή χωρίς υπερβολές (ακροβατείς μεταξύ ιστορίας και μύθου ενώ ξέρεις πόσο "πιασάρικος" είναι ο τζόγος στον μύθο-όλοι θέλουμε ένα ωραίο παραμύθι να το πιστέψουμε!) και κυρίως με απίστευτες φωτογραφίες.
Τέλη Ιουνίου στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης και όλοι με μπουφάν! Αλήθεια, για τι θερμοκρασίες μιλάμε;

Μία παράκκληση (δες το ως απειλή για ...βόμβα!): Βάλε κι άλλες φωτογραφίες, κι αν είναι δυνατόν, ανέβασε ΟΛΕΣ τις φωτογραφίες που πήρες εκεί.
Το απαιτεί ένας εγκλωβισμένος στην Αθήνα καταμεσίς του Αυγούστου!!!

doctor

 
Τη 7 Αυγούστου 2008 - 11:13 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ doctor

Οι θερμοκρασίες το βράδυ είναι συνήθως γύρω στους 4 βαθμούς. Μία χρονιά, το 2002 ήταν μηδέν. Πάγωσε το νερό στα παγούρια μας. Μέχρι το 2006 κάθε χρόνο, είχε χιόνι στην κορυφή. Τα δύο τελευταία χρόνια δεν βρίσκουμε.

Πέρσι ανεβήκαμε με καύσωνα, 45 βαθμούς υπό σκιά. Από τα 1800 μέτρα και πάνω όμως ήταν υπέροχα. Το βράδυ στην κορυφή κρυώναμε, ενώ στις παραλίες έλιωνε ο τόπος.

Το 2006 μας έπιασε ξαφνικά ομίχλη (δηλαδή σύννεφα στην κορυφή) το βράδυ. Δεν έβλεπες πάνω από δύο μέτρα. Κοιμηθήκαμε μέσα στα νέφαλα. Απίστευτη εμπειρία. Και επικίνδυνη...

Οι φωτογραφίες είναι άπειρες. Κάθε χρόνο βγαίνει νέο υλικό. Το ποστ έχει φωτογραφίες οκτώ ετών. Την πρώτη φωτογραφία του ποστ την οποία λατρεύω, την τράβηξε η κυρά μου το 2001.
Όταν έγραφα το ποστ σκόπευα να ανεβάσω τουλάχιστον δέκα ακόμα...

Το ποστ αυτό περιέχει την άποψη μου στο ερώτημα της εισαγωγής του ποστ, που με "τριγυρίζει" ενοχλητικά χρόνια τώρα. Γιατί βγαίνουν τον Ιούνιο?
Η γνώση, η εικασία μαζί με την φαντασίωση συναντήθηκαν, ταίριαξαν, και κατέληξαν στο κείμενο του ποστ. Μένει να επιβεβαιωθούν και με "επιστημονικό" τρόπο. Το "παραμύθι" όμως είναι δεμένο. Με αρχή μέση και τέλος.

Φυσικά τίποτα δεν θα γινόταν δίχως την παρότρυνση του φίλου και κουμπάρου μου πλέον Αριστείδη Λ. και την παρέα του που μου γνώρισαν τη βαθειά Κρήτη. Την Κρήτη των κουζουλών και των αλαφροίσκιωτων. Την Κρήτη των ονείρων.

Και μιλώ για τον Γιάννη Φ. και τον Γιώργο Α. από τα χανιά, τον Μανώλη (Φίκο) και τον Σάββα Κ. από τις Μοίρες αλλά και τους συνοδοιπόρους Μάριο και Νατάσα από τα Ανώγεια, χρήστο Ν. από την Πάτρα που μοιραζόμαστε χρόνια τώρα την ευτυχία της "μεταφυσικής σαγήνης" που λέει και ο Tristan που "βγήκε" μαζί μας το 2002.

Η ανάβαση στην κορυφή του Ψηλορείτη συνδέεται με πολύ έντονα προσωπικά ζητήματα που δεν μπαίνουν σε ποστ. Νομίζω ότι αυτό "βγαίνει" από το κείμενο. Καλό Αύγουστο Δημήτρη. Και εύχομαι να τα πούμε και από κοντά.

 
Τη 7 Αυγούστου 2008 - 3:27 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Elias είπε...

Εξαιρετικό κείμενο.

Ο Ψηλορείτης έχει και για μένα ιδιαίτερη σημασία, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι βαφτίζουμε τη μικρή μας στο ξωκλήσι του Αι Γιάννη, στο δάσος του Ρούβα, στο τέλος του Αυγούστου.

Αν σε βγάζει ο δρόμος σου θα χαρούμε να σε δούμε.

 
Τη 7 Αυγούστου 2008 - 6:41 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ elias

Εξαιρετική πρόσκληση σε ευχαριστώ. Η διαδρομή Γέργερη - Πετραδολάκια (Σκίνακας) μέσα από το δάσος είναι από τις αγαπημένες μου.
Τελικά η Κρήτη "δένει" πολλούς συνμπλόγκερς. Ενδιαφέρον.

ΥΓ Να θεωρήσω καταγωγή από Γέργερη?

 
Τη 8 Αυγούστου 2008 - 9:58 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ doctor

ΥΓ Μετά την ...απειλή σας αναρτώ την ανάλογη φωτογραφία, δηλωτική των προθέσεών μας σε παρόμοιες τοποθετήσεις!

 
Τη 8 Αυγούστου 2008 - 10:15 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ο δείμος του πολίτη είπε...

Εξαιρετική δημοσίευση. Πραγματικά η συνάντηση αυτή των βοσκών είναι άμεσα δεμένη με τις αρχαίες παγανιστικές-φυσιολατρικές τελετές.

 
Τη 8 Αυγούστου 2008 - 3:51 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ δείμο του πολίτη,

Είναι εντυπωσιακό να ανακαλύπτεις την επιβίωση τόσο παλαιών εθίμων σε κοινωνίες που αγνοούν το "γιατί", από ανθρώπους απλούς που κρατούν την παράδοση ζωντανή. Γιατί είναι πράξη. Τρόπος ζωής, αρχέγονος και αληθινός, ενταγμένος πλήρως στην κοινωνική τους εμπειρία.

 
Τη 8 Αυγούστου 2008 - 5:24 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger doctor είπε...

Βασικέ, είμαι ...μερικώς ικανοποιημένος με την προσθήκη ακόμη μιας φωτογραφίας αλλά τι να κάνω, θα το ...πάρω ως μεθαδόνη, αναμένοντας (ή μάλλον απαιτώντας) νέο ανάλογο ποστ με αντίστοιχο υλικό.

doctor

 
Τη 9 Αυγούστου 2008 - 12:45 π.μ. , Ο χρήστης Blogger glam είπε...

Μυστήρια τα βουνά, πολλοί τα περπατούν αλλά μόνο λίγοι τα αφουγκράζονται, ίσως δεν γίνεται και αλλιώς, μάλλον είσαι από τους τυχερούς....

Εκ Καταφυγίου Αγράφων , να είσαι καλά.

 
Τη 9 Αυγούστου 2008 - 9:08 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Meropi είπε...

Βασικέ μου Μέτοχε,
πράγματι καταπληκτική η ανάρτηση σου, όπως είπε και ο doctor, από το blog του οποίου έρχομαι.
Πολύ ωραία θέτεις τον προβληματισμό σου γιατί γιορτάζουν την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού τον Ιούνιο. Όπως λες κι εσύ ο λόγος χάνεται στα βάθη των αιώνων, στις Μινωϊκές γιορτές.
Η Κρήτη ασκούσε πάνω μου μια περίεργη μαγεία. Ίσως γιατί είμαι Κύπρια και νιώθω ότι τα δυο νησιά συνδέει μια αόρατη κλωστή.
Να σαι καλά για τις ωραίες πληροφορίες και τις καταπληκτικές φωτογραφίες που μας έδωσες.

 
Τη 9 Αυγούστου 2008 - 12:46 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Elias είπε...

Από τη Γέργερη είναι η σύζυγος μου, αλλά τελευταία έχω αποκτήσει και εγώ αρκετές επαφές. Η περιοχή αυτή είναι γεμάτη θρύλους, ιστορίες που δυστυχώς περνάν σιγά σιγά στη λήθη.

 
Τη 9 Αυγούστου 2008 - 9:16 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ doctor

Στη φωτογραφία ο βασικός μέτοχος μεταμφιεσμένος σε ομοιοπαθητικό γιατρό πριν τη βίαια μεταφορά του στον πάγκο του κατεργάρη.

@ glam

Τα βουνά ανήκουν στα ζωντανά τους, αγαπητέ. Εμείς οφείλουμε να τα σεβαστούμε γιατί διαφορετικά θα "μουγκρίζουν τα αίματα που τα έχουν ποτίσει" όπως είπε χτες ο Γιάννης Σακελαράκης σε μία ομιλία - μάθημα στα Ανώγεια για τα αποτελέσματα της φετινής περιόδου της ανασκαφής στην Ζώμινθο, μερικά χιλιόμετρα πριν το Ιδαίο Άντρο, πάνω στον αρχαίο δρόμο από την Κνωσσό.

 
Τη 9 Αυγούστου 2008 - 9:32 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ meropi

Στις απαρχές του πολιτισμού ο Ψηλορείτης αποτέλεσε αφετηρία ερεθισμάτων και τόπο συνομιλίας θεών και ανθρώπων. Σε ένα φυσικό περιβάλλον που πρέπει να προστατευτεί από κάθε λογής "ανάπτυξη".

@ elias

Η αντίσταση στην φθορά του χρόνου μπορεί από μόνη της να αποτελέσει αφορμή για την διάσωση των πολύτιμων στοιχείων του λαικού πολιτισμού του νοτιοανατολικού Ψηλορείτη.

 
Τη 12 Αυγούστου 2008 - 10:16 π.μ. , Ο χρήστης Blogger self painter είπε...

Αγαπητέ βασικέ,

Το εξαιρετικό σου ποστ με βρισκει να (ξανα)φτιαχνω βαλιτσες για τη μεγαλόνησο. Πράγματι η μαγεία και η ουσία της Κρήτης βρίσκεται στην ενδοχωρα και κυρίως στα βουνά της. Ευτυχως ακόμα και σε μερικά απο τα παραλια της. Το εντυπωσιακό με αυτούς τους ανθρώπους είναι η απίστευτη πνευματικότητα τους (παρολη την ελλειψη παιδειας όπως εμεις την γνωριζουμε) που εκδηλώνεται άλλοτε με κοφτερό χιούμορ και άλλοτε με συναισθηματικές εξάρσεις.
Κατι αλλο που με συγκινεί βαθειά στην Κρήτη, και που πιθανότατα θα εχεις μυηθεί, είναι η επισκεψη σε μινωικά χωριά. Και δεν εννοω τα γνωστά μινωικά ανακτορα, αλλά μινωικά χωριά που δεν ξανακατοικηθηκαν μετά την καταστροφή του μινωικού πολιτισμού (για αυτό και τα βλέπουμε εμεις σημερα), σε απιστευτες τοποθεσίες, όπου μπορεις ακόμα να δεις την πολεοδομική τους οργάνωση, τα καλντερίμια τους, τα θεμέλια των σπιτιών τους. Η επίσκεψη σε αυτούς τους χωρους, νιωθω ότι με συνδεει με την τελευταια ευτυχισμένη περίοδο της ανθρωπότητας. Και λέω τελευταία γιατί μετά ανακαλυφθηκε ο σιδηρος, τα όπλα, ο πόλεμος....

 
Τη 12 Αυγούστου 2008 - 12:20 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Οι μινωικοί οικισμοί, αγροικίες και επαύλεις είναι η ουσία του μινωικού πολιτισμού. Και φυσικά από το πανυγήρι της Κνωσού προτιμώ την Ζάκρο.
Για το τελευταίο που αναφέρεις περί ανακάλυψης των όπλων και του σιδήρου δεν είμαι καθόλου βέβαιος πλέον. Ο Γιάννης Σακελαράκης φέτος στην Ζώμινθο ανέσκαψε ευρήματα που θα "αναστατώσουν" την μινωική αρχαιολογία. Στην παρουσίαση-μάθημα που έκανε την περασμένη εβδομάδα στην κεντρική πλατεία "Αρμί" των Ανωγείων ανέφερε μερικά από αυτά.

 
Τη 13 Αυγούστου 2008 - 11:23 π.μ. , Ο χρήστης Blogger αθεόφοβος είπε...

Εχοντας ζήσει 3 χρόνια στην Κρήτη, όντας σύζυγος Κρητικιάς και έχοντας αναπαλαιώσει σπίτι στο χωριό της γυναίκας μου αισθάνομαι τον τόπο αυτό σαν δικό μου.
Όταν βρίσκομαι εκεί, χαίρομαι την Κρήτη που περιγράφεις στο μοναδικό αυτό ποστ,που είναι η Κρήτη που διαβάζουμε στα βιβλία του Καζαντζάκη και αντίστοιχα με πιάνει κατάθλιψη όταν βλέπω την Κρήτη των Ζωνιανών και της αρπαχτής.
Όταν λοιπόν διαβάζω τέτοια ποστ αισθάνομαι ότι δεν χάθηκε κάθε ελπίδα γι΄αυτόν τον τόπο.

 
Τη 13 Αυγούστου 2008 - 11:30 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ο δείμος του πολίτη είπε...

Εξάλλου, ο λαός είναι ο ίδιος. Μπορεί να άλλαξε η θρησκεία και μία μικρή σειρά δευτερουόντων αντιλήψεων (συν την επιστήμη) αλλά ουσιαστικά τα έθιμα όχι μόνο είναι ίδια, αλλά εκφράζουν την ίδια λαϊκή ανάγκη.

 
Τη 13 Αυγούστου 2008 - 6:22 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ αθεόφοβος

Η Κρήτη έχει τις δύο πλευρές που περιγράφεις. Αυτή η "άλλη" η ανυπόφορη, θα γίνεται χειρότερη όσο θα κόβονται οι επιδοτήσεις και θα στενεύουν τα περιθώρια για αστραφτερά 4χ4 και μαγκιές.
Όμως η πανέμορφη όψη, αυτή που αγαπάμε, θα είναι πάντα ελκυστική, γεμάτη χρώματα και εκπλήξεις. Εμείς θα παραμείνουμε για πάντα αδιαπραγμάτευτα προσκολλημένοι σ' αυτήν την πλευρά. Κοντά στους ωραίους Κρητικούς, αυτούς που σέβονται τον τόπο τους και έχουν συναίσθηση του "χρέους" που έγραφε ο Καζαντζάκης: Να ξεπερασθεί ο κύρης.

@ δείμο

Στην Κρήτη το "νήμα" της ιστορικής συνέχειας των κρητικών δεν κόπηκε ποτέ. Γι αυτό και είναι μοναδικός τόπος. Με τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις. Όσο για τους ξενομπάτες αυτούς είτε τους χωνεύει όπως έκανε με τους Μικρασιάτες, ή τους αποβάλλει οριστικά και αμετάκλητα.

 
Τη 14 Αυγούστου 2008 - 12:59 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous oculus είπε...

Φίλε Βασικέ,υπέροχο πόστ!
Τυχερός εσύ,τυχεροί κι όσοι σ΄ακολουθούν σ'αυτήν την πανάρχαια πορεία!
Μοναδική εμπειρία-ταξίδι στο χώρο και το χρόνο ακολουθώντας το νήμα της ιστορικής συνέχειας παραδόσεων...
Παράλληλα και παρακαταθήκη για το μέλλον.
Γιατί κι αν εκλείψουν ή έστω μειωθούν οι βοσκοί,εξαιτίας της διακοπής των επιδοτήσεων,το "σώμα" των οδοιπόρων-προσκυνητών έχει εμπλουτιστεί-μπολιαστεί με νέους οδοιπόρους όχι κατ' ανάγκην ποιμένες...
Νάσαι καλά κι εύχομαι να οδοιπορήσεις και εκειά που κατοικούνε οι θεοί...

 
Τη 19 Αυγούστου 2008 - 9:36 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ oculus

Εγκαινιάζω το avatar μου, με την φωτογραφία από την κορυφή Γκόλα Τσούκα (Γυμνή Κορυφή) του μακεδονικού Πάικου με την καταγραφή της επιθυμίας για την ανάβαση στο άμεσο μέλλον στο Όρος των Θεών.

 
Τη 20 Αυγούστου 2008 - 7:03 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger VLANT είπε...

Φίλε βασικέ μέτοχε το λιγότερο που μπορώ να πώ, είναι συγχαρητήρια. Είναι εντυπωσιακό και συνάμα συγκινητικό ένας μη κρητικός να γνωρίζει τόσο καλά την πραγματική Κρήτη. Σίγουρα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και στους φίλους σου που σου την γνώρισαν. Προς επιβεβαίωση των όσων γράφεις, να σου πω κι εγώ ότι από μικρό παιδί θυμάμαι κάθε καλοκαίρι να φεύγει από την Γέργερη, με τα πόδια, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων με σκοπό να προσκυνήσουν στην κορυφή του Ψηλορείτη. Χαρακτηριστικό είναι ότι η γιαγιά μου βγήκε στην κορυφή ενώ ήταν 5 μηνών έγκυος την μάνα μου.
Χρόνια τώρα υποστηρίζω ότι η αληθινή Κρήτη είναι από την Γέργερη και πάνω. Ήρθε το υπέροχο κείμενό σου να περιγράψει όλα όσα εγώ δεν μπορώ να εκφράσω και για τον λόγο αυτό σ΄ευχαριστώ και σου αφιερώνω την παρακάτω μαντινάδα:

Γέργερη, Ρούβας, Σκίνακας, κορφή του Ψηλορείτη
πρίνοι, χαράκια και γκρεμοί ειν η ψυχή σου Κρήτη.

 
Τη 21 Αυγούστου 2008 - 1:12 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ vlant

Καλώς όρισες! Το γεργερινό αόρι είναι ο πρώτος τόπος που επισκέφτηκα στον Ψηλορείτη. Από εκεί "ξετρύπησα" μέσα από τον Ρούβα για το Σκίνακα, στα Πετραδολάκια και από εκεί "κατέβηκα" στην Νίδα. Έτσι από μία παράξενη επιλογή δεν ανέβηκα στο Ιδαίον. Κατέβηκα. Από τότε πέρασε πάνω από μία δεκαετία. Μα η συγκίνηση παραμένει ατόφια όταν ανεβαίνω πλέον στον Ψηλορείτη όπως και όταν περνώ τον Ρούβα.

 
Τη 22 Αυγούστου 2008 - 7:47 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger VLANT είπε...

Γεργιανό αόρι....Γεργιανό.

Να΄σαι πάντα καλά και εύχομαι μια μέρα να σμίξουνε οι δρόμοι μας εκειά.

 
Τη 23 Αυγούστου 2008 - 3:37 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Δεκτή η επισήμανση και ελπίζω να σμίξουν πράγματι οι δρόμοι μας στους πρίνους του γεργιανού αοριού.

 
Τη 29 Αυγούστου 2008 - 3:45 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Βάσκες είπε...

Τι να πω... Μόνο ένα ευχαριστώ για την μύηση.

Δέξου το.

 
Τη 29 Αυγούστου 2008 - 10:43 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ βάσκες

"Αγνόν δε βίον τείνομεν εξ ου Διός Ιδαίου μύστης γενόμην".

 
Τη 29 Αυγούστου 2008 - 11:27 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

@ Ζευς-Δίας, Deus, Θεός, κι όλα μπερδεύονται γλυκά! Βασικέ, τα σέβη μου. Με μάγεψες!
Από την Κρήτη πέρασα για να πάω στη Γαύδο το 2004. Δεν είδα πολλά. Η Γαύδος ήταν τόσο συγκλονιστική που φοβάμαι να ξαναπάω μήπως και τη δω "ανεπτυγμένη"!
Ο Σακελλαράκης είναι Μορφή! Διάβασα ότι κάνει ανασκαφές μετά τη συνταξιοδότησή του στη Ζώμινθο αφιλοκερδώς! Ναι, υπάρχουν και τέτοιοι Έλληνες!
Καλό χειμώνα, φίλε μου.

 
Τη 30 Αυγούστου 2008 - 5:34 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Λωτοφάγος

Καλώς επέστρεψες! Για χειμώνα δεν το βλέπω ακόμα, ας πούμε όμως "καλή σεζόν" όπως συνηθίζεται στα "πολιτιστικά κέντρα" της παραλίας. Αρχή της ινδίκτου την Δευτέρα άλλωστε...
Η Γαύδος είναι μοναδικός τόπος που ελπίζω ότι δύσκολα θα "αναπτυχθεί". Εκτός εάν την αναλάβουν οι νέου τύπου μεσίτες της μονής Βατοπεδίου ας πούμε...
Ο καθηγητής Γιάννης Σακελλαράκης είναι ταυτισμένος πλέον με τον Ψηλορείτη. Δίχως να είναι ο ίδιος κρητικός - αυτή η κατάληξη του επωνύμου του σε "άκης" ήταν η αφορμή να τοποθετηθεί στην Κρήτη από την αρχαιολογική υπηρεσία, πριν από σαράντα τόσα χρόνια- αποτελεί την εμβληματική μορφή που συνεχώς υπενθυμίζει, ενοχλώντας πολλούς είναι αλήθεια, την διαρκή ανάγκη για την προστασία του αρχαιολογικού δρυμού του Ψηλορείτη, που ο ίδιος δημιούργησε.
Ο βασικός μέτοχος ομολογεί εδώ φίλε Λωτοφάγε ότι ο υπέροχος Έλληνας Γιάννης Σακελλαράκης αποτελεί ένα είδος "γκουρού" για τον ίδιο και για πολλούς από τους συνοδοιπόρους φίλους του.

 
Τη 30 Αυγούστου 2008 - 10:50 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

@ Ζητώ συγγνώμη, διότι μπέρδεψα τους αγαπημένους μου αρχαιολόγους: ο αρχαιολόγος που εργάζεται μετά τη σύνταξη είναι ο Πέτρος Θέμελης, ανασκαφέας της Μεσσήνης.
Ο Σακελλαράκης διαφώνησε και παραιτήθηκε από μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Καλώς, κατά την ταπεινή μου γνώμη! Το αμαρτωλό ΚΑΣ επηρεάζεται (τουλάχιστον!) από την εκάστοτε εξουσία.

 
Τη 2 Σεπτεμβρίου 2008 - 9:30 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous ektoras είπε...

Μετά από αυτήν την ανάρτηση, αν και καταγόμενος από την Κρήτη αν και έχω ανέβει στο Ιδαίο Άντρο καθώς και στο Ζα της Νάξου, οφείλω να πω οτι είσαι πιότερο Κρητικός από ΄μένα

Τα συγχαρητήριά μου σε εσένα και τους φίλους σου. Βιβλικές οι μορφές στις τελευταίες φωτογραφίες, αν και όλες ήταν υπέροχες.
Αλίμονο σε ΄μας τους παράλιους αν δε δούμε και τα όρη δε θάχωμε δει τίποτα. Μια δυσκολία παραπάνω αν έχεις γεννηθεί και ζεις Αθήνα. Είχα να πάω 4 χρόνια, φέτος πήγα.
Και πάλι νά'σαι καλά

 
Τη 3 Σεπτεμβρίου 2008 - 8:11 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Έκτορας

Αυτό το ποστ αποτελεί σπονδή σε όσα μου αποκάλυψε η Κρήτη όλα αυτά τα χρόνια Έκτορα. Ομολογώ ότι οδοιπορώντας σ' αυτά τα βουνά βούτηξα βαθιά μέσα μου. Με τούτο το κείμενο καταθέτω ένα μέρος της ομορφιάς που με συγκλονίζει κάθε φορά και ειλικρινά νοιώθω ευτυχής γι αυτό: Να ακούω πέρδικας φωνή, τα λέρια των προβάτων κι όταν τα τύμπανα σιωπούν, να κλαψουρίζει ο Δίας.

 
Τη 11 Σεπτεμβρίου 2008 - 5:44 π.μ. , Ο χρήστης Blogger tropikosss είπε...

Καταπληκτικό ποστ.Μαγεία.

 
Τη 23 Σεπτεμβρίου 2008 - 9:02 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger xasodikis είπε...

Φίλε Μέτοχε, αυτό το ποστ το διάβασα όταν το πρωτοανέβασες και μετά το κατέβασες (;) για μερικές μέρες. Δεν πρόλαβα να σχολιάσω τότε, ας το κάνω τώρα, έστω και αργά, δεν πειράζει.

Το μόνο που έχω να πω για μια τέτοια ανάρτηση είναι: ευχαριστώ.
Τίποτε άλλο.

 
Τη 23 Σεπτεμβρίου 2008 - 9:14 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ χasodikis

Πράγματι, ένα πολύ πρόχειρο σχέδιο από το ποστ αυτό, "ανέβηκε" μετά από λάθος χειρισμό για μερικά λεπτά και το απέσυρα. Μάλλον με "έπιασες" εκείνη την στιγμή.

Είσαι από τους μπλογκο - φίλους που μπορούν να αφουγκραστούν συνολικά αυτό το ποστ και γι αυτό το λόγο σ' ευχαριστώ από καρδιάς για το σχόλιό σου.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα