Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

I 've seen the future, brother

Η επιστροφή του μπλόγκερ γίνεται στην επέτειο ενός από τα σημαντικότερα γεγονότα του προηγούμενου αιώνα που έλαβε χώρα στην Γερμανία. Και δεν αναφέρομαι στην πτώση του τείχους της πρωτεύουσας του Ράιχ, που επέβαλε ο νικητής κόκκινος στρατός, τα εικοσάχρονα της οποίας μαζεύτηκαν για να γιορτάσουν οι ηγέτες του σύγχρονου κόσμου.

Είκοσι χρόνια από το γεγονός που σημάδεψε την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ευρώπη. Αυτό γιορτάζουν οι νικητές του ψυχρού πολέμου καλυμμένοι πίσω από ένα μανδύα ουμανιστικής ηθικής που επιβάλει το γκρέμισμα των τειχών και την ελεύθερη επικοινωνία των λαών. Γιατί δίκαια θα απορήσει κανείς, πως αυτή η πολυδιαφημισμένη ηθική επιτρέπει τη διατήρηση της γραμμής "Αττίλα" στην ευρωπαία Κύπρο, αλλά και το χτίσιμο του τείχους στα κατεχόμενα από το Ισραήλ, στην Παλαιστίνη.

Το ποστ αναφέρεται στην εβδομηκοστή πρώτη επέτειο από την "Νύχτα των Κρυστάλλων" της 9ης Νοεμβρίου 1938, το πρώτο οργανωμένο ναζιστικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων. Ήταν ακόμα τότε που ελάχιστοι προέβλεπαν που το πήγαινε ο Χίτλερ, ενώ ο Στάλιν προωθούσε σύμφωνα φιλίας με το Ράιχ. Η ιστορία παίζοντας τα ωραία της παιχνίδια επέλεξε για τους Γερμανούς να γκρεμίσουν το τείχος - αποτέλεσμα της ήττας τους και του ψυχρού πολέμου - στην επέτειο της έναρξης των διώξεων αυτού που μελλοντικά θα οριστεί ως "έγκλημα του ολοκαυτώματος", απαγορεύοντας τους ταυτόχρονα να ορίσουν την 9η Νοεμβρίου ως Εθνική Γιορτή της Γερμανικής Επανένωσης, εξαιτίας της ενοχλητικής ιστορικής σύμπτωσης.

Έτσι πλέον η ενωμένη Γερμανία γιορτάζει μαζί με τους νικητές του πολέμου την πτώση του κομμουνισμού σε ένα αμνήμων περιβάλλον ισοπέδωσης και επιλεκτικής μνήμης, αναγκάζοντας τον Πούτιν να δηλώσει σήμερα με νόημα, ότι αναπολεί τις ημέρες στην Ανατολική Γερμανία, πριν την πτώση του τείχους, απαντώντας στην προσπάθεια για την επαναδιατύπωση της ιστορίας που προβάλει την ήττα του "υπαρκτού σοσιαλισμού" ως το οριστικό τέλος του 2ου πολέμου...

Η κρατική μυθιστορία που διδάχτηκε στα σχολειά της Ευρώπης, πάει πλέον επισήμως για απόσυρση, δίνοντας τη θέση της στην "σούπα" της άποψης ότι όλοι στην ενωμένη Ευρώπη είμαστε πλέον αδέλφια και γιορτάζουμε το τέλος του ερυθρού ολοκληρωτισμού στη σκιά της "νύχτας των κρυστάλλων", στο μεγαλύτερο πάρτι που έζησε η Ευρώπη, με κόστος 4,6 εκατομμύρια ευρώ για τις φιέστες της Μέρκελ, στον καιρό μίας παγκόσμιας ύφεσης, που συγκρίνεται κατά καιρούς με την κρίση του 1929 που οδήγησε στον πόλεμο...

Όσο για τα κράτη που συνεργάστηκαν με τους Ναζί η εθνική μυθολογία του θύματος (Αυστρία) και των ειδικών συνθηκών (Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία)απλώς φαίνεται να επιβιώνει ισχυρή μέσα στη γενικότερη εσκεμμένη σύγχυση. Είναι πλέον η ώρα για την "Ευρώπη των Λαών", αποφορτισμένη, απονευρωμένη και αποστασιοποιημένη από τα ιστορικά γεγονότα που περιγράφουν τη φρίκη του πολέμου.

Αφιερωμένος στα χρόνια της συλλογικής αμνησίας, ο τίτλος του ποστ, είναι στίχος τoυ Leonard Cohen που τα είπε όλα σε έναν μοναδικά επίκαιρο ύμνο στους κύκλους της ιστορίας, όταν έγραψε το 1992 για το δολοφονικό μέλλον που έρχεται φρέσκο από το παρελθόν, το καταπληκτικό The future: Give me back the Berlin Wall, give me Stalin and St Paul... or give me Hirosima...

18 σχόλια:

Τη 10 Νοεμβρίου 2009 - 2:18 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Βάσσια είπε...

Διαβάζοντας το κείμενο, αναρωτήθηκα ξανά, εάν πράγματι η Γερμανοί είναι
εντάξει με τους Γάλλους, οι Γάλλοι με τους Άγγλους, οι Πολωνοί με τους Γερμανούς, οι Ούγγροι με τους Ρώσους... κ.λ.π.

Θεωρώ ότι τα "τείχη" δεν είναι πάντα χτισμένα από πέτρα.
Κι ούτε ο "εξωραϊσμός" κάποιων καταστάσεων, επιλύει και διαφορές.

Καλησπέρα Βασικέ
:-)

 
Τη 10 Νοεμβρίου 2009 - 9:25 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος τελείωσε στο Βερολίνο τον Μάιο του 1945, Βάσσια. Ο παγκοσμιοποιημένος σύγχρονος κόσμος αμνήμων πλέον όσο αφορά τα γεγονότα της ναζιστικής φρίκης γιόρτασε χθες το τέλος του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού με αφορμή την πτώση του τείχους στην επέτειο της νύχτας των κρυστάλλων. Οι συμπτώσεις της ιστορίας απλώς σοκάρουν...

 
Τη 11 Νοεμβρίου 2009 - 10:00 π.μ. , Ο χρήστης Blogger demetrat είπε...

Δεν έχω κάτι παραπάνω να πω.Συμφωνούμε απολύτως.
Όπως πάντα ευθύβολος.
(καιρός ήταν να επιστρέψεις)
:)
δ

 
Τη 11 Νοεμβρίου 2009 - 2:39 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Μετεωρίτης είπε...

Εξαιρετικός,
για μία ακόμη φορά! Εντωμεταξύ, "έντυσες" το post με ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια, με το the future που το βρίσκω συγκλονιστικό... όπως και τον δημιουργό του φυσικά!

MURDER-καλά τα λέει.....

 
Τη 11 Νοεμβρίου 2009 - 3:14 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Locus Publicus είπε...

Oι συμπτώσεις της Ιστορίας σοκάρουν, και πάντα θα υπάρχουν Τείχη για να γκρεμιστούν, θεσμοί να καταργηθούν, κάτι περίσσιο να κερδηθεί. Τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα της ζωής και της Ιστορίας δεν θα τα λύσουμε ποτέ, αλλά ούτε και ο κυνισμός βοηθάει σε τίποτα. Σε σύγκριση με τον προηγούμενο αιώνα, και παρόλες τις δυσοίωνες προβλέψεις, πολλά έχουν κερδηθεί. Η συνείδηση της Ιστορίας είναι σίγουρα προσωπικό θέμα, οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν την έχουν, ούτε την χρειάζονται, και έτσι ο κόσμος προχωράει. Δεν θα στερούσα απο την συνείδησή μας τη χαρά της πτώσης του Βερολίνου. Μόνον άν πέσει το Τείχος του Βερολίνου θα μπορέσουμε να ασχοληθούμε με τον επόμενο Τείχος. Λένε πως μέχρι σήμερα, στην ανθρώπινη Ιστορία έχουν γίνει 14.000 πόλεμοι. Ισως γίνουν άλλοι τόσοι, δεν γνωρίζω. Αλλά οι συλλογικές συνειδήσεις έχουν αφετερία τις ατομικές. Ας μείνουμε εκεί για τώρα. Τις ευχές μου - ωραίο πόστ, οπως πάντα:)

 
Τη 11 Νοεμβρίου 2009 - 3:46 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ demetrat

Οι επόμενες γενιές ενδεχομένως να γιορτάζουν την πτώση του τείχους ως τη λήξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου Δήμητρα και να θεωρούν την είσοδο του κόκκινου στρατού στο Βερολίνο σαν γεγονός του πολέμου πριν από την τελική νίκη της...Γερμανίας.

@ μετεωρίτη

Ακριβώς αυτό το μέλλον Φαίη: It is murder.

 
Τη 11 Νοεμβρίου 2009 - 4:06 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ locus

Το γεγονός της πτώσης του τείχους αποτελεί ένα τεράστιο γεγονός της παγκόσμιας ιστορίας και σημάδεψε τη γενιά μας που το έζησε.

Ωστόσο το γεγονός σηματοδοτεί την επανένωση μίας μεγάλης χώρας που πλήρωσε το τίμημα που της επέβαλαν οι νικητές για τη φρίκη που σκόρπισε.

Στο λήμμα "Γερμανία" αναφέρει ο καθηγητής της νεοελληνικής ιστορίας Φλάισερ στο έξοχο "Οι πόλεμοι της μνήμης", μία εγκυκλοπαίδεια το 1945 έγραφε "Ονομασία ενός πρώην ευρωπαϊκού κράτους"...

Οι φετινοί εορτασμοί στην ουσία αποτελούν, κατά τη γνώμη μου πάντα, σπονδή στον θρίαμβο κατά του κομμουνισμού, με τον κυρίαρχο ρόλο να ανήκει στην ενιαία Γερμανία που γιορτάζει πλέον με τους νικητές του πολέμου, απαλλαγμένη από όλες τις ενοχές των εγκλημάτων.

Με τέτοιες "τακτοποιήσεις" και "στρογγυλέματα" της ιστορίας φίλε Λόκους, ο κόσμος δε γίνεται καλλίτερος. Επικίνδυνος γίνεται για πιθανή επανάληψη των επεισοδίων της τραγωδίας.

 
Τη 11 Νοεμβρίου 2009 - 4:33 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Locus Publicus είπε...

Φίλε Βασικέ, θα μου επιτρέψεις να δευτερολογήσω. Η πτώση του Τείχους ειναι σίγουρα ενας θρίαμβος κατα του Κομμουνισμού, και εκτός αν θεωρούμε πως το σοσιοκοινωνικό πείραμα της ανατολικής ευρώπης ήταν σωστό, τότε καλά έκανε και πέθανε. Αλλά γιατί " η ενιαία Γερμανία που γιορτάζει πλέον με τους νικητές του πολέμου, απαλλαγμένη από όλες τις ενοχές των εγκλημάτων"; Θεωρείς πως η Γερμανία θα μπορούσε να επαναλάβει τις "φιλοδοξίες" της;

Προσωπικά τίποτα τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Γερμανία και Ιαπωνία εχουν νομίζω συμφιλιωθεί με την Ιστορία, και ειδικά η Γερμανία ειναι και πρωτοπόρος της ΕΕ.

Ο κίνδυνος για μια παγκόσμια σύρραξη έχει πλέον μετατεθεί στις ΗΠΑ, που σήμερα είναι οι πλέον υποψηφιες για ενα παγκόσμιο ολοκαύτωμα. Οι φιλοδοξίες των ΗΠΑ έχουν παράγει πάμπολλους πολέμους μεταπολεμικά, η μόνη χώρα που θα μπορούσε να αιμοτοκυλήσει τον κόσμο. Εχει άκρατες ηγεμονικές φιλοδοξίες, χιλιάδες πυρηνικά, την μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή στον κόσμο, και μια συμπεριφορά αλαζονείας. Η Αμερική είναι ο κίνδυνος, ειδικά τώρα που παρακμάζει σε όλα τα επίπεδα και είναι θυμωμένη. Η προσπάθεια της Γερμανίας για ηγεμονία τελείωσε ιστορικά (μαζί με την Ιαπωνία και Ιταλία).

Ο κίνδυνος λοιπόν ειναι αλλού. Αν η Αμερική κωλλήσει στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, θα αποφύγουμε και νέους πολέμους στο Ιράν, Βενεζουέλα, Συρία, κλπ.

 
Τη 11 Νοεμβρίου 2009 - 8:20 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Καμία αντίρρηση για την ουσία της δευτερολογίας σου φίλε Locus. Το θέμα του ποστ δεν ήταν η Γερμανία και η επανάληψη της καταστροφής που σκόρπισε.

Ο "φορέας" της φρίκης μπορεί να είναι πλέον ο σύγχρονος απόγονος του Ράιχ αλλά η ουσιαστική απαλλαγή των εγκλημάτων του φασισμού, με τις γιορτές και τις φανφάρες που προάγουν την ισοπέδωση της μνήμης, δείχνουν το δρόμο στα μελλοντικά ολοκαυτώματα.

Η Γερμανία καμαρώνει για το επίτευγμα να γιορτάζει μαζί με τους νικητές, όπως καμάρωναν οι απόγονοι της Βέρμαχτ που κατηφόρισαν στα Βαλκάνια τη δεκαετία του ενενήντα, για να ολοκληρώσουν τη δουλειά που άφησαν στη μέση οι ναζιστές για τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας που ο Φύρερ οραματίστηκε.

Η λογική της "ιστορίας-σούπας" είναι πολύ της μόδας παρασέρνοντας σε "στρογγυλέματα", ακαδημαϊκούς και ανθρώπους της τέχνης, όπως τον Παντελή Βούλγαρη, που υπηρετώντας αυτήν ακριβώς τη λογική έφτιαξε μία ταινία για τον εμφύλιο, "μοιράζοντας" την πίτα ακριβώς στη μέση. Θέλει μεγάλη γνώση των γεγονότων για να εμβαθύνει κανείς στην ουσία των επεισοδίων που περιγράφει η "ψυχή βαθιά". Για τους αμύητους τα συμπεράσματα είναι "στρογγυλά" και "ισομοιρασμένα". Κοινώς μηδέν.

Το έγραψα και παλιότερα φίλε locus. Η ιστορία δεν εξωραΐζεται. Ούτε η βία της ούτε ο θρήνος του λυγμού της. Τα γεγονότα όπως ακριβώς έγιναν: Με το αίμα που κουβαλάνε.

 
Τη 12 Νοεμβρίου 2009 - 12:47 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

Οι άνθρωποι έχουν ίσως στο dna τους το γονίδιο της αυτοκαταστροφής. Και την ικανότητα να ξεχνούν τα άσχημα, τα αιχμηρά και να θυμούνται τα ωραία ή όσα θέλουν να θυμούνται ως ωραία.
Έχουμε ανάγκη τη λήθη. Γι'αυτό γλείφουμε τις πληγές μας.
Έτσι κι οι Ανατολικογερμανοί θυμούνται ότι κάποτε είχαν δουλειά, φαΐ και εκπαίδευση, ενώ τώρα έχουν την ελευθερία μιας μίζερης ζωής.
Αυτά που ονειρεύτηκαν δεν τα βρήκαν, και επιστρέφουν στη σιγουριά της νοσταλγίας.

 
Τη 12 Νοεμβρίου 2009 - 12:01 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ο δείμος του πολίτη είπε...

Είχα ξκεχάσει τη σύμπτωση ή μάλλον δεν την είχα κα αντιληφθεί παρά το ότι γνώριζα τα γεγονότα. Τελικά η σπειροειδής κίνηση της ιστορίας έχει τις δικές της συμπτώσεις.

 
Τη 12 Νοεμβρίου 2009 - 5:13 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Λωτοφάγος

...Ή όπως λέει και ο L. Cohen αγαπητέ Λωτοφάγε

you feel the devil's riding crop
Get ready for the future:
it is murder

@ Δείμος του πολίτη

Προκλητικά σοκαριστικές συμπτώσεις Δείμο, που σε κάνουν να πιστέψεις ότι η "δύναμη" που τις προκαλεί διαθέτει και χιούμορ και σαρκασμό...

 
Τη 13 Νοεμβρίου 2009 - 3:06 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Σπίθας είπε...

[ ] " Όμοια με τον δολοφόνο που προσπαθεί να σβήσει τα ίχνη του εγκλήματός του...
η Ευρώπη έχει καταπιαστεί με μια μεγάλη αναδρομική μπουγάδα. Στιλβώνει, λειαίνει, καυτηριάζει, αναπλάθει, βαλσαμώνει αρωματίζει:
μάρτυρας, το επιχρωματισμένο Άουσβιτς του Ρομπέρτο Μπενίνι στο Η ζωή είναι ωραία, το αποστειρωμένο Παρίσι της Αμελί Πουλαίν.

Ίσως σε λίγο δούμε επιτροπές ενάρετων πολιτών να ζητούν να ξαναβαφτιστούν οι δρόμοι μας,
να σβηστούν τα ονόματα των βασιλιάδων, των πριγκίπων, των υπουργών, των διαβολικών στρατιωτικών που έχουν τα χέρια τους βαμένα με αίμα.."

"Τυρρανία της Μεταμελειας" Πασκάλ Μπρυκνέρ.

 
Τη 13 Νοεμβρίου 2009 - 10:57 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Σπίθα, Καταπληκτική συνδρομή. Σ' ευχαριστώ.

 
Τη 16 Νοεμβρίου 2009 - 10:19 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Σπίθας είπε...

Να είσαι καλά και να συνεχίσεις να μας δίνεις ερεθίσματα.
Με τον δικό σου μοναδικό τρόπο.
Την καλησπέρα μου.

 
Τη 17 Νοεμβρίου 2009 - 2:21 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ektoras είπε...

Να συμφωνήσω με το σχόλιο του Λωτοφάγου καθώς επίσης πολύ εύστοχη προσωπικά για εμένα και η εξής αποστροφή του κειμένου σου:

"Γιατί δίκαια θα απορήσει κανείς, πως αυτή η πολυδιαφημισμένη ηθική επιτρέπει τη διατήρηση της γραμμής "Αττίλα" στην ευρωπαία Κύπρο, αλλά και το χτίσιμο του τείχους στα κατεχόμενα από το Ισραήλ, στην Παλαιστίνη."

Τα τείχη και οι τοίχοι φαίνεται πέφτουν όπου, όποτε, όταν και εάν συμφέρει κάποιους φαίνεται

Την καλησπέρα μου

 
Τη 17 Νοεμβρίου 2009 - 11:47 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Έκτορα,

δεν είναι ότι απλά τους συμφέρει. Μεταφράζουν το γεγονός με σκοπό να τους συμφέρει! Όσο για την υποκρισία μπροστά στη γραμμή του Αττίλα και στο τείχος του μίσους στα κατεχόμενα, μπορώ να πω ότι επιβεβαιώνει τον κανόνα.

 
Τη 19 Νοεμβρίου 2009 - 4:15 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger giant13 είπε...

Διάβασα προσεκτικά όλα τα σχόλια, και θα θελα με την σειρά μου να παραθέσω πως, το μέγιστο αγαθό μετά την υγεία που μπορεί να έχει κάποιος είναι η ελευθερία του.
Η ελευθερία της σκέψης και της βούλησης. Οταν σου τα στερούν, όλα τα υπόλοιπα, παιδεία, στέγη,εργασία, μόρφωση είναι βασικά μεν αλλά δευτερεύοντα.
Κακός ο Αττίλας, κάκιστο το τείχος των Ισραηλινών αλλά νομίζω πως η περίπτωση των Γερμανών είναι διαφορετική. Μιλάμε για ανθρώπους με την ίδια θρησκεία, την ίδια καταγωγή, την ίδια παιδεία,η αν το δούμε ατομικά, από το ίδιο σόι, την ίδια την οικογένεια.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα