Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2008

Με το Αίμα που Κουβαλάνε

Χαράματα 5 Σεπτέμβρη 1967. Η ασφάλεια Θεσσαλονίκης επιχειρεί μπλόκο σε διαμέρισμα της οδού Φιλελλήνων 65 στην Θεσσαλονίκη ,στην περιοχή Κωνσταντινουπόλεως με Δελφών, όπου κρύβονται τρεις καταζητούμενοι για την βομβιστική ενέργεια στις 2 Σεπτεμβρίου 1967, την ώρα των εγκαινίων της ΔΕΘ από τη χουντική κυβέρνηση. Το «Πατριωτικό Μέτωπο» της Θεσσαλονίκης ανατίναξε κολώνα της ΔΕΗ βυθίζοντας για ένα πεντάλεπτο στο σκοτάδι το χώρο της έκθεσης. Τα όργανα της χούντας έχουν από νωρίς "πιάσει" την περιοχή και ξεκινά καταιγισμός πυροβολισμών προς το διαμέρισμα στα τυφλά. Από τους πυροβολισμούς τραυματίζεται σοβαρά ο 26χρονος εργάτης Γιάννης Χαλκίδης. Παρά το τραυματισμό του, μαζί με τον Νάντη Χατζηγιάννη και τον Γρηγόρη Παντή προσπαθούν να ξεφύγουν από τα διπλανά μπαλκόνια στην πρασιά της γειτονικής οικοδομής μέσα σε τυφλά πυρά από διάφορες κατευθύνσεις. Ο Παντής τραυματίζεται στον μηρό και ακινητοποιείται. Στο τελευταίο κιγκλίδωμα ο Γιάννης Χαλκίδης που αιμορραγεί δεν μπορεί να συνεχίσει. Ενώ προσπαθεί να περάσει πάνω από το εμπόδιο εμφανίζεται ο δήμιός του. Τον πυροβολεί πισώπλατα. Αδειάζει το περίστροφο πάνω του από απόσταση δύο-τριών μέτρων. Ο Νάντης Χατζηγιάννης παρακολουθεί τη στιγμή της εκτέλεσης κρυμμένος στην πρασιά της πολυκατοικίας. Παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τον επιθανάτιο ρόγχο του Γιάννη Χαλκίδη. Αναγνωρίζει τον άνθρωπο που τον αποτελειώνει. Είναι ο χωροφύλακας, όργανο της ασφάλειας Θεσσαλονίκης, Αντώνης Λεπενιώτης.
Σε λίγο ο Ναντης Χατζηγιάννης συλλαμβάνεται στην θέση που είναι κρυμμένος από άλλον ασφαλίτη. Τον ανθυπασπιστή Μητρομάρα. Ο Μητρομάρας ήταν ομαδάρχης των παρακρατικών "αγανακτισμένων" πολιτών το βράδυ της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη. Μέσα σε φωνές έρχονται στον τόπο της εκτέλεσης και οι υπόλοιποι της επιχείρησης. Συνολικά 50-60 άτομα. Δένουν τον Χατζηγιάννη με καραβόσχοινο. Αρχίζουν να τον χτυπούν ανελέητα. Ο Λεπενιώτης του κολλά το πιστόλι στον κρόταφο. Του το βάζει στο στόμα. Τον πετά στα χαλίκια και τον πατά στο κεφάλι. Τον χτυπά ενώ είναι δεμένος με το καραβόσχοινο. Στη συνέχεια ο Λεπενιώτης με μία απίστευτης βαρβαρότητας κίνηση πατά τον Γιάννη Χαλκίδη που ψυχορραγεί στην κοιλιά...
Ο Νάντης Χατζηγιάννης φοιτητής στο πτυχίο της ανωτάτης Βιομηχανικής Θεσσαλονίκης τότε, κατά τη μεταγωγή του στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης στο Βαρδάρη συνοδεύεται από τον Λεπενιώτη. Μαζί με τον Γρηγόρη Παντή βασανίζονται άγρια από τα ανθρωποειδή της χούντας στην ασφάλεια. Καταδικάζονται από το έκτακτο στρατοδικείο Θεσσαλονίκης σε είκοσι χρόνια φυλάκιση. Ο Χατζηγιάννης περνά από τις φυλακές Γεντί Κουλέ, Αλικαρνασσού, Αίγινας, Αβέρωφ, Βουρλών. Βιώνει στο πετσί του την μεταχείριση των χουντικών. Βασανιστήρια, εικονικές εκτελέσεις, απομόνωση.
Μετά την μεταπολίτευση στη δίκη για την δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη, ο Λεπενιώτης απαλλάσσεται με αμετάκλητο βούλευμα. Παρουσιάζονται "αποδείξεις" της ασφάλειας Θεσσαλονίκης ότι δεν συμμετείχε στην επιχείρηση της οδού Φιλελλήνων. Η μαρτυρία του Νάντη Χατζηγιάννη δεν λαμβάνεται υπόψη από τους δικαστές. Ως δολοφόνος του Χαλκίδη καταδικάζεται ο βασανιστής μοίραρχος Τετραδάκος. Το λάθος του Τετραδάκου ήταν ότι είχε παραδεχτεί τη συμμετοχή του καμαρώνοντας σαν μάρτυρας κατά τη δίκη των Χατζηγιάννη και Παντή στο έκτακτο στρατοδικείο. Είχε μάλιστα παρασημοφορηθεί από την χούντα στην επέτειο της δολοφονίας του Χαλκίδη. Ο Λεπενιώτης που τον αποτελείωσε απαλλάσσεται. Η δίκη για τους βασανισμούς του Νάντη Χατζηγιάννη δεν έγινε ποτέ λόγω παραγραφής. Για μία ημέρα! Είναι οι συνέπειες του ορισμού του εγκλήματος της χούντας ως "στιγμιαίου". Δεν επρόκειτο για μεμονωμένη περίπτωση. Περίπου 150 μηνύσεις εναντίον βασανιστών της δικτατορίας πέρασαν μ' αυτόν τον τρόπο στο αρχείο, καθώς η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε πως η τρίμηνη προθεσμία που προέβλεπε το Δ' Ψήφισμα της 18/1/75 για την υποβολή τους έληγε στις 17 κι όχι στις 18/4/75 - ημέρα που είχε ανακοινωθεί επίσημα από την Εισαγγελία Αθηνών σαν η τελευταία. Ο Λεπενιώτης όπως και πολλοί άλλοι παραμένουν ατιμώρητοι να κυκλοφορούν ανενόχλητοι ως ευυπόληπτοι πολίτες της Θεσσαλονίκης. Στους δρόμους αυτής της πόλης που πορεύεται γεμάτη ενοχές και ατιμωρησία για εγκλήματα και πολιτικές δολοφονίες.

8 Σεπτεμβρίου 2004. Στο αστικό λεωφορείο της γραμμής 14 για την Τούμπα, ο Νάντης Χατζηγιάννης συναντά τον βασανιστή του Αντώνη Λεπενιώτη τριάντα επτά χρόνια από την δολοφονία του Χαλκίδη. Αντιμετωπίζει το ειρωνικό του βλέμμα. Αγανακτεί. Εξαγριώνεται. Ουρλιάζει: "Δολοφόνε του Γιάννη Χαλκίδη. Φασίστα και βασανιστή εκατοντάδων συμπολιτών μου στα χρόνια της δικτατορίας". Ο Νάντης Χατζηγιάννης στο βιβλίο του " Τι έχεις μ' αυτόν" που έγραψε με αφορμή το επεισόδιο στο λεωφορείο και περιλαμβάνει την προσωπική του κατάθεσή - μαρτυρία για τα χρόνια της δικτατορίας αλλά και αργότερα, γράφει: "Οι επιβάτες του λεωφορείου κατάλαβαν αμέσως περί τίνος επρόκειτο και αγανακτισμένοι και οι ίδιοι με προέτρεπαν να χειροδικήσω! Τους απάντησα ότι δεν αξίζει ούτε να τον φτύσω. Μου αρκούσε που στεκόταν μπροστά μου, όρθιος, σε θέση προσοχής. Έτρεμε από το μίσος του σαν ψάρι. Δεν μπορούσε τώρα να με βασανίσει, δεν μπορούσε να με συλλάβει, δεν μπορούσε να με σκοτώσει. Τον άφησα να φύγει".

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008. Στο Β Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης δικάζεται ο Νάντης Χατζηγιάννης. Κατηγορούμενος για το επεισόδιο στο λεωφορείο. Για συκοφαντική δυσφήμιση, εξύβριση και απειλή του Αντώνη Λεπενιώτη! Η δίκη ξεκινά στις δύο το μεσημέρι. Από το πρωί συγκεντρωμένοι έξω από τα δικαστήρια φίλοι και συναγωνιστές του Νάντη διαδηλώνουν την συμπαράστασή τους. Όλοι τους έχουν βιωματική σχέση με την ιστορία. Είναι εκεί. Δίπλα στον Νάντη. Μαζί τους και οι δύο αδελφές του Γιάννη Χαλκίδη. Νιώθουν όλοι τους κατηγορούμενοι. Για συκοφαντική δυσφήμιση του βασανιστή τους. Με τα γκρίζα μαλλιά, τα σκαμμένα από το χρόνο πρόσωπα. Στην διεκδίκηση της ιστορικής αυτογνωσίας. Στην αντίσταση για την ανατροπή της ιστορίας. Για την αντίδραση στην κυριαρχία της επιλεκτικής μνήμης. Για την ιστορία που δεν ξαναγράφεται με δικαστικές αποφάσεις. Για τα εγκλήματα που δεν παραγράφονται. Γιατί τα θύματα είναι γνωστά. Μιλάνε. Γράφουν. Θυμούνται. Ο Νάντης Χατζηγιάννης καταγγέλει τον Λεπενιώτη ως φονιά του Χαλκίδη και βασανιστή της δικτατορίας σαράντα χρόνια τώρα, από το έκτακτο στρατοδικείο της χούντας που τον καταδίκασε τον Νοέμβριο του 1967.

Τελευταία παρακολουθούμε σε διάφορα επίπεδα την συστηματική προσπάθεια για την εκτόνωση των παθών, την άμβλυνση των γεγονότων, το στρογγύλεμα της ιστορίας για την "επιστημονική", "ακαδημαική" , "ανεξάρτητη" προσέγγιση χωρίς εντάσεις και συναισθηματισμούς. Δεν με αφορούν αυτές οι προσεκτικές προσεγγίσεις. Δεν τις θέλω. Οι μικροδιορθώσεις της ιστορίας και οι ίσες αποστάσεις, προκαλούν διάθεση για ανατροπές. Ανοίγουν την όρεξη για την παραχάραξη της αλήθειας από τους αμετανόητους που κραδαίνουν δικαστικές αποφάσεις ως πιστοποιητικά της δικαίωσης τους. Το θράσος τους συμβαδίζει με την αίσθηση που νιώθουν ότι ζουν ανενόχλητοι, δικαιωμένοι, με τα χέρια τους βουτηγμένα στο αίμα. Διαβάζοντας το βιβλίο που αποτελεί και την πηγή των πληροφοριών γι αυτό το ποστ, με την αφήγηση - ποταμό του Νάντη Χατζηγιάννη ένιωσα την ανάσα της ιστορίας. Το βιβλίο μίλησε μέσα μου. Συγκλονίστηκα. Δάκρυσα. Θύμωσα. Πλημμύρισα αισθήματα. Αγανάκτησα. Συναντώντας τον Νάντη Χατζηγιάννη έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου μοιράστηκα την δικαιολογημένη οργή του. Ο ίδιος δήλωσε με γραπτό υπόμνημα στον εισαγγελέα ότι επιθυμεί να γίνει η δίκη. "Για να ξεσκεπάσω τον θρασύτατο και αμετανόητο δολοφόνο που κυκλοφορεί επί σαράντα χρόνια ελεύθερος ανάμεσά μας", γράφει. Άκουσα προσεκτικά την αυτονόητη ανάγκη του για τη διεκδίκηση της αλήθειας. Της αλήθειας που συνοδεύει τις όψεις της σκληρής ιστορίας. Χωρίς εξωραισμούς και στρογγυλέματα. Με τον λυγμό της ζώσας συλλογικής μνήμης. Για να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Τα γεγονότα όπως ακριβώς έγιναν. Με το αίμα που κουβαλάνε...

43 σχόλια:

Τη 9 Φεβρουαρίου 2008 - 6:57 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger astanapan είπε...

Συγκινητική ιστορία. Κι εγώ θύμωσα και αγανάκτησα. Πώς θα νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι- ο κ. Χατζηγιάννης και οι συγγενείς του καθώς και οι συγγενείς όλων των αδικοχαμένων!
Όμως πιστεύω πως ή εκτόνωση των παθών είναι η μόνη λύση. Θα έπρεπε να είχε αποδοθεί δικαιοσύνη. Έτσι εκτονώνονται τα πάθη. Όταν κουκουλώνονται δεν εκτονώνονται. Όπως επίσης δεν εκτονώνονται όταν κατηγορείς συλλήβδην μια μερίδα ανθρώπων ή ένα λαό σύμφωνα με το κατά πως συμφέρει στην κρατούσα κατάσταση. Αυτή η στάση διαιωνίζει τα πάθη.
Όσο για το συγκεκριμένο περιστατικό, σκέφτομαι πως ναι, αυτοί οι άνθρωποι δικαιούνται μια δικαίωση,μια αναγνώριση της θυσίας τους. Από την άλλη σκέφτομαι και τους απογόνους του άλλου, του βασανιστή.....

 
Τη 9 Φεβρουαρίου 2008 - 7:11 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ astanapan

Στην διάρκεια της πρώτης ημέρας της δίκης ο Νίκος Κωνσταντόπουλος σχολιάζοντας το επιχείρημα του μηνυτή ότι έχει εκτεθεί στην οικογένειά του είπε : "Δείτε κύριε αυτούς που παρακολουθούν την δίκη. Είναι θύματα σας. Αυτοί και οι οικογένειές τους. Εσείς και οι όμοιοί σας, τους έχετε γδάρει".

 
Τη 9 Φεβρουαρίου 2008 - 8:34 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger astanapan είπε...

Για το συγκεκριμένο περιστατικό πιστεύω πως η δικαίωση είναι απαραίτητη. Νομίζω ότι ξεκίνησε από τη συνάντηση στο λεωφορείο.
Από τότε ο βασανιστής αρχίζει να πληρώνει. Αν έχει και παιδιά και εγγόνια αρχίζει σίγουρα να πληρώνει γι' αυτό έκανε και μύνηση. Γιατί κληροδότησε στα παιδιά του ντροπή.

 
Τη 9 Φεβρουαρίου 2008 - 11:18 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous oculus είπε...

Παρότι είχα διαβάσει για την υπόθεση-δεν ήξερα για τη δίκη-συγκλονίστηκα! Τα εγκλήματά τους θα είναι διαρκή-παρά το "στιγμιαίο"-στη συλλογική μνήμη γιατί ποτέ δεν τιμωρήθηκαν γιαυτά. Η ιστορική μνήμη πέρα από τα κατευθυνόμενα και αργυρώνητα στρογγυλέματά της,είναι η καλύτερη άμυνα! Ο ..λεβέντης αυτός αν ζοριστεί στη δίκη,το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τίποτα για την εποχή εκείνη γιατί διάβαζε για τη σχολή Υπενωμοταρχών... Κάποιοι θα τον πιστέψουν... Ο Νάντης Χατζηγιάννης με τη στάση του στο λεωφορείο αλλά και στη δίκη αναδεικνύει περίτρανα το ήθος και το μεγαλείο του αγωνιστή,του δημοκρατικού ανθρώπου που δεν ζητά εκδίκηση αλλά δικαίωση! Κάτι πάντως δεν πάει καλά τελευταία... Πρίν λίγες μέρες στην Πάτρα ο βουλευτής της Ν.Δ. Παπαδημάτος,κόβοντας την πρωτοχρονιάτικη πίτα του,έκοψε το δεύτερο-μετά του Χριστού- κομμάτι στον "αγωνιστή" όπως τον αποκάλεσε Γιάννη Καλαμπόκα! Γιά όσους δε θυμούνται καλά,πρόκειται γιά τον τελεσίδικα καταδικασθέντα και εκτίσαντα την ποινή του, δολοφόνο του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα σε σχολείο της Πάτρας τον Ιανουάριο του 1991. Στήν υπόθεσή μας τώρα,όσον αφορά τους απογόνους του Λεπενιώτη,ασφαλώς και δε φταίνε σε τίποτα. Όμως ότι κανείς έχει αποκτήσει-κατακτήσει στη ζωή του το αφήνει ως κληρονομιά. Εκτός όμως από την αποδοχή της κληρονομιάς,υπάρχει και η αποποίησή της! Ελπίζω, αυτό τουλάχιστον,να τόχουν κάνει...

 
Τη 9 Φεβρουαρίου 2008 - 11:41 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous oculus είπε...

Θα καταχραστώ την φιλοξενία του οικοδεσπότη γιατί νοιώθω την ανάγκη και το χρέος ν΄απευθυνθώ στον άνθρωπο που δοκιμάζεται αυτές τις μέρες. Άγνωστέ μου, Νάντη Χατζηγιάννη,φαντάζομαι τι θα τράβηξες εκτός απ τα βασανιστήρια και στην υπόλοιπη ζωή σου... Στάσου όρθιος,ξεσκέπασε τους! Γίνε από κατηγορούμενος,κατήγορος. Εχεις το ηθικό ανάστημα να το κάνεις! Νάσαι σίγουρος ότι έχεις πάρα πολλούς κοντά σου! Κι ανάμεσα σ΄αυτούς,με οργή και συγκίνηση κι εμέναν...

 
Τη 9 Φεβρουαρίου 2008 - 11:47 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

Ιστορία για ταινία..

Συμφωνώ, ότι η μνήμη δεν μπορεί να αμβλυνθεί.

Έχω ένα ερωτηματικό..
τι λες τότε σε αυτούς που ανοίγουν ιστορίες για τα "κοσνερβοκούτια";

ΟΚ. άλλο εμφύλιοςπόλεμος και η κακοήθεια που προκαλεί (και έχουνε και οι 2 όπλα) και άλλο η καταπίεση της χούντας..

Ωστόσο αυτό που με εξαγρίωσε εμένα είναι που έκανε μύνηση ο τύπος.
Σα να μην έχει βάρος μια αδικοχαμένη ψυχή!

 
Τη 9 Φεβρουαρίου 2008 - 11:52 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Δεν είμαι βέβαιος oculus. Η παρουσία του στη δίκη δεν με έπεισε. Το σίγουρο είναι ότι ξεφτιλίστηκε. Εκεί που πριν θα τον έκραζαν τα θύματά του τώρα θα γίνει συνώνυμο της λέξης "βασανιστής" για τη Θεσσαλονίκη. Η κατάθεση του Κώστα Παπαδόπουλου την Παρασκευή στο δικαστήριο ήταν συγκλονιστική. Περιέγραψε τους βασανισμούς που υπέστη από τον Λεπενιώτη. Σήμερα με πολλά προβλήματα υγείας από τα βασανιστήρια αποτελεί ζωντανό παράδειγμα της συλλογικής μνήμης. Αυτής που δεν θα συγχωρέσει ποτέ τα εγκλήματα που έμειναν ατιμώρητα.
Όσο για τα "φαινόμενα" που λες είναι σημεία των καιρών. Μέσα στη "σούπα" που ζούμε και στο όνομα της "συναίνεσης" τείνουν όλα να ισοπεδωθούν. Η αντίσταση σε αυτή την προσπάθεια είναι θέμα αρχής για κάθε σκεπτόμενο πολίτη. Η άποψή μου είναι σαφής. Τίποτα να μην ξεχαστεί. Όπως έγραψα παλαιότερα για τους δωσίλογους της κατοχής, είναι σημαντικό για την κοινωνία να θυμάται ή να έχει τους μηχανισμούς- επιστήμονες να της θυμίζουν αυτά που πρέπει να θυμάται.

Στον λυγμό της ζώσας συλλογικής μνήμης....

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 12:07 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Δεν σας προλαβαίνω.

@ oculus

Ο συγκλονισμός σου θα μεταφερθεί φίλε.

@ καπιταλιστικό κομμούνι

Σε κάθε περίπτωση λέω το ίδιο. Τα γεγονότα δεν αμβλύνονται. Η ιστορία δεν ωραιοποιείται επειδή έφυγαν οι πρωταγωνιστές. Προσεγγίζω τα γεγονότα όπως έγιναν. Με το πάθος και την δυναμική του τότε. Με το αίμα που κουβαλάνε.

Και να ήταν μία ψυχή. Υπήρξαν στιγμές στο δικαστήριο που η συγκίνηση βάρεσε κόκκινο. Οι τύποι αυτοί έχουν κυριολεκτικά ξεσκίσει μία ολόκληρη γενιά. Το παρακράτος της Θεσσαλονίκης επιστρέφει αμετανόητο. Νιώθει ισχυρό. Και αυτό πρέπει να απαντηθεί. Στην πόλη που από το 1947 ταλανίζεται από πολιτικές δολοφονίες και παρακρατικούς μηχανισμούς. Ζεύγος, Πολκ, Λαμπράκης, Χαλκίδης, Τσαρουχάς. Υπόθεση Στακτόπουλου. Καρφίτσα. Ένα ελεεινό παρακράτος που τολμά να σηκώνει κεφάλι κάνοντας μηνύσεις. Που νιώθει παντοδύναμο, ανενόχλητο. Μία ενοχική πόλη που επέτρεψε να δημιουργηθούν περιουσίες πάνω στα καμένα πτώματα των Εβραίων και εξέθρεψε στρατιές ρουφιάνων και παρακρατικών που λιάνισαν όποιον αντιστεκόταν. Αυτή είναι η πραγματική Θεσσαλονίκη. Γι αυτό και γίνονται όλα αυτά σήμερα στην πόλη από τους γελοίους που την διοικούν.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 1:11 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Λωτοφάγος είπε...

Θαυμάσια! Φτάσαμε στο σημείο να αποκαλείται "ήρωας" ο Καλαμπόκας!
Κουράγιο, Νάντη Χατζηγιάννη, έχεις όλους μας στο πλευρό σου!

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 8:43 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ λωτοφάγος

Η συμπαράσταση είναι πολύτιμη για έναν άνθρωπο που μετά από σαράντα χρόνια παλεύει με τις σκιές αυτών που φρόντισαν να τον ισοπεδώσουν. Το περιβάλλον στην δίκη θυμίζει άλλες εποχές με φαντάσματα που ξεμουρίζουν τάχα "δικαιωμένα". Στον βόρβορο που ζούμε λωτοφάγε όλα επιτρέπονται πια.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 12:57 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger mtryfo είπε...

φίλοι μου,
όπως γράφει και ο vasikos, ο Νάντης είναι παλληκάρι,δεν καταλαβαίνει τίποτε μπροστά στο δίκιο του και θα το διεκδικήσει μέχρι το τέλος, ελπίζω βέβαια να του το επιτρέψει "η δικαιοσύνη", ξέρετε αυτή η "τυφλή κυρία"....

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 1:26 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ mtryfo

Στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Γιάννης Χαλκίδης υπήρχε μία πλάκα. Σήμερα έχει αφαιρεθεί όπως διαπίστωσαν πρόσφατα ο Νάντης Χατζηγιάννης και ο Γρηγόρης Παντής σε επίσκεψή τους στο σημείο της δολοφονίας στην οδό Νάτσινα (πρώην Φιλελλήνων) μετά την κηδεία του συναγωνιστή τους Αργύρη Μπάρα. Ζούμε σε μία πόλη που επιχειρείται συστηματικά να επιβληθεί η συνολική λήθη. Να το απαντήσουμε.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 2:38 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Τdi είπε...

Ετσι βασικέ!

Συστηματικότατα και με την βούλα της μεταπολιτευτικής οχλοκρατίας!

Λησμονούμε, αδιαφορούμε και εθελοτυφλούμε!

Εν τέλει, θα φτάσουμε σε μιάμιση γενιά, να έχουμε πλήρη άγνοια για τα κεκτημένα - τα οποία ΔΕΝ ΤΑ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ αναίμακτα-, χάριν μιας άλλης, μεταμοντέρνας κουλτούρας και καθημερινότητας η οποία είναι πιο "εύκολη" να την χωνέψεις..δεν σε "χαλάει" όταν κάθεσαι μόνος και αναλογίζεσαι..απλά απαξιώνεις όλα όσα είναι και τα εναπομείναντα "αληθινά" γεγονότα και τα αντικαθιστάς με ένα όμορφο, αναίμακτο,εφηβικό παραμύθι που διαδραματίστηκε πολλά χρόνια πριν..Μια όμορφη απαξιωτική προπαγάνδα, ένα ακόμα θέμα "στριμωγμένο" στις ειδήσεις των 8 και μετά μπάλα...

Προσωπικά πιστεύω ότι όλα ξεκινάνε από προσωπικό επίπεδο...

Πάρα πολύ ωραίο πόστ...Ζητώ την άδειά σου να το αναδημοσιεύσω κατα λέξη με αναφορά (Βέβαια) στην πηγή!

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 2:51 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous tristan είπε...

Μπορώ και εγώ να φανταστώ μια δυνατή ταινία πίσω από αυτή την ιστορία.

Η απονομή δικαιοσύνης φαίνεται πως παραμένει ζητούμενο στη χώρα μας . Η δημοκρατία μας θα στηρίζεται σε πήλινα πόδια όσο κάποιοι σαν τον Λεπενιώτη κυκλοφορούν ατιμώρητοι, αν όχι και τιμητές από πάνω, ή όσο αρχειοθετούνται ΄δυσάρεστες΄ στην εξουσία υποθέσεις ''ελλείψει στοιχείων'', που είναι και επίκαιρο θέμα...
Είναι αξιοπερίεργο πάντως πώς κάτι τέτοιοι τύποι απολαμβάνουν ένα ιδιότυπο καθεστώς ασυλίας. Ποτέ δεν κινδύνευσαν έχοντας απέναντί τους τον Νάντη Χατζηγιάννη, τον Λαμπράκη, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κοκ... Ράβδος απέναντι στις ιδέες. Τουλάχιστον ας υποστούν τη λαϊκή απαξία και χλεύη...

Βασικέ, σε ευχαριστούμε που ανέδειξες και μάλιστα τόσο όμορφα την ιστορία. Πολλοί την αγνοούσαν, όπως εγώ.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 2:53 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ τdi

Την έχεις. Προχώρα. Όσο περισσότεροι τόσο το καλλίτερο. Μπας και ξεκολλήσουμε από την χαβούζα σ' αυτή την πόλη.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 2:58 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ tristan,

Η δίκη συνεχίζεται την Δευτέρα στις δέκα και μισή. Η βιωματική αναπαράσταση της ιστορίας σε μία επανάληψη για τους νεώτερους.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 4:08 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Vassia είπε...

Καλησπέρα,

Η Ιστορία λένε γράφεται από τους νικητές.
Η ιστορία επίσης διαστρεβλώνεται από τους φαρισαϊστές.

Ο βασανιστής είχε το νομικά το δικαίωμα να μηνύσει τον βασανισμένο;
Προφανώς το είχε.

Έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε.
Έχει καταδικαστεί η Χούντα στη συνείδηση όλων μας;
Όχι.

Αυτός ο άνθρωπος ο κύριος Χατζηγιάννης,(και όλοι όσοι υπέστησαν παρόμοιες καταστάσεις) πρέπει για πολλοστή φορά, μέσα στα χρόνια της ζωής του να κριθεί, για την αλήθεια που γνωρίζει, που έζησε και που μας έμαθε.

Αν υπάρχει κράτος που θέλει να λέγεται δίκαιο, θα πρέπει να αλλάξει θέση με τον κύριο Χατζηγιάννη και να κάτσει στο εδώλιο.
Γιατί δίνει στον Λεπενιώτη και στον κάθε όμοιό του ένα δικαίωμα που δεν του αναλογεί.
Να σκεπάσει τη βρωμιά του.

Έτσι απλά στεγνώνει "το αίμα που κουβαλάνε".

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 5:31 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Vassia

Σε αυτή τη δίκη δικάζεται το δικαίωμα στην ιστορική αυτογνωσία αυτών που έχουν βιωματική σχέση με την ιστορία. Αυτών που τα γεγονότα ζουν μέσα τους με το αίμα που κουβαλάνε. Και δεν στεγνώνει ποτέ.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 6:10 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΨουΞ είπε...

@ oculus
νοιώθω την ανάγκη και το χρέος ν΄απευθυνθώ στον άνθρωπο που δοκιμάζεται αυτές τις μέρες. Άγνωστέ μου, Νάντη Χατζηγιάννη,φαντάζομαι τι θα τράβηξες εκτός απ τα βασανιστήρια και στην υπόλοιπη ζωή σου... Στάσου όρθιος,ξεσκέπασε τους! Γίνε από κατηγορούμενος,κατήγορος. Εχεις το ηθικό ανάστημα να το κάνεις! Νάσαι σίγουρος ότι έχεις πάρα πολλούς κοντά σου! Κι ανάμεσα σ΄αυτούς,με οργή και συγκίνηση κι εμέναν...

Το προσυπογράφω.


βασικέ μέτοχε

Προχθές μιλώντας γενικά σε ενα μπαράκι κάπως έγινε και αναφέρθηκε η λέξη χούντα .Πέσανε δυο τρει΄ς κουβέντες και μια νέα κοπέλα -συμπαθέστατη- είπε

"χούντα,ναι την κάναμε στο πανεπιστήμιο"

ξέρεις το λέω σε σχέση με την ιστορική μνήμη...

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 6:40 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ Ψουξ

Οι μικρότεροι δεν έζησαν τα γεγονότα ούτε καν τον απόηχο. Αντιλαμβάνονται τα γεγονότα σαν την 28η Οκτωβρίου ένα πράμα ή σαν την ξεθωριασμένη εργατική Πρωτομαγιά. Ψουξ, εάν ήσουν στο δικαστήριο προχτές με τις μνήμες από το Πολυτεχνείο που κουβαλάς θα πάθαινες πλάκα. Η επιστροφή των φαντασμάτων. Που διεκδικούν κιόλας. Επίσης ξέρεις και την Θεσσαλονίκη. Καταλαβαίνεις πολύ καλά λοιπόν γιατί επικεντρώνομαι στο ενοχικό παρελθόν αυτής της πόλης. Η ιστορική μνήμη λειτουργεί συλλογικά Ψουξ όσο υπάρχουν κάποιοι να την συντηρούν και κάποιοι που αφουγκράζονται το λυγμό της άλλης, της ζώσας μνήμης, με τις καταθέσεις των πρωταγωνιστών της ιστορίας.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 8:03 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger giant13 είπε...

Αδελφέ με πιάνεις αδιάβαστο.
Πρώτη φορά μαθαίνω για την φοβερή αυτή ιστορία.
Γνώριζα πως η πρώτη αντιχουντική οργάνωση στην πόλη μας, αποκαλύφτηκε τον Απρίλη του 1968.
Φυσικά συνελήφθησαν σχεδόν όλα της τα μέλη.

Στην φωτο που παραθέτεις, δεξιά ο ασπρομάλλης ψηλός, αν γνωρίζεις πρόσωπα και πράγματα, μου φαίνεται πως ειναι ο Τ.Μ., συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο.
Μέλος της τότε οργάνωσης που ανέφερα.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 8:40 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ giant13

Είναι πράγματι ο αιώνιος έφηβος Τριαντάφυλλος μέλος της οργάνωσης "σπουδαστική πάλη" καταδικασμένος σε ισόβια ("λίαν επιεικώς" κατά τον πρόεδρο του στρατοδικείου) τον Φεβρουάριο του 1970 από το έκτακτο στρατοδικείο, δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης σήμερα.

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 10:45 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger syneas είπε...

Έξοχα βασικέ και μπράβο που μας θύμησες την δολοφονία του Χαλκίδη και στις λεπτομέρειες της.
Είμαι όλος περιέργεια να δω την απόφαση που θα βγάλει το δικαστήριο.
Αλήθεια, αυτό το χουντοφασιστικό κατάλοιπο τι ηλικία έχει σήμερα;

 
Τη 10 Φεβρουαρίου 2008 - 11:23 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger LocusPublicus είπε...

Φοβερή και συγκλονιστική ιστορία! Δεν πίστευα αυτα που διάβαζα. Αληθινά, θέμα για ταινία.

Ούτε εμένα με ενδιαφέρουν οι ωραιοποιήσεις της ιστορίας. Οι βασανιστές θα έπρεπε να έχουν τιμωρηθεί. Τελεία και παύλα. Αλλά η στρατηγική της μεταπολίτευσης ήταν να μήν θίξει το στράτευμα και την αστυνομία. Χιλιάδες υποθέσεις κουκουλόθηκαν. Ανθρωπος που ξέρω, που υπερηφανευόταν πως μπήκε μόνος του με το πιστόλι σε τρία υπουργεία, βγήκε στη σύνταξη με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη.

Το κείμενο με συγκίνησε. Δεν έχω διαβάσει ποτέ κάτι τέτοιο. Παραστέκομαι στον κύριο Χατζηγιάννη, και απαιτώ δικαισύνη. Οι βασανιστές πρέπει να τιμωρηθούν. Μπράβο σε όλους όσους έτρεξαν αν συμπαρασταθούν.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 12:23 π.μ. , Ο χρήστης Blogger squarelogic είπε...

Μηπως σε κατι τετοιες περιπτώσεις πρέπει και να αυτενεργούμε λιγο?
Μηπως πρέπει βγαινοντας απ το σπιτι του ο Λεπενιώτης να βλέπει παντου γραμμένο στους τοιχους "Λεπενιώτη δολοφόνε"?
ηπως καποιος 'αγνωστος"πρεπει να διακοσήσει αναλόγως το αυτοκινητο του πχ?
Μήπως πρέπει να αναγκαστεί ετσι να "εξαφανιστεί"?να γινει αποσυνάγωγος απ τους ομοίους του?

Γιατι τα δικαστηρια αποφασίζουνε με βαση τις προθεσμίες,τα διαδικαστικα και σε καθε περιπτωση κατηγορούμενος,τύποις τουλάχιστον,είναι ο Χατζηγιαννης κι οχι ο βασανιστής του.

Ειναι νομιζω μια ταιριαστή και ειρηνική,ηθική τιμωρία,έστω κι αν παρακάμπτει τους θεσμοθετημένους απονομείς της Δικαιοσύνης.Αλλά κι αυτοί περιοριζονται απο τις σκοπιμότητες('στιγμιαιο αδικημα").

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 12:25 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ syneas

Εβδομήντα έξι κατά δήλωσή του στο δικαστήριο. Αποστρατεύτηκε το 1972. Μετά την μεταπολίτευση καταδικάστηκε σε μερικούς (εξαγοράσιμους) μήνες φυλάκιση.

@ locus publicus

Μία ελπιδοφόρα σκηνοθέτης -έχω γράψει παλαιότερα για αυτήν- ετοιμάζει κάτι για το θέμα.
Επίσης παρούσα ήταν η ΕΡΤ με συνεργείο και μερικά ιδιωτικά κανάλια.
Το θέμα έχει πάρει διαστάσεις στις εφημερίδες και θα υπάρξει και συνέχεια. Η δημοσιότητα είναι απαραίτητη. Η μήνυση κατά του Νάντη Χατζηγιάννη είναι μία ύβρις για την συλλογική ιστορική συνείδηση της πόλης που ζούμε φίλε.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 12:37 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ squarelogic

Όπως διάβασες ο Νάντης Χατζηγιάννης δεν τον ακούμπησε κατά τη συνάντησή τους. Η δίκη είναι μία πρώτης τάξης ευκαιρία να ακουστεί όλη η αλήθεια για το φόνο του Γιάννη Χαλκίδη. Την πρώτη μέρα της δίκης τόσο ο Χατζηγιάννης όσο και οι δικηγόροι του Νικ. Κωνσταντόπουλος και Έρση Φωτοπούλου (ασκούμενη δικηγόρος στην δίκη της δολοφονίας του Χαλκίδη) στρίμωξαν πολύ άσχημα τον Λεπενιώτη. Ο Κωνσταντόπουλος παρουσίασε έγγραφο της αστυνομικής διεύθυνσης του 1977 που αποδεικνύει ότι ο Λεπενιώτης συμμετείχε στην επιχείρηση της 5ης Σεπτεμβρίου 1967. Ο εξευτελισμός του θρασύτατου Λεπενιώτη θα γίνει μάθημα για τους ομοίους του.
Δυστυχώς αγαπητέ φίλε το μήνυμα που βγαίνει τις τελευταίες ημέρες είναι η ατιμωρησία και το κουκούλωμα. Αυτό δίνει την δυνατότητα στα αμετανόητα και διεστραμμένα ανθρωποειδή να νιώθουν δικαιωμένοι.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 1:05 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger xasodikis είπε...

Σ' ευχαριστώ για την ενημέρωση Βασικέ!

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 1:53 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Μετεωρίτης είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ και καλή βδομάδα!

Ο παπούς μου ήταν πολύ γνωστός κομμουνιστής και όλη του τη ζωή την πέρασε σε εξορίες.

Όταν περιέγραφε τα βασανιστήρια του, εγώ μάθαινα την ιστορία μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που δεν "μάσησε".

Η ιστορία αυτή με αηδιάζει.
Θυμός. Αγανάκτηση. Θυμός και πάλι θυμός.

Δεν συγχωρώ. Κάποτε έλπιζα στο (ξενόφερτο αλλά παρηγορητικό) κάρμα, τώρα...

ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΡΕ!

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 2:34 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger squarelogic είπε...

Βασικε,
για αυτό εγώ δε μιλησα για την ετυμηγορία του δικαστηρίου όπου ο προπετης μπάτσος θα βιωσει την ανατροπή των όρων και ουσιαστικά θα βρεθει ο ιδιος ξανά ηθικα κατηγορούμενος.Μιλησα περί εμποτισμού του με ηθική απαξία έστω και με αντισυμβατικές μεθοδους,μιλησα για εγγραφή των εγκλημάτων του στη μνήμη των ανθρώπων τους οποίους βλέπει καθημερινα.Αφού εχει το θράσος να παει το θυμα του στα δικαστήρια για φραστικη επίθεση του χρειάζεται μία υπόμνηση.Βρίσκεις οτι αδικώ το nick
μου? -)

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 3:05 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous oculus είπε...

@ squarelogic: Φίλε,η φράση σου "να γίνει αποσυνάγωγος απ τους ομοίους του" τα λέει όλα! Συμφωνώ μαζί σου,γιατί με τον πολύ μας τον "πολιτικό πολιτισμό" έχουμε αφήσει τα φασιστοειδή να αποθρασύνονται ξεδιάντροπα! Να μήν επιτρέψουμε να τους περάσει! Για τούτην την ώρα βέβαια,το κυρίαρχο είναι να εκδηλώσουμε απο κοντά κι απο μακριά -με κάθε τρόπο-την συμπαράστασή μας στον αγωνιστή Νάντη Χατζηγιάννη!

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 4:18 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Vassia είπε...

Μακάρι Βασικέ.
Και διάβαζα σήμερα στην Ελευθεροτυπία ένα μεγάλο άρθρο για το θέμα (σε αντίεθση με άλλες που είχαν δυο γραμμές).
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=28294264

Εδώ θα το βρεις, ένα δεν το έχεις ήδη διαβάσει.

"Κοίτα ποιος μηνύει.."
Ο τίτλος τα λέει όλα.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 5:45 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης με μία απόφαση κόλαφο για τους αμετανόητους χουντικούς της πόλης, σήμερα το απόγευμα έκρινε ομόφωνα αθώο (μετά και την απαλλακτική εισήγηση της εισαγγελέα της έδρας) τον Νάντη Χατζηγιάννη για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης του βασανιστή της χούντας Αντώνη Λεπενιώτη.

Το δικαστήριο έκρινε δηλαδή ότι παρά το αμετάκλητο βούλευμα που απήλλαξε τον Λεπενιώτη για το φόνο του Γιάννη Χαλκίδη, ο Νάντης Χατζηγιάννης δικαιούται να αποκαλεί τον Λεπενιώτη δολοφόνο και βασανιστή έχοντας ίδια γνώση και άποψη ως αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Γιάννη Χαλκίδη στις 2 Σεπτεμβρίου 1967 και βασανισμένος από τον Λεπενιώτη στην συνέχεια στα κρατητήρια της εθνικής ασφαλείας.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 6:08 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger geokalp είπε...

πολύ καλό ντοκουμέντο!

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 6:47 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ squarelogic

Το 1975 ο μηνυτής κατέβηκε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Με νωπές ακόμα τις μνήμες της χούντας, του κατέβασαν τις αφίσες και του έγραψαν με σπρέυ στα πλακάτ "ο δολοφόνος του Χαλκίδη". Μετά από 30 χρόνια, το 2004 κατέθεσε την μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση. Ο δικηγόρος του -νεαρός στην ηλικία, γύρω στα τριάντα πέντε γιος του υπερασπιστή των βασανιστών στις δίκες της μεταπολίτευσης- στην αγόρευσή του σήμερα μίλησε ότι ζούμε "σαράντα χρόνια χούντα", ανέφερε "αστυνομικούς της επαναστάσεως" με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί το ακροατήριο στην ασφυκτικά γεμάτη δικαστική αίθουσα. Είναι αμετανόητοι φίλε. Και εάν τους δοθεί η ευκαιρία, να είσαι βέβαιος ότι θα κάνουν πάλι τα ίδια. Οι δικαστές με μία γενναία απόφαση δικαίωσαν τον Νάντη Χατζηγιάννη και την οικογένεια του Γιάννη Χαλκίδη μετά από σαράντα χρόνια.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 6:53 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous tristan είπε...

Σήμερα αντίκρισα συνοδοιπόρους του Νάντη Χατζηγιάννη στη δύση της ζωής τους να βουρκώνουν και να βρίσκουν δικαίωση από αυτή και μόνο την αναγνώριση ότι ο Γιάννης Χαλκίδης δολοφονήθηκε.

Αισθάνομαι την ανάγκη να σε ευχαριστήσω Βασικέ, γι΄αυτή και μόνο τη στιγμή. Χωρίς αυτό το ποστ η σημερινή μέρα μου θα ήταν εντελώς κοινότυπη.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 7:08 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

@ tristan

Σήμερα όπως και την Παρασκευή βιώσαμε μοναδικές στιγμές αλληλεγγύης. Αφουγκραστήκαμε την αγωνία ενός ολόκληρου κόσμου, του κόσμου των ιδεών να αντιμετωπίζει τον άλλο, τον κόσμο της βαρβαρότητας. Σε μία ανοιχτή πληγή σαράντα χρόνων. Ζήσαμε μία ακόμα διεκδίκηση της γενιάς του διεκδικητικού πατριωτισμού που στα χρόνια της χούντας όρθωσε το ανάστημά της και το πλήρωσε ακριβά με βασανισμούς, καταδίκες, εξορίες. Νιώσαμε το ιστορικό αποτύπωμα της ανήμερης συλλογικής μνήμης. Είδαμε στα βουρκωμένα μάτια των αδελφών του Γιάννη Χαλκίδη το ιστορικό κόστος που δεν εκπληρώθηκε όταν έπρεπε. Και τέλος ακούσαμε μία γενναία δικαστική απόφαση - όαση στον βούρκο των ημερών.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 7:11 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous αχιλλέας είπε...

Φοβερή ιστορία!!! Μπράβο σου.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 7:15 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous glanmorgan είπε...

Δεν γνώριζα την ιστορία. Φοβερή αφήγηση. Επιτέλους κάτι διαφορετικό μέσα στο ζόφο της τηλενημέρωσης. Εύγε Βασικέ Μέτοχε!

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 7:30 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vasikos metoxos είπε...

Φίλοι bloggers σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια και για τη συμμετοχή. Θα ήθελα να κάνω μία ιδιαίτερη αναφορά στον ανυποχώρητο φίλο μου Δημήτρη Σ. της γενιάς του Πολυτεχνείου στον οποίο ανήκει ο τίτλος αυτού του ποστ και αποτελεί τον άνθρωπο που μου γνώρισε τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης στα χρόνια της χούντας.

 
Τη 11 Φεβρουαρίου 2008 - 8:07 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Φαίδρα φις είπε...

ούτε εγώ είχα ακούσει ποτέ για τη συγκεκριμένη ιστορία,αλλά έχω ακούσει χιλιάδες παρόμοιες...
το χειρότερο όλων είναι ότι ελάχιστοι εξ' αυτών θα δικαιωθούν εν ζωή...

 
Τη 12 Φεβρουαρίου 2008 - 6:56 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger NIEMANDSROSE είπε...

Δικαιώθηκε ο άνθρωπος ευτυχώς. Σήμερα το διάβασα στην "Ε".

 
Τη 14 Φεβρουαρίου 2008 - 3:04 π.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

ΔΕΝ ήξερα τίποτα για την ιστορία, τυχαία βρήκα το blog το προσθέτω στ' αγαπημένα. Ωραία σκηνή αυτή στο λεωφορείο....γιατί ντρεπόμαστε τόσο πολυ να ζητήσουμε την τιμωρία ενός τέτοιου ανθρώπου; γιατι μιλάμε για δικαίωση κι όχι για τιμωρία; η τιμωρία φέρνει μια κάποια μια κάθαρση τίποτε περισσότερο αλλα κι αυτή έχει την αξία της στη ζωή.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα